Założyłam czerwoną sukienkę na ślub przyjaciółki, a mój potężny szef nagle przestał udawać obojętność

Luca Castellani złapał mnie tuż przed tym, jak moje kolana uderzyłyby o marmurową posadzkę hotelowego holu.

Jeszcze sekundę wcześniej przeklinałam szpilki wybrane z uporem godnym lepszej sprawy i próbowałam nie spóźnić się na ślub Rachel. Potem dwie silne dłonie zamknęły się na moich ramionach.

— Ostrożnie, panno Thornton.

Znałam ten głos lepiej, niż chciałam przyznać.

Podniosłam wzrok. Luca Castellani, trzydziestoczteroletni prezes Castellani Industries, człowiek, przed którym milknęły całe sale konferencyjne, stał przede mną w czarnym smokingu. Jego spojrzenie nie było jednak skierowane na moje buty.

Patrzył na czerwoną sukienkę.

Na mnie.

Miałam ją od dwóch lat. Wisiała w głębi szafy, kupiona pod wpływem impulsu, z metką odciętą dopiero tego popołudnia. Czerwień była odważna, dopasowana i zupełnie niepodobna do kremowych kardiganów, w których Luca widywał mnie codziennie za recepcją.

— To tylko sukienka — powiedziałam, odsuwając się od niego.

Jego palce zawisły w powietrzu, jakby wciąż chciał mnie podtrzymywać.

— To bardzo niebezpieczne określenie.

Serce zabiło mi szybciej.

— Jestem spóźniona.

— Dla kogo?

— Na ślub Rachel.

— Nie o to pytałem.

Znałam ten ton. Trzy dni wcześniej użył go wobec Marcusa z księgowości, który oparł się o moją ladę i zaprosił mnie na kolację. Luca wyszedł wtedy z korytarza gabinetów, spojrzał na Marcusa i oznajmił, że kwartalne zestawienie musi zostać poprawione natychmiast.

Marcus zniknął z budynku w siedem minut.

To był trzeci mężczyzna w ciągu miesiąca.

— Rachel twierdzi, że drużba jest przystojny — powiedziałam.

Twarz Luki stężała.

— Drużba?

— Wolny.

Zrobił krok w moją stronę. W jego dłoni połyskiwał srebrny spinkowy klips w kształcie wilka. Zawsze nosił go przy mankiecie, choć nigdy wcześniej nie zwróciłam na niego uwagi.

— To cię niepokoi, panie Castellani? — zapytałam.

— Tak.

Jedno słowo uderzyło mocniej niż powinno.

Przez osiemnaście miesięcy Luca mówił do mnie wyłącznie „panno Thornton”. Nigdy nie pytał o moje życie. Nigdy nie uśmiechał się naprawdę. A jednak lemoniadowe ciasteczka, które piekłam w każdy czwartek, znikały z kuchni na najwyższym piętrze, mimo że twierdził, iż nie lubi słodyczy.

— Nie możesz odstraszać każdego mężczyzny, który zaprosi mnie na kolację, patrzeć na mnie jak na własność, a w poniedziałek znów udawać, że jestem tylko pracownicą.

W jego oczach przemknęło coś niebezpiecznego. Pod tym niebezpieczeństwem kryło się jednak coś jeszcze.

Wstyd.

— Meera — powiedział cicho.

To było pierwszy raz, gdy użył mojego imienia.

— Jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz.

— Nie tutaj.

— Więc gdzie?

Jego spojrzenie przesunęło się ku windom.

— Chcesz zabrać swoją pracownicę na prywatne piętro, bo nazwała cię zazdrosnym chłopakiem?

— Kiedy tak to ujmujesz…

— Jak mam to ująć inaczej?

Przez chwilę człowiek, który potrafił uciszyć zarząd jednym spojrzeniem, nie znalazł odpowiedzi.

To dało mi odwagę.

— Poproś.

Jego szczęka drgnęła.

— Pójdziesz ze mną na pięć minut?

— Po co?

— Bo jeśli odpowiem ci szczerze w tym holu, połowa gości przestanie interesować się panną młodą.

Zgodziłam się, ale postawiłam warunek.

— Pięć minut. Potem idę na ślub.

— Zgoda.

Weszliśmy do windy. Tym razem nie dotknął mnie ani razu. W lustrzanej ścianie widziałam jego czarny smoking, napięte ramiona i moją czerwoną sukienkę, która wyglądała obok niego jak wyzwanie.

— Przez osiemnaście miesięcy próbowałem zachować granice — powiedział.

— A Marcusa przeniosłeś do innego działu z powodu jego kwartalnych raportów?

