CZĘŚĆ 4
Na górze dokumentu widniało nazwisko mojego ojca, ale nie jako świadka ani wykonawcy remontu.
Widniało tam jako właściciela dawnej firmy budowlanej, która trzydzieści dwa lata wcześniej finansowała budowę basenu.
— Co to znaczy? — zapytałam.
Kobieta przedstawiła się jako Marta Zielińska. Jej obcasy zapadły się w mokry żwir przy podjeździe.
— Mój fundusz kupił prawa do starych zobowiązań Geralda Hale’a — wyjaśniła. — Przez lata nikt nie wiedział, że część pieniędzy na tę nieruchomość pochodziła z pożyczki zabezpieczonej hipoteką. Hipoteka nigdy nie została wykreślona, bo Gerald sfałszował dokumenty sprzedaży.
Richard poderwał się ze schodów.
— To niemożliwe.
— Niemożliwe jest również to, że pański ojciec sprzedał dom bez zgody prawowitej właścicielki — odparła Marta. — A jednak oba fakty są teraz potwierdzone.
Helena patrzyła na papier, lecz nie wyciągała po niego ręki.
— Co ma z tym wspólnego Wiktor? — spytała.
Marta spojrzała na ojca.
— Pana firma dostarczyła materiały do budowy basenu. Gerald nie zapłacił całej faktury. Wiktor miał wtedy dwadzieścia dziewięć lat. Złożył roszczenie, ale jego księgowy powiedział mu, że nie warto walczyć z człowiekiem tak wpływowym jak Gerald.
Ojciec spuścił wzrok.
— Pamiętam tę fakturę — powiedział. — Pamiętam też, że Gerald kazał mi podpisać odbiór prac, choć część robót wykonał sam. Nie wiedziałem, że pod płytą ukryto człowieka.
— Ale wiedział pan, że coś było nie tak? — zapytała Marta.
— Wiedziałem, że Gerald zachowywał się jak ktoś, kto boi się, że ziemia przemówi. Nie wiedziałem, czego się boi.
Richard spojrzał na ojca.
— Więc cały ten remont był pułapką?
Ojciec odwrócił się do niego.
— Nie. Przyjąłem zlecenie, bo potrzebowałeś naprawy. Kiedy znalazłem pustą przestrzeń, zrozumiałem, że to może być jedyna szansa Heleny. Dlatego poprosiłem o podpisy. Nie chciałem, żebyś powiedział, że wszedłem tam bez pozwolenia.
— Chciałeś mnie zniszczyć — syknął Richard.
— Chciałem, żebyś nie mógł zniszczyć prawdy.
Melissa stała kilka kroków dalej. Jej biały szlafrok nasiąkł wodą z rozchlapanego basenu. Złota bransoletka zsunęła się z nadgarstka i uderzyła o kamień.
— Richard — powiedziała cicho. — Powiedz mi, że nie wiedziałeś o szkielecie.
— Nie wiedziałem.
— A o komorze?
Milczał.
— Odpowiedz mi.
— Wiedziałem, że ojciec coś tam zakopał.
Helena zamknęła oczy.
— Co dokładnie wiedziałeś?
Richard potarł dłonią twarz.
— Miałem siedemnaście lat. Ojciec kazał mi trzymać latarkę. Usłyszałem, jak Stefan krzyczał. Potem ojciec powiedział, że jeśli komuś powiem, moja matka straci wszystko. Powiedział, że Stefan żyje, tylko wyjechał.
— A kiedy dorosłeś? — spytała Helena.
— Zacząłem podejrzewać prawdę.
— I kupiłeś ten dom.
— Ojciec zostawił mi firmę i nieruchomość. Nie mogłem tego cofnąć.
— Mogłeś powiedzieć.
Richard popatrzył na nią, a potem na Melissę.
— Gdybym powiedział, straciłbym wszystko.
Marta spokojnie złożyła dokumenty.
— Właśnie dlatego przyjechałam. Nie żeby odebrać pani dom, pani Heleno. Żeby zaproponować rozwiązanie.
Wszyscy odwrócili się ku niej.
— Fundusz może wycofać roszczenia wobec nieruchomości, jeśli dom zostanie przekazany Helenie, a Richard podpisze przyznanie prawdziwego przebiegu transakcji. Wiktor otrzyma zaległą zapłatę za materiały wraz z odsetkami. Pieniądze zostaną przeznaczone na ekshumację i godny pochówek Stefana.
Richard zaśmiał się krótko, bez radości.
— Chcecie, żebym podpisał dokument, który odbierze mi dom i firmę?
— Nie firmę — powiedziała Marta. — Firmę już straciłeś. Twój zarząd dowiedział się rano o fałszywych zabezpieczeniach i zablokował ci dostęp do rachunków.
Melissa odwróciła się do męża.
— Co to znaczy?
— Że kredyt na ten dom był zabezpieczony udziałami firmy — odpowiedziała Marta. — Po ujawnieniu przestępstwa bank uruchomił klauzulę ochronną.
