CZĘŚĆ 4
Trzask szkła rozciął korytarz jak wystrzał.
Luca natychmiast stanął między mną a wejściem do hotelu.
— Heleno, zabierz Meerę do kuchni — powiedział.
— Nie — odparłam.
Odwrócił się do mnie.
— To nie jest moment na upór.
— To moje nazwisko na tych dokumentach. Mój ojciec. Moje życie. Nie będę znowu odsuwana na bok pod pretekstem ochrony.
Jego palce zacisnęły się na srebrnym klipsie przy mankiecie. Metal zaskrzypiał.
— Jeśli zostaniesz, możesz zostać ranna.
— Jeśli odejdę, ktoś zdecyduje za mnie, co mam wiedzieć. Już wystarczy.
Helena spojrzała na niego surowo.
— Ona ma rację.
Z sali balowej dobiegł krzyk. Potem kolejny. Muzyka ucichła, a ciężkie drzwi otworzyły się gwałtownie.
Do korytarza wbiegł mężczyzna w grafitowym garniturze. Rozpoznałam go. Silas Moretti, członek rady Castellani Industries, którego widywałam na zebraniach. Miał rozciętą brew i telefon w dłoni.
— Luca! — zawołał. — Ktoś włamał się do gabinetu.
Luca nie ruszył się z miejsca.
— Kto?
— Nie wiem. Ochrona leży przy windach.
Helena wypuściła powietrze przez nos.
— Kłamiesz, Silas.
Mężczyzna spojrzał na nią, a jego twarz zmieniła się w ciągu sekundy. Nie było w niej już zaskoczenia. Była kalkulacja.
— Powinnaś była spalić te papiery — powiedział.
Mój żołądek ścisnął się tak mocno, że musiałam oprzeć dłoń o ścianę.
— To ty podpisałeś drugi przelew? — spytałam.
Silas zerknął na mnie.
— Twój ojciec był naiwny. Nie rozumiał, że ludzie tacy jak Victor wygrywają właśnie dlatego, że inni wierzą w zasady.
Luca ruszył w jego stronę.
— Nie wypowiadaj imienia mojego ojca.
— Całe życie robiłeś to samo co on — syknął Silas. — Tylko udawałeś, że chodzi o honor. Zatrudniłeś córkę Daniela, żeby mieć ją pod ręką. Odciąłeś ją od ludzi, a teraz chcesz wmówić wszystkim, że to miłość.
Słowa zabolały, bo zawierały część prawdy.
Luca zatrzymał się przed nim.
— Masz rację w jednym. Kontrolowałem Meerę. Bałem się, że ktoś ją skrzywdzi, ale bałem się również własnych uczuć. Wykorzystywałem władzę i nazywałem to troską.
Odwrócił głowę w moją stronę.
— To było podłe. Nie proszę, żebyś mi wybaczyła tylko dlatego, że odkryłem nazwiska winnych.
Silas roześmiał się krótko.
— Wspaniale. Rodzinne wyznanie. A teraz oddaj teczkę.
— Nie — powiedziałam.
Wszyscy spojrzeli na mnie.
Wzięłam dokumenty z parapetu i uniosłam je wyżej.
— Najpierw dokończymy rozmowę.
— Nie masz pojęcia, z kim rozmawiasz.
— Wiem. Z człowiekiem, który przez osiemnaście miesięcy ukrywał prawdę, bo myślał, że może zarządzać cudzym strachem.
Luca patrzył na mnie z napięciem, ale nie próbował odebrać mi teczki.
To był pierwszy wybór, którego dokonał naprawdę.
Silas rzucił się do przodu.
Helena nacisnęła czerwony przycisk alarmu przeciwpożarowego. Z sufitu spadła kurtyna bezpieczeństwa, oddzielając nas od sali balowej. Silas uderzył w metalową kratę i cofnął się z przekleństwem.
Luca wykorzystał sekundę zamieszania. Chwycił go za nadgarstek i przycisnął do ściany.
— Gdzie są pozostali? — zapytał.
Silas milczał.
— Przy windach? W garażu? Na parkingu?
— Nie są twoim problemem.
— Od dziś są problemem wszystkich udziałowców.
Helena podeszła do interkomu przy bocznych drzwiach.
— Mówi Helena Valli. Otwórzcie wyjście techniczne. Goście muszą zostać na sali, a nikt z zewnątrz nie może opuścić garażu.
— Nie wzywaj ochrony — syknął Luca.
— Nie wzywam ochrony. Wzywam zarząd hotelu i wszystkich świadków, których Silas próbował uciszyć.
Jakby na potwierdzenie jej słów, zza kurtyny dobiegł głos Rachel.
— Meera! Czy wszystko w porządku?
— Tak! — odkrzyknęłam. — Ale potrzebuję, żebyś tu została i niczego nie dotykała.
Rachel podeszła do metalowej kraty.
— To ma coś wspólnego z twoim szefem?
— Z moim ojcem.
Jej twarz pobladła.
— Co mogę zrobić?
— Zapamiętać, kto próbował wyjść z sali.
Rachel odwróciła się natychmiast. Była panną młodą, miała wpięte we włosy perły i suknię, która szeleściła przy każdym kroku. A jednak stanęła przy drzwiach jak strażnik.