— Był irytujący.

— David z działu prawnego?

— Jeszcze bardziej.

— Jeremy z marketingu?

— Szczególnie.

Parsknęłam śmiechem, ale Luca nie odwzajemnił uśmiechu.

— Przeniosłem Davida do Seattle — przyznał.

— Po tym, jak zaprosił mnie na kolację?

Cisza była wystarczającą odpowiedzią.

— To nie jest romantyczne.

— Wiem.

Tym razem zabrzmiał jak człowiek, który naprawdę rozumiał własny błąd.

Winda zatrzymała się na najwyższym piętrze. Drzwi rozsunęły się na cichy korytarz. Nie wysiadłam.

Luca odwrócił się do mnie.

— Meera?

— Nadal nie odpowiedziałeś na prawdziwe pytanie.

— Jakie?

— Dlaczego obchodzi cię, kto zobaczy mnie w tej sukience?

Jego ręka ruszyła ku przyciskowi zatrzymania drzwi, a srebrny wilk przy mankiecie błysnął w świetle lampy. Luca miał właśnie powiedzieć coś, co mogło zniszczyć wszystkie zasady między nami…

CZĘŚĆ 2

— Bo jestem zazdrosny.

Drzwi windy zamknęły się, zanim zdążyłam odpowiedzieć. Przez kilka sekund słyszałam wyłącznie cichy pomruk silnika i własny oddech.

— O drużbę? — zapytałam.

— O każdego, kto dostaje od ciebie coś, czego ja sam sobie odmówiłem.

To zabrzmiało znacznie poważniej niż zwykła zazdrość.

— Dlaczego sobie odmówiłeś?

Luca odwrócił wzrok.

— Jesteś moją pracownicą.

— To ma być usprawiedliwienie?

— To jest fakt. Moje stanowisko wpływa na twoją pensję, karierę i codzienne życie. Gdybym zaczął cię adorować, nie miałabyś pewności, czy możesz odmówić bez konsekwencji.

Nie spodziewałam się takiej odpowiedzi. Wokół Luki krążyły opowieści o jego bezwzględności, rodzinnych interesach i ludziach, którzy przy nim opuszczali wzrok. Tymczasem stał w windzie i przyznawał, że bał się wykorzystać własną władzę.

— A mimo to podejmowałeś decyzje za mnie.

— Tak.

— Odstraszałeś mężczyzn.

— Tak.

— I nazywałeś to ochroną.

Jego twarz stwardniała.

— Nie nazywam tego już niczym. To było niewłaściwe.

Poczułam złość, ale pod nią kryło się coś trudniejszego do zniesienia. Ulga. Przez wiele miesięcy zastanawiałam się, czy napięcie między nami istnieje tylko w mojej głowie.

Nie istniało.

— Jeśli drużba poprosi mnie do tańca, też go przeniesiesz? — zapytałam.

— Nie.

— Jeśli zaprosi mnie na kolację?

— Nie.

— Jeśli mnie pocałuje?

Winda zatrzymała się gwałtownie między piętrami. Metalowe drzwi zadrżały, a ja chwyciłam za mosiężną poręcz.

Luca znalazł się obok mnie natychmiast.

— Wszystko w porządku?

— Tak.

— Na pewno?

— Luca, nie zmieniaj tematu.

Przez chwilę patrzył na moją dłoń zaciśniętą na poręczy. Potem nacisnął przycisk alarmowy. Odpowiedział mu trzask interkomu.

— Winda zostanie uruchomiona za minutę — oznajmił głos ochroniarza.

Luca podszedł do panelu.

— Nikt nie wchodzi do windy, dopóki nie przyjadę osobiście — powiedział.

— To awaria, nie kryzys państwowy — zauważyłam.

— Dla mnie różnica jest niewielka.

— Właśnie tego się boję.

Spojrzał na mnie.

— Czego?

— Że wszystko traktujesz jak coś, co trzeba kontrolować. Ludzi. Ryzyko. Mnie.

Nie zaprzeczył.

Kiedy winda ruszyła, wyświetlacz pokazał parter. Zamiast wysiąść, Luca przytrzymał drzwi.

— Nie chcę, żebyś odchodziła z pracy — powiedział.

— Tego nie powiedziałam.

— Ale możesz to zrobić, jeśli uznasz, że przekroczyłem granicę.

— Przekroczyłeś kilka.

— Wiem.

Przycisnął dłonie do boków, jakby pilnował, żeby mnie nie dotknąć.

