Mąż zostawił mnie po badaniu w szpitalu, lecz gdy kierowca zamknął drzwi, jego twarz nagle stężała

Kiedy położna powiedziała, że mogę wrócić do domu, mój mąż odmówił przyjazdu po mnie, choć kilka godzin wcześniej lekarz obawiał się przedwczesnego porodu.

— Proszę odpoczywać i unikać stresu — powiedziała doktor Marta Wysocka, przesuwając palcem po wynikach. — Ciśnienie spadło, ale dzisiejszy wieczór ma pani spędzić spokojnie.

Spokojnie.

To słowo brzmiało niemal ironicznie, kiedy siedziałam na brzegu szpitalnego łóżka z plastikową opaską na nadgarstku i jedną dłonią przyciśniętą do brzucha. Dziecko poruszyło się pod skórą, jakby również czuło, że coś jest nie tak.

Najpierw zadzwoniłam do Andrzeja. Odebrał dopiero za czwartym razem.

W tle słyszałam dźwięki fortepianu, brzęk kieliszków i czyjś cichy śmiech.

— Wypisują mnie — powiedziałam.

— Już? — zapytał, jakbym przeszkodziła mu w czymś ważnym.

— Tak. Lekarka chce, żebym wróciła do domu.

— To dobrze.

— Przyjedziesz po mnie?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Nie dam rady.

— Andrzej, lekarz podejrzewał przedwczesne skurcze.

— Ale ich nie ma, prawda?

Zamknęłam oczy.

— Nie ma.

— W takim razie wszystko jest w porządku. Mam spotkanie z ludźmi z firmy.

Wtedy usłyszałam kobiecy śmiech. Znałam ten głos. Wiktoria Koval, kierowniczka działu rozwoju, kobieta, która na każdym zdjęciu z Andrzejem stała o krok bliżej, niż wymagała zawodowa uprzejmość.

— Wiktoria jest z tobą? — zapytałam.

Andrzej westchnął.

— Olena, nie zaczynaj.

— Nie zaczynam. Pytam.

— Wyślę po ciebie kierowcę albo pomocnika. Kogoś znajdę.

— Mówiłeś, że Mikołaj ma dziś wolne.

— Bo ma.

— Masz sześć samochodów.

— Wiem.

Za oknem deszcz rozmazywał światła parkingu. Przez moment czekałam, aż powie coś, co uratuje tę rozmowę. Że żartował. Że już jedzie. Że nie powinien zostawiać ciężarnej żony samej po takim badaniu.

Nie powiedział niczego.

— Nie urządzaj dramatu — rzucił w końcu.

Spojrzałam na swoją dłoń. Drżała, ale nie z gniewu. Zrozumiałam, że od dawna bronię człowieka, który nawet nie próbuje bronić mnie.

— Nie będę — odpowiedziałam i się rozłączyłam.

Dziesięć minut później drzwi sali otworzyły się gwałtownie.

Na korytarzu stał Mikołaj, siedemdziesięcioletni kierowca rodziny Sawczuków. Miał mokre włosy, przemoczony rękaw płaszcza i starą skórzaną teczkę przyciśniętą do piersi.

— Andrzej powiedział, że ma pan wolne — zauważyłam.

— To prawda.

— Więc dlaczego pan tu jest?

Mikołaj wszedł do środka i zamknął drzwi. Zamek kliknął cicho, a mnie przebiegł po plecach zimny dreszcz.

— Andrzej nie przysłał mnie po panią — powiedział.

— Co więc pan tutaj robi?

Spojrzał na mój brzuch, potem na telefon leżący na prześcieradle.

— Przysłał mnie do pani domu. Kazał zabrać pudełko po pani ojcu, zanim pani wróci.

Przestałam składać dokumenty wypisu.

— Skąd wie, co jest w tym pudełku?

Mikołaj otworzył teczkę. W środku leżała koperta z grubego, pożółkłego papieru, przewiązana brązową wstążką.

— Bo właśnie przez zawartość tego pudełka zaczął się panią interesować — powiedział.

Poczułam ruch dziecka pod dłonią.

— Mój mąż ożenił się ze mną dla papierów?

Mikołaj zacisnął usta.

— To historia sprzed dwudziestu lat. I może zaszkodzić pani dziecku bardziej, niż pani przypuszcza.

— Proszę zacząć od początku.

— Nie tutaj.

— Właśnie tutaj. Nie wrócę do domu, dopóki nie powie mi pan prawdy.

Mikołaj podszedł do łóżka i wyciągnął kopertę.

— Najpierw musi pani wiedzieć, co wydarzyło się w noc, kiedy pani ojciec pokłócił się z ojcem Andrzeja. A potem zrozumie pani, dlaczego dziś tak bardzo zależało mu na tym pudełku…

CZĘŚĆ 2

— W noc, o której pan mówi, miałam osiem lat — powiedziałam. — Pamiętam tylko karetkę i matkę, która nie pozwalała mi podejść do ojca.

