CZĘŚĆ 4
— On pojechał do kliniki — powiedział Dominic.
Wybiegłam z loży, zanim ktokolwiek zdążył mnie zatrzymać.
Korytarz restauracji wirował. Zderzyłam się z kelnerem niosącym tacę, srebrne sztućce spadły na podłogę i rozsypały się jak metalowe odłamki. Henry krzyknął coś za moimi plecami, ale nie odwróciłam się.
Przy wyjściu Dominic dogonił mnie.
— Wsiadaj do samochodu.
— Nie będę jechała z człowiekiem, który urządza polowanie na własnych pracowników.
— Jeśli pojedziesz sama, stracisz czas.
— A jeśli pojadę z tobą, mogę stracić życie.
Przez sekundę patrzyliśmy na siebie w deszczu. Jego ludzie wybiegali z restauracji, a wąska porcelanowa cytryna przy moim fartuchu uderzała o biodro przy każdym kroku.
Dominic wskazał czarny samochód stojący przy krawężniku.
— Twoja siostra potrzebuje lekarstwa. Możesz mnie nienawidzić na tylnym siedzeniu.
Wsiadłam.
Samochód ruszył gwałtownie.
Trzymałam telefon obiema rękami. Lekarz dzwonił trzy razy, ale za każdym razem połączenie urywało się po kilku sekundach. Słyszałam tylko fragmenty zdań: spadek ciśnienia, brak zapasu, pilna decyzja.
Dominic siedział obok kierowcy i wydawał krótkie polecenia.
— Zamknijcie ulicę przy magazynie.
— Nie przyjeżdżajcie do kliniki z bronią.
— Jeśli zobaczycie mosiężne pudełko, nie dotykajcie człowieka, dopóki nie będziecie wiedzieć, kto jest z nim.
Spojrzałam na niego.
— Skąd wiesz, że złodziej pojechał do kliniki?
— Czerwony stempel na karcie. Henry używał go do oznaczania dostaw, które miały zostać przekazane bez kontroli.
— Powiedziałeś, że twoja matka nie żyje?
— Nie mówiłem o matce.
Odwrócił się do mnie.
— Mówiłem o ojcu.
— A twoja matka?
— Zniknęła tej samej nocy co twoja.
Samochód skręcił w boczną ulicę. Dominic wyjął z kieszeni drugi dokument. Papier był złożony na cztery części i poplamiony kawą.
— To list mojej matki — powiedział. — Znalazłem go w domu Henry’ego.
Przeczytałam kilka linijek. Moja matka pisała, że nie ufa fundacji, że ktoś sprzedaje lekarstwa przeznaczone dla dzieci i że ma dowody przeciwko człowiekowi o imieniu Carlo.
— Carlo — wyszeptałam.
— Mój wuj.
— Człowiek z blizną?
— Nie. Bliznowaty nazywa się Marco. Carlo nosi mosiężne pudełko na cygara.
Wtedy zrozumiałam, dlaczego Dominic tak długo milczał o nazwisku. Nie chodziło tylko o ukryte przesyłki. Chodziło o człowieka, który był jego rodziną.
Klinika pojawiła się za zakrętem. Przy wejściu stał mężczyzna w beżowym płaszczu. W ręku trzymał mosiężne pudełko.
— To on — powiedziałam.
Dominic wysiadł pierwszy.
— Zostań w samochodzie.
— Moja siostra jest w środku.
— Właśnie dlatego.
Nie posłuchałam. Pobiegłam za nim.
Carlo odwrócił się i uśmiechnął. Był starszy od Dominica, miał srebrne włosy i łagodną twarz człowieka, któremu ludzie chętnie powierzali klucze.
— Bratanek — powiedział. — Przyprowadziłeś księgową?
Dominic zatrzymał się kilka kroków przed nim.
— Gdzie są leki?
— W pudełku.
— Oddaj je.
— Najpierw oddaj mi księgę.
Carlo spojrzał na mnie.
— Twoja matka była bardzo odważna. I bardzo nierozsądna. Ukryła kopię, ale nie przewidziała, że jej córka odziedziczy pamięć do dialektu.
Zrobiło mi się niedobrze.
— To ty ją śledziłeś?
— Twój ojciec podjął decyzję. Ja tylko dopilnowałem, żeby nie zabrała dokumentów.
Dominic ruszył do przodu.
— Powiedziałeś, że zginęła w wypadku.
— Tak było wygodniej.
Marco i pozostali ludzie pojawili się przy wejściu. Dominic nie podniósł głosu.
— Marco, zamknij drzwi kliniki.
Carlo zaśmiał się cicho.
— Myślisz, że kilku papierami odbierzesz mi wszystko?
— Nie papierami.
Dominic wskazał na pudełko.
— Tym, co podpisałeś.
Carlo znieruchomiał.
Dominic wyjął z kieszeni kopię listy dostaw. Na każdej stronie znajdował się podpis Carla, a obok nazwiska pacjentów widniały numery rachunków prowadzonych przez niego od lat.
— Moja matka przepisała numery kont — powiedział Dominic. — Maya rozpoznała nazwisko Henry’ego. Farmaceuta rozpoznał twój znak. A lekarz ma potwierdzenie, że leki dla Sophie zostały odebrane przez człowieka działającego w twoim imieniu.
Carlo zacisnął szczękę.
— Nie masz odwagi mnie ruszyć.
— Nie muszę.
Dominic odwrócił się do Marco.
— Wszyscy ludzie, którzy pracowali dla Carla, dostaną kopie księgi i listę rachunków. Każdy będzie wiedział, ile zarobił na chorych dzieciach.
Carlo pobladł.
— Zniszczysz własną rodzinę.
— Ty ją zniszczyłeś, kiedy sprzedałeś lekarstwa mojej matce.