Silas przestał się szarpać.
— Luca, jeśli te dokumenty trafią do rady, stracisz firmę.
— Może.
— Twój ojciec zostawił ci wszystko.
— Nie. Zostawił mi dług.
To zdanie wybrzmiało mocniej niż krzyk.
Luca puścił jego rękę, ale tylko po to, żeby wyjąć z kieszeni telefon. Wybrał numer i włączył głośnik.
— Połącz mnie z całym zarządem — powiedział.
— Luca, nie rób tego — ostrzegł Silas.
— Właśnie to zrobię.
Po chwili odezwały się zaspane, zaskoczone głosy kilku osób. Luca powiedział im o dokumentach, przelewach i podpisach. Nie pominął nazwiska Victora Castellaniego. Nie pominął też własnych działań.
Przyznał, że zatrudnił mnie, wiedząc, kim był mój ojciec. Przyznał, że przenosił mężczyzn, którzy się mną interesowali. Przyznał, że przez cały ten czas odbierał mi możliwość podejmowania decyzji.
Słuchałam, stojąc obok Heleny.
Każde zdanie kosztowało go reputację.
Po drugiej stronie zapadła ciężka cisza.
— Jeśli złożę rezygnację — powiedział Luca — zarząd otrzyma pełną teczkę i księgi Daniela Thorntona. Meera dostanie kopię wszystkiego.
— Nie możesz oddać firmy — rzucił Silas.
— Mogę.
— Twój ojciec oddał ci ją, żebyś ją chronił.
— Nie. Oddał mi ją, żeby jego grzechy mogły nosić moje nazwisko.
Telefon w mojej dłoni zawibrował.
Nie był to numer hotelu.
Nie był to numer Rachel.
Na ekranie pojawiła się wiadomość od mojej matki, która od lat nie wspominała o ojcu.
„Daniel nie uciekł. Widziałam, kto zabrał go z naszego domu. To nie był Victor. Jeśli chcesz poznać prawdę, przyjedź sama do starej przystani o północy.”
Pod spodem znajdowało się zdjęcie.
Na nim mój ojciec stał obok Victora Castellaniego i młodej Heleny Valli. Za nimi widniał samochód z numerem należącym do rodziny Morettich.
Odwróciłam telefon do Luki.
Jego twarz zmieniła kolor.
— Twoja matka żyje? — zapytał.
— Żyje.
— I wie, kto zabrał Daniela.
— Tak.
Silas zaczął się cofać.
— To niemożliwe.
Helena spojrzała na zdjęcie i przycisnęła dłoń do ust.
— Myślałam, że ten samochód spłonął razem z dokumentami.
— Czy moja matka wiedziała, że twój ojciec nie był jedynym winowajcą? — zapytałam Lucę.
— Nie wiem.
— Ale pojedziesz ze mną?
Przez sekundę wyglądał, jakby chciał odmówić. Nie dlatego, że się bał o siebie. Bał się, że znowu wkroczy między mnie a prawdę.
— Jeśli tego chcesz — odpowiedział. — Pojadę. Jeśli nie, zostanę tutaj i dopilnuję, żebyś dostała wszystkie dokumenty.
— Chcę, żebyś pojechał. Nie jako mój szef.
— A jako kto?
Spojrzałam na jego rozpięty mankiet i srebrnego wilka, który odpadł od koszuli podczas szarpaniny. Podniosłam klips z podłogi i podałam mu go.
— Jako człowiek, który wreszcie potrafi iść obok mnie.
Wziął ozdobę, ale jej nie przypiął.
W sali balowej Rachel nakazała orkiestrze wznowić muzykę, żeby goście nie wpadli w panikę. Silas został zatrzymany przez ludzi zarządu hotelu do czasu przyjazdu prawników firmy, lecz Luca nie poświęcił mu już ani jednego spojrzenia.
Wyszedł ze mną bocznym korytarzem.
Na schodach zdjęłam czerwone szpilki. Stopy bolały mnie tak bardzo, że prawie się przewróciłam.
Luca wyciągnął rękę, ale zatrzymał ją w połowie drogi.
— Mogę?
Spojrzałam na niego.
— Możesz.
Podtrzymał mnie tylko przez kilka stopni. Ani więcej.
O północy czekała nas przystań, moja matka i prawda o człowieku, którego całe życie uważałam za tchórza. Czekał tam również ktoś, kto mógł wyjaśnić, dlaczego Daniel zniknął i dlaczego nazwisko Moretti pojawiło się w dokumentach.
Nie wiedziałam, czy po tej nocy Luca nadal będzie prezesem. Nie wiedziałam, czy jego firma przetrwa. Nie wiedziałam nawet, czy potrafię mu wybaczyć osiemnaście miesięcy kłamstw.
Wiedziałam tylko, że kiedy podaliśmy sobie dłonie przed hotelem, nie trzymał mnie jak człowieka, którego trzeba pilnować.
Trzymał mnie jak świadka, którego wreszcie zamierzał wysłuchać.
A srebrny wilk, odpięty od jego mankietu, leżał między nami na schodach jak mały znak, że żadne z nas nie wróci już do dawnych zasad.
Przegapiłeś początek?