— Chcę cię zaprosić na kolację — powiedział. — Nie jako prezes. Nie jako człowiek, który może coś ci odebrać. Jeśli się zgodzisz, złożę rezygnację z nadzoru nad twoim działem i poproszę radę o formalne rozdzielenie naszych obowiązków.

Serce ścisnęło mi się w piersi.

— A jeśli odmówię?

— Pójdziesz na ślub, zatańczysz z drużbą i wrócisz w poniedziałek do pracy. Bez odwetu.

— Naprawdę?

— Meera, nie jestem dobrym człowiekiem tylko dlatego, że potrafię powiedzieć właściwe słowa.

Pierwszy raz zabrzmiał mniej jak potężny prezes, a bardziej jak mężczyzna świadomy własnej reputacji.

Winda dojechała do holu. Za drzwiami czekał ochroniarz, a kilka metrów dalej recepcjonistka Meera Thornton — ta sama kobieta, którą Luca codziennie widywał w skromnych ubraniach — miała właśnie podjąć decyzję dotyczącą jego całego świata.

— Odpowiem po ślubie — powiedziałam.

— To uczciwe.

Wyszłam z windy i ruszyłam do sali balowej. Muzyka ucichła, gdy Rachel stanęła przy ołtarzu. Usiadłam obok jej kuzynki, ale zanim zdążyłam odetchnąć, ktoś położył na moim krześle małą białą kopertę.

Nie było na niej mojego imienia.

Tylko wytłoczone słowo: Castellani.

Podniosłam wzrok. Luca stał na końcu sali, lecz nie patrzył na mnie. Patrzył na kopertę.

Kiedy otworzyłam ją drżącym palcem, wypadła z niej pojedyncza karta z podpisem, którego nie znałam, oraz krótka wiadomość: „Jeśli dziś z nim wyjdziesz, jutro dowiesz się, dlaczego tak długo trzymał cię z daleka”.

A pod wiadomością widniała data sprzed osiemnastu miesięcy, dokładnie z dnia, w którym rozpoczęłam pracę u Luki…

CZĘŚĆ 3

— Skąd to masz? — zapytałam, doganiając Lucę przy bocznym wejściu do hotelu.

Było kilka minut po dziewiętnastej. Z sali balowej dobiegał głos celebranta, a na marmurowych schodach pachniało mokrym asfaltem i różami z dekoracji. Luca zatrzymał się dopiero wtedy, gdy zamknęły się za nami ciężkie drzwi.

— Kto dał ci tę kartę?

— Najpierw odpowiedz mi.

Pokazałam mu kopertę. Zobaczył podpis i pobladł.

— Meera, wróć do sali.

— Nie będziesz mi rozkazywał.

— Tym razem próbuję cię ochronić.

— Przed czym? Przed prawdą?

Z bocznego korytarza wyszła starsza kobieta w granatowym kostiumie. Rozpoznałam ją po chwili. Helena Valli, wieloletnia księgowa ojca Luki i jedyna osoba, którą widziałam kiedyś rozmawiającą z nim bez cienia strachu.

Trzymała skórzaną teczkę przewiązaną miedzianym sznurkiem.

— Wystarczy, Luca — powiedziała.

Jego twarz stała się kamienna.

— Nie powinnaś tu być.

— A ty nie powinieneś był przez półtora roku kłamać.

Poczułam, jak pod sukienką napinają mi się mięśnie.

— O czym ona mówi?

Helena spojrzała na mnie z bólem.

— O twoim ojcu.

Mój ojciec zmarł, gdy miałam dziewięć lat. Matka twierdziła, że był księgowym, który uciekł z miasta po oskarżeniu o przywłaszczenie pieniędzy. Nigdy nie poznałam szczegółów. W domu nie wolno było wypowiadać jego nazwiska.

— Mój ojciec nie miał nic wspólnego z Castellani Industries — powiedziałam.

— Miał więcej, niż ci powiedziano — odparła Helena.

Luca zamknął oczy.

— Heleno, nie tutaj.

— Właśnie tutaj. Na ślubie, na który Meera przyszła w czerwonej sukience, wierząc, że największym problemem tego wieczoru jest jej zazdrosny szef.

Odwróciłam się do Luki.

— Mów.

Przez moment słychać było tylko odległą muzykę.

— Twój ojciec, Daniel Thornton, prowadził księgowość w firmie mojego ojca — powiedział Luca. — Nie kradł. Odkrył, że jeden z członków zarządu wypłacał pieniądze ludziom spoza przedsiębiorstwa. Ludziom, którzy zajmowali się wymuszeniami i przemytem.

— Dlaczego nikt mi tego nie powiedział?

— Bo Daniel podