CZĘŚĆ 4

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Potem Luke wstał.

— Jedziemy razem.

— Nie możesz — powiedziałam. — Ten człowiek wyraźnie zaznaczył, że masz zostać.

— Właśnie dlatego nie pojadę sam.

Celina chwyciła mnie za nadgarstek.

— Proszę posłuchać. Stary dworzec ma dwa wejścia. Tylne prowadzi do rampy. Jeśli ktoś tam czeka, będzie chciał odciąć drogę powrotną.

Marta stała pod ścianą, z twarzą pozbawioną koloru. Nagle zaczęła szarpać klamkę archiwum.

— Muszę zadzwonić — powiedziała.

— Do kogo? — zapytałam.

— Do lekarza.

— Nie. Do człowieka, który prowadził przelewy?

Jej spojrzenie uciekło w bok.

To wystarczyło.

Wyszliśmy z ośrodka o ósmej czterdzieści pięć. Niebo było ciężkie, nisko zawieszone nad dachami. Luke siedział obok mnie w samochodzie, ale nie zapiął pasów, dopóki nie powiedziałam mu, że będę trzymać kierownicę obiema rękami, a nie jego ramię.

— Bałem się, że mnie oddasz — powiedział po chwili.

— Kiedy?

— Każdego dnia.

— Nawet gdy naprawiałeś schody?

— Zwłaszcza wtedy.

Odwróciłam głowę.

— Dlaczego?

Luke patrzył na mijane latarnie.

— Bo w poprzednich rodzinach robiłem wszystko dobrze. Myłem naczynia, dostawałem dobre oceny, nie prosiłem o nic. A potem przychodziła Marta i mówiła, że muszę wrócić. Zaczynałem myśleć, że może jeśli będę idealny, ktoś mnie zatrzyma.

Zacisnęłam dłonie na kierownicy.

— Nie musiałeś być idealny, żeby zostać moim synem.

— Tego nie wiedziałem.

Stary dworzec towarowy znajdował się za zamkniętą cukrownią. Brama była uchylona. Na betonowej rampie leżały mokre liście, a metalowa lampa nad wejściem mrugała jak uszkodzony sygnał.

Zatrzymałam samochód przy bocznym murze.

— Zostajesz tutaj — powiedziałam.

— Mamo.

— Nie jako rozkaz. Jako prośba. Jeśli coś pójdzie nie tak, masz zadzwonić do Celiny i powiedzieć jej dokładnie, gdzie jesteśmy.

Luke wyjął z kieszeni mosiężny żeton.

— Nora dała mi go w autobusie, kiedy zabrali ją do szpitala. Powiedziała, że jeśli będę go miał, zawsze ją znajdę.

— Dlatego wręczyłeś go mnie?

— Chciałem, żebyś wiedziała, że to nie była przypadkowa historia.

Weszłam do środka sama.

W hali stały puste kontenery i dwa stare wózki widłowe. Na końcu, przy zardzewiałej bramie, zobaczyłam mężczyznę w granatowym płaszczu. Miał około pięćdziesięciu lat, mokre włosy i teczkę pod pachą.

— Pani Anna? — zapytał.

— Gdzie jest Nora?

— Żywa. Na razie.

— Kim pan jest?

— Tomasz Rybak.

Nazwisko uderzyło we mnie jak policzek.

— Brat Marty.

— Nie tylko brat. To ja prowadziłem firmę, przez którą szły pieniądze.

Otworzył teczkę. W środku znajdowały się kopie przelewów, umowy i lista nazwisk. Nie tylko Luke’a. Było ich siedemnaście.

— Marta zbierała dzieci z drogimi diagnozami albo bez rodziny, która mogłaby o nie walczyć — powiedział. — Przekonywała opiekunów, że leczenie jest zbyt kosztowne. Potem kierowała pieniądze do mojej firmy. Część trafiała do ośrodków, ale większość znikała.

— Dlaczego mi pan to pokazuje?

Tomasz położył na skrzyni kopertę.

— Bo Nora nie jest córką Marty, ale jest moją córką.

Ziemia jakby usunęła mi się spod nóg.

— Co?

— Jej matka zmarła po porodzie. Marta przekonała mnie, że dziecko powinno trafić do pieczy zastępczej, dopóki nie uporządkuję życia. Potem wykorzystała mój wstyd. Powiedziała, że jeśli przyznam się do ojcostwa, stracę firmę i pójdę do więzienia za fałszowanie dokumentów.

— A pan pozwolił, żeby pańska córka zniknęła?

Tomasz spuścił wzrok.

— Przez trzy lata płaciłem, żeby ją utrzymać przy życiu. Myślałem, że to wystarczy.

— Nie wystarczyło.

— Wiem.

Zza kontenera dobiegł kaszel.

Tomasz odsunął się. Na wózku inwalidzkim siedziała drobna dziewczynka w czerwonym swetrze. Miała blade policzki, krótko obcięte włosy i cienką rurkę przy nosie.

Luke wybiegł zza drzwi.

— Nora!

Dziewczynka uniosła głowę.

— Wiedziałam, że przyjdziesz.

Objął ją tak ostrożnie, jakby była zrobiona ze szkła. Pochylił twarz nad jej włosami i zaczął płakać bezgłośnie.

Nora zauważyła mnie.

— To twoja mama?

Luke spojrzał na mnie.

— Tak.

Jedno słowo. A ja poczułam, jak całe moje życie przesuwa się na nową stronę.

Wtedy z telefonu Tomasza dobiegł dźwięk wiadomości. Spojrzał na ekran i zbladł.

— Marta uciekła — powiedział. — Zabrała dokumenty zgody na operację Nory.

— Dokąd pojechała?

— Do kliniki. Chce przenieść ją pod inne nazwisko, zanim ktokolwiek zdąży zareagować.

Luke odsunął się od siostry.

— Nie pozwolimy jej.

— Nie mamy prawa podpisać zgody — powiedział Tomasz. — Ja nie jestem wpisany jako ojciec, a Anna nie jest opiekunem Nory.

Nora ścisnęła dłoń Luke’a.

— Powiedz jej, że nie chcę już znikać.

Pojechaliśmy do kliniki. Nie było czasu na długie wyjaśnienia ani na strach. Tomasz zadzwonił do dyrektora szpitala i przyznał się do wszystkiego. Podał numery rachunków, nazwiska i hasła do firmowych ksiąg. Celina, która przyjechała za nami, przekazała kopię notesu oraz zeznania trzech byłych pracowników.

Marta czekała przy windach.

W jednej ręce trzymała teczkę, w drugiej dokumenty Nory.

— Luke, chodź ze mną — powiedziała. — Jeśli zrobisz awanturę, twoja siostra nie dostanie operacji.

Luke zatrzymał się.

— To pani przez trzy lata zabierała jej leczenie.

— Robiłam, co musiałam.

— Nie. Robiła pani, co się opłacało.

Marta spojrzała na mnie.

— Pani nie rozumie, co pani bierze na siebie. Chora dziewczynka, oszustwa, długi, odpowiedzialność za chłopaka, który całe życie kłamie.

Luke drgnął.

Podeszłam do niego i wzięłam go za rękę.

— On nie kłamał. On próbował przeżyć.

Tomasz stanął naprzeciw siostry.

— Oddaj dokumenty.

— Ty też chcesz mnie zniszczyć?

— Nie. Chcę po raz pierwszy zrobić coś, czego nie da się kupić.

Marta roześmiała się nerwowo.

— Myślisz, że jedno przyznanie wszystko naprawi?

— Nie — odpowiedział. — Dlatego oddam firmę, konta i wszystkie księgi. A potem podpiszę zgodę na operację córki, nawet jeśli przez resztę życia będę spłacał to, co jej odebrałem.

Jego głos załamał się przy ostatnich słowach.

Marta wypuściła teczkę. Dokumenty rozsypały się po podłodze.

Lekarka wybiegła z oddziału.

— Potrzebujemy podpisu natychmiast.

Tomasz uklęknął przy N o r z e? Wait typo Latin? Need Polish. «przy Norze».

— Mogę podpisać? — zapytał.

Lekarka spojrzała na niego długo.

— Jeśli powie pan prawdę i zostanie pan dostępny, kiedy będziemy pana potrzebować.

— Zostanę.

Podpisał.

Nora zniknęła za drzwiami sali operacyjnej. Luke stał nieruchomo, ściskając mosiężny żeton tak mocno, że odcisnął sobie gwiazdę na skórze.

— Możesz go puścić — powiedziałam.

— Jeśli puszczę, znowu ją zgubię.

— Nie zgubisz. Już wiemy, gdzie jest.

— A jeśli operacja się nie uda?

Nie miałam pięknego zdania, które mogłoby go ocalić od lęku. Usiadłam obok niego na zimnej ławce.

— Wtedy będziemy bać się razem.

Oparł głowę na moim ramieniu.

Po dwóch godzinach lekarka wyszła z sali. Na masce miała ślady pary, a w dłoni kartę obserwacji.

— Operacja się udała — powiedziała. — Teraz zaczyna się trudniejsza część, ale Nora jest silniejsza, niż wynikało z dokumentów.

Luke zamknął oczy.

Tomasz odwrócił się do ściany. Nie płakał. Po prostu przycisnął czoło do zimnych kafelków.

Marta została zatrzymana przez ochronę kliniki, zanim zdążyła opuścić budynek. Nie było pościgu ani wielkiej sceny. Najbardziej bała się nie kajdan, lecz ksiąg, które Tomasz przekazał. Tam zapisano każdą kwotę i każde dziecko.

Kilka dni później Nora przeniesiono do pokoju z szerokim fotelem dla opiekuna. Luke przyniósł jej książkę o gwiazdach. Ja przyniosłam domowy budyń, choć przypaliłam pierwszą porcję.

— Nadal gotujesz gorzej niż stołówka — powiedziała Nora.

— To rodzinne — odparłam.

Luke spojrzał na nas obie i po raz pierwszy nie wyglądał jak ktoś, kto czeka na odebranie mu krzesła, łóżka albo nazwiska.

Na stoliku obok jego łokcia leżał mosiężny żeton autobusowy.

Nora wyciągnęła rękę.

— Oddaj mi go.

Luke podał jej żeton.

— Przecież mówiłaś, że przynosi szczęście.

— Nie. Mówiłam, że prowadzi do domu.

Przycisnęła gwiazdę do piersi, a potem spojrzała na mnie.

— Mamo Luke’a, umiesz znaleźć drogę do domu?

Luke ścisnął moje palce.