Przez chwilę nikt się nie poruszał.
Potem Marco odebrał Carlo pudełko.
W środku były fiolki. Wszystkie z etykietami kliniki. Marco przekazał je lekarzowi, który wybiegł z budynku.
— To wystarczy dla Sophie — powiedział lekarz.
Kolana ugięły się pode mną. Oparłam dłoń o zimną ścianę.
— Ona żyje? — zapytałam.
— Żyje. Ale musimy podać lek natychmiast.
Pobiegłam do środka.
Sophie leżała na łóżku z przezroczystą rurką przy nosie. Była blada, drobniejsza niż rano, ale kiedy mnie zobaczyła, spróbowała się uśmiechnąć.
— Spóźniłaś się — wyszeptała.
— Musiałam obsłużyć bardzo trudnego klienta.
— Zostawiłaś mu rachunek?
Roześmiałam się, a śmiech natychmiast zamienił się w płacz.
Lekarz podał jej lek. Czuwałam przy łóżku, dopóki oddech Sophie nie stał się spokojniejszy.
Kiedy wyszłam na korytarz, Dominic stał sam przy automacie z kawą. Na jego mankiecie była smuga krwi, choć nie należała do niego.
— Carlo? — zapytałam.
— Oddałem go ludziom, których okradał.
— To znaczy?
— Nie będzie już miał dostępu do pieniędzy, magazynów ani nazwiska Russo. Jego rachunki są zamrożone przez tych, którzy wcześniej bali się mówić. Jutro księga trafi do prokuratury, ale zanim to nastąpi, każdy człowiek, któremu odebrał lekarstwo, dostanie kopię.
— A Henry?
— Restauracja nie jest już jego. Fundusz dla kliniki również.
— Co zrobisz ze mną?
Dominic spojrzał na porcelanową cytrynę przy moim fartuchu.
— Nic.
— Nie wierzę ci.
— Powinnaś. Wystarczająco długo wierzyłaś ludziom, którzy na to nie zasługiwali.
Wyjął z kieszeni dokument i podał mi go.
Była to umowa przekazująca restaurację pod zarząd fundacji medycznej. Na dole widniało miejsce na podpis osoby odpowiedzialnej za kontrolę dostaw i wypłat dla pracowników.
— Chcesz, żebym dla ciebie pracowała?
— Chcę, żebyś pilnowała, aby nikt więcej nie nazywał desperacji zgodą.
— A jeśli odmówię?
— Dostaniesz pieniądze na leczenie Sophie bez żadnego warunku.
— Dlaczego?
Dominic przez chwilę patrzył na list swojej matki.
— Bo twoja matka próbowała ocalić ludzi, których nawet nie znała. A moja rodzina przez lata robiła wszystko, żeby jej przeszkodzić.
Sophie wyszła z sali wsparta na lekarzu. Była słaba, ale przytomna.
— To ten z restauracji? — zapytała.
— Tak.
— Wygląda gorzej niż opisujesz.
Dominic uniósł brew.
— Twoja siostra jest równie uprzejma jak ty.
— Nie — odpowiedziała Sophie. — Ja jestem milsza.
Tym razem Dominic naprawdę się uśmiechnął, ale krótko.
Wróciłam do sali restauracji przed świtem. Henry siedział przy pustej loży, bez marynarki i bez swojej pewności siebie. Na stole leżała księga rachunkowa. Obok niej położyłam umowę.
— Podpisz przekazanie funduszu — powiedziałam.
— Nie możesz tego żądać.
— Nie żądam. Informuję cię, że jeśli nie podpiszesz, dokumenty pójdą dalej bez twojej zgody.
— A ty myślisz, że Russo cię ochroni?
— Nie potrzebuję, żeby mnie chronił.
Położyłam przed nim porcelanową cytrynę. Oderwała się od fartucha, kiedy biegłam do kliniki. Miała pęknięcie przez środek, ale namalowane listki nadal były widoczne.
— Potrzebuję tylko, żebyś przestał decydować, kto zasługuje na lekarstwo.
Henry podpisał.
Nie dlatego, że żałował.
Dlatego, że po raz pierwszy zrozumiał, iż jego podpis nie należy już do niego.
Dominic czekał przy wejściu, gdy wychodziłam.
— Nie zatrudnię się u ciebie — powiedziałam.
— Wiem.
— Będę prowadzić kontrolę funduszu sama.
— Wiem.
— A jeśli jeszcze raz spróbujesz upokorzyć kogokolwiek dla własnego celu, odejdę z całą księgą.
— Wiem.
Spojrzałam na niego ostrzegawczo.
— To nie jest odpowiedź na wszystko.
— Nie. Ale tym razem jest prawdziwa.
W klinice Sophie czekała na mnie z formularzem na kolanach. Lekarz powiedział, że najgorsze minęło, lecz leczenie będzie długie. Podałam jej umowę i pękniętą porcelanową cytrynę.
— To twoja nowa odznaka — powiedziała.
— Raczej dowód rzeczowy.
Sophie przycisnęła ją do piersi.
— W takim razie zachowamy ją. Niech każdy wie, że najważniejsze rzeczy mogą pęknąć, a mimo to nadal wskazywać drogę.
Spojrzałam przez szybę na papier, który miał uratować fundusz, i na podpis człowieka, który przez lata sprzedawał cudzą chorobę.
Potem wsunęłam porcelanową cytrynę do kieszeni fartucha.
— Jutro — powiedziałam do Sophie — wrócę tam z własną listą dań.
— A co podasz temu mafijnemu bossowi?
Popatrzyłam na podpis Dominica pod umową i odpowiedziałam:
— Pierwszy rachunek, którego nie będzie mógł zrzucić na nikogo innego.
Przegapiłeś początek?