Mikołaj nie usiadł. Stał przy oknie, trzymając mokry parasol tak mocno, że bielały mu knykcie.

— Pani ojciec, Roman Wierzbicki, był księgowym w przedsiębiorstwie Sawczuków — zaczął. — Nie zwyczajnym księgowym. To on stworzył system, dzięki któremu firma mogła kupować ziemię po zaniżonych cenach i przejmować małe zakłady.

— To nie brzmi jak przestępstwo.

— Sam system nie. Pieniądze, które przez niego znikały, już tak.

Na korytarzu przejechał wózek z metalowymi tacami. Koła zaskrzypiały, a ja odruchowo położyłam drugą rękę na brzuchu.

— Mój ojciec kradł?

— Nie. Odkrył, że kradł ktoś inny.

Mikołaj wyjął z teczki niewielki mosiężny klucz. Na jego główce wygrawerowano cyfrę siedem.

— Pański ojciec, Wiktor Sawczuk, prowadził podwójną księgowość. Pieniądze szły przez fundacje, spółki i rachunki za granicą. Roman znalazł dowody i chciał zgłosić sprawę.

— Dlaczego tego nie zrobił?

— Bo Wiktor zagroził, że zniszczy pani rodzinę. Pani matka była wtedy chora, a pani ojciec miał kredyt na dom. Poza tym Wiktor miał znajomych wszędzie, gdzie trzeba było ich mieć.

— A Andrzej?

Mikołaj spojrzał na mnie z ciężkim zmęczeniem.

— Andrzej miał wtedy siedemnaście lat. Wiedział, że ojciec robi rzeczy, o których nie wolno mówić. Ale nie znał całej prawdy.

— Co wydarzyło się tamtej nocy?

Mikołaj przesunął kciukiem po zmatowiałym kluczu.

— Roman spotkał się z Wiktorem w magazynie numer siedem. Ja prowadziłem samochód. Miałem czekać na zewnątrz.

— I pan czekał?

— Przez dwadzieścia minut. Potem usłyszałem krzyk.

W sali zrobiło się duszno.

— Wszedłem do środka. Roman leżał przy schodach, a Wiktor trzymał w ręku metalowy pręt. Twierdził, że pani ojciec spadł. Ale Roman jeszcze oddychał.

— Co się z nim stało?

— Zabrali go do szpitala. Zmarł następnego dnia.

Poczułam, jak zimno rozchodzi się od karku do ramion.

— Dlaczego policja uznała to za wypadek?

Mikołaj odwrócił wzrok.

— Bo zniknęły dokumenty, a ja podpisałem zeznanie, którego nie przeczytałem.

— Podpisał pan kłamstwo?

— Bałem się o syna. Wiktor wiedział, gdzie pracuje i gdzie mieszka.

Nie umiałam odpowiedzieć. Przed oczami miałam twarz ojca z jednego starego zdjęcia. Zawsze myślałam, że śmierć była nieszczęśliwym wypadkiem. Teraz nawet to wspomnienie przestało należeć do mnie.

— Co było w pudełku?

— Nie wiem. Roman powiedział, że ukrył dowód tam, gdzie Wiktor nigdy go nie znajdzie. Po jego śmierci pańska matka zabrała rzeczy z gabinetu i przechowała je u siebie.

— Moja matka nigdy nie wspomniała o żadnym dowodzie.

— Może nie wiedziała. A może wiedziała zbyt wiele.

Telefon znów zawibrował. Tym razem na ekranie pojawiła się wiadomość od Andrzeja: „Nie rób głupstw. Wróć do domu, zanim wszystko się skomplikuje”.

Pokazałam ją Mikołajowi.

— Skąd on wie, że rozmawiamy?

— Nie wie. Podejrzewa.

— Powiedział pan, że mam nie wracać do domu.

— Bo tam czeka na panią Wiktoria.

— Po co?

Mikołaj zniżył głos.

— Andrzej chce, żeby podpisała pani zgodę na sprzedaż domu. A jeśli pani odmówi, ma już przygotowaną wersję, według której jest pani niestabilna i zagraża dziecku.

Przez kilka sekund słyszałam tylko krople uderzające o parapet.

— Mój dom nie należy do Andrzeja — powiedziałam.

— Formalnie nie. Ale pani ojciec zostawił tam coś, co może odebrać jego rodzinie znacznie więcej niż nieruchomość.

Mikołaj wsunął klucz do mojej dłoni.

— Magazyn numer siedem nadal istnieje. A dziś rano ktoś próbował go podpalić.

— Kto?

W tej samej chwili z korytarza dobiegł głos pielęgniarki:

— Pani Wierzbicka? Jest tu mężczyzna, który twierdzi, że jest pani bratem. Prosi, żeby natychmiast z nim porozmawiała…

CZĘŚĆ 3

Pielęgniarka stała przy uchylonych drzwiach, a za nią czekał mężczyzna w granatowej kurtce. Nie znałam go.

— Nie mam brata — powiedziałam.