Richard spojrzał na żonę. Przez chwilę wyglądał tak, jakby czekał, aż stanie po jego stronie.
Melissa zdjęła bransoletkę i położyła ją na kamiennej ławce.
— Kupiłeś ją za pieniądze ze sprzedaży domu? — zapytała.
Nie odpowiedział.
— Powiedz.
— Nie pamiętam.
Melissa uderzyła dłonią w oparcie ławki.
— Pamiętasz wszystko, co pozwalało ci korzystać z tego miejsca. Nie pamiętasz tylko tego, co mogłoby je komuś oddać.
Podeszła do Heleny i wyjęła z kieszeni mały klucz.
— Znalazłam go trzy lata temu w gabinecie Richarda. Pasował do starej szuflady w piwnicy. W środku były listy Geralda. Nie czytałam ich wszystkich, ale jeden mówił o „problemie z Kowalem”.
Richard drgnął.
— Melissa, nie rób tego.
— Przez dziewięć dni próbowałam wmówić sobie, że przesadzasz, że twój ojciec był tylko bezwzględnym biznesmenem. Potem zobaczyłam kość pod naszym basenem.
Wyciągnęła klucz do Marty.
— Szuflada jest w gabinecie. Niech pani ją otworzy.
Ojciec spojrzał na mnie. Wiedziałam, że chciał coś powiedzieć, ale nie musiał. Zrozumiałam, dlaczego poprzedniego wieczoru był spokojny. Nie chodziło o pieniądze. Chodziło o to, żeby Richard nie mógł odebrać mu głosu tak samo, jak Gerald odebrał go Helenie.
Helena przyjęła klucz.
— Dlaczego mi to dajesz? — zapytała Melissę.
— Bo nie potrafię przywrócić pani trzydziestu dwóch lat. Mogę przynajmniej nie ukrywać następnej kartki.
Policjanci zabrali skrzynkę i zabezpieczyli dokumenty. Nie było krzyków ani widowiskowego wyprowadzenia Richarda. Najcięższy moment przyszedł później, kiedy stanął przy krawędzi basenu i zobaczył pusty prostokąt po wyjętych płytach.
— To był mój dom — powiedział.
Helena odpowiedziała bez gniewu:
— Nie. To był dom mojego męża. Ty tylko mieszkałeś nad jego grobem.
Richard podpisał dokumenty tego samego popołudnia. Nie zrobił tego z szacunku. Zrobił to, bo bez podpisu straciłby również resztę majątku i możliwość obrony przed zarzutami. Ale kiedy podał pióro Helenie, jego ręka drżała tak mocno, że atrament rozlał się na papierze.
Ojciec dostał należność za remont i stare materiały. Pieniądze przekazał Helenie na organizację pochówku. Gdy zaprotestowała, pokręcił głową.
— Przez trzydzieści dwa lata płaciła pani za cudze kłamstwo. Niech chociaż ten rachunek nie zostanie po pani stronie.
Wieczorem Melissa przyszła do furgonetki ojca. Trzymała w dłoni jego kosztorys, ten sam, który rano wyśmiała.
— Przepraszam — powiedziała.
Ojciec nie spojrzał na nią.
— Za brak zapłaty czy za groźbę wobec mojej córki?
Melissa przełknęła ślinę.
— Za jedno i za drugie. Nie wiedziałam, co zrobił Richard. Ale wiedziałam, że coś ukrywa. To powinno wystarczyć, żebym przestała się uśmiechać do cudzych kłamstw.
Ojciec wziął rachunek.
— Proszę zapłacić, kiedy będzie pani mogła.
— Zapłacę jutro rano.
— Niech pani zapłaci Helenie za pierwszą noc, kiedy Stefan będzie miał własne nazwisko na nagrobku.
Melissa skinęła głową i odeszła.
Następnego dnia Helena weszła do gabinetu Geralda razem ze mną, Martą i ojcem. W szufladzie znaleźliśmy listy, kopię sfałszowanego aktu oraz mały, zardzewiały zegarek kieszonkowy.
Helena przyłożyła go do ucha.
Mechanizm nie działał.
Mimo to uśmiechnęła się przez łzy.
— Stefan zawsze spóźniał się o siedem minut — powiedziała. — Mówił, że wtedy ma pretekst, żeby zostać dłużej.
Ojciec wyciągnął z kieszeni mosiężny znak znaleziony przy skrzynce. Położył go obok zegarka.
Na metalu widniały dwie litery: S.K.
Helena zamknęła dłoń na obu przedmiotach.
A kiedy robotnicy wynosili z ogrodu ostatnią płytę basenu, spod betonu wydobył się zapach mokrej ziemi i starych liści.
Helena spojrzała na pusty wykop.
— Stefan — szepnęła — wracasz do domu.
W jej dłoni nieruchomy zegarek nagle zaczął tykać.