Mężczyzna wszedł do sali. Miał poparzoną dłoń owiniętą bandażem i twarz, której nie widziałam od ponad dwudziestu lat, choć znałam ją z rodzinnych fotografii.

Mikołaj pobladł.

— Paweł — wyszeptał.

Nieznajomy spojrzał na niego.

— W końcu przyszedłeś po swoją część prawdy?

— Myślałem, że nie żyjesz — powiedział Mikołaj.

— Tak miało wyglądać.

Pielęgniarka popatrzyła na nas z niepokojem.

— Czy mam wezwać ochronę?

— Nie — odpowiedziałam. — Proszę zostać przy drzwiach.

Mężczyzna usiadł na krześle. Bandaż na jego dłoni przesiąkł czerwoną plamą.

— Jestem Paweł Radecki. Pracowałem w magazynie numer siedem tej nocy, kiedy zginął pani ojciec. Miałem dziewiętnaście lat.

Mikołaj ścisnął klucz.

— Powiedziałeś, że wyjechałeś.

— Wiktor Sawczuk kazał mi wyjechać. Zapłacił za bilet i zagroził, że jeśli zostanę, moja matka straci mieszkanie. Przez lata milczałem.

— Dlaczego wróciłeś teraz? — zapytałam.

Paweł wyciągnął z kieszeni złożony dokument.

— Bo dziś rano ludzie Andrzeja podpalili magazyn. Wszedłem do środka, zanim ogień objął piwnicę. Znalazłem to.

Rozłożył papier na stoliku.

Była to strona z księgi rachunkowej. Na dole widniał podpis Wiktora Sawczuka, data sprzed dwudziestu lat i numer konta, na które przelano ogromną kwotę.

Podpis znałam. Widziałam go na umowach firmy, na kartkach z życzeniami i na akcie własności domu.

— Ta wpłata nastąpiła dzień po śmierci mojego ojca — powiedziałam.

— To zapłata za milczenie — odparł Paweł. — Wiktor wypłacił pieniądze człowiekowi, który miał zmienić zeznania. Ale najważniejsze jest to, co znajduje się na odwrocie.

Odwrócił kartkę.

Widniała tam odręczna notatka Romana: „Oryginały są u córki. Jeśli coś mi się stanie, niech Mikołaj otworzy skrzynkę dopiero wtedy, gdy Andrzej się ożeni”.

Poczułam, że brakuje mi powietrza.

— Dlaczego dopiero po ślubie?

Mikołaj zamknął oczy.

— Bo Roman wiedział, że Wiktor nie pozwoli synowi zbliżyć się do pani bez powodu. Chciał, żeby Andrzej sam zdradził, po co się pojawił.

— A więc wiedział pan od początku?

— Wiedziałem, że Andrzej zaczął się panią interesować przez dokumenty. Nie wiedziałem, czy po ślubie odważy się zrobić to, co robi teraz.

Drzwi otworzyły się gwałtownie.

Andrzej wszedł do sali z mokrym płaszczem i twarzą napiętą od gniewu. Za nim stała Wiktoria.

— Oddaj mi tę kartkę — powiedział.

— To nie jest twoja własność.

— Nie wiesz, o czym mówisz.

— Wiem, że chciałeś zabrać pudełko po moim ojcu, zanim wrócę do domu.

Wiktoria zrobiła krok naprzód.

— Olena, jesteś zmęczona i zdenerwowana. Nie podejmuj teraz decyzji.

— Ty nie masz prawa mówić mi, co mam robić.

Andrzej spojrzał na Mikołaja.

— Wynoś się.

— Nie — odpowiedział starzec.

To jedno słowo zawisło między nami ciężko jak żelazo.

Andrzej zerwał dokument ze stolika, lecz Paweł chwycił go za nadgarstek.

— Dotknij jeszcze jednej rzeczy, a opowiem wszystko przy świadkach.

— Nie masz dowodów — syknął Andrzej.

— Mam podpis twojego ojca. Mam nazwisko człowieka, którego kupił. I mam kopię testamentu Romana Wierzbickiego.

Andrzej zamarł.

— Testamentu? — wyszeptałam.

Paweł skinął głową.

— Pani ojciec nie zostawił pani tylko domu. Zostawił pani udziały w przedsiębiorstwie, które Wiktor przejął bezprawnie. Andrzej ożenił się z panią, żeby zmusić panią do podpisania pełnomocnictwa.

Wiktoria cofnęła się o krok.

— To niemożliwe.

— Możliwe — powiedział Mikołaj. — I właśnie dlatego Andrzej tak się spieszy.

Mój mąż patrzył na mnie, jakby po raz pierwszy widział nie żonę, ale przeszkodę.

Wtedy telefon Pawła zadzwonił. Odebrał, słuchał kilka sekund, a potem spojrzał na mnie.

— Spłonęła część magazynu. Ale człowiek, który podpalił budynek, został tam uwięziony. Żyje.

— I co z tego?

Paweł ścisnął telefon.

— Powiedział, że działał na polecenie Andrzeja. I że przed pożarem zabrał z domu pani matki drugi testament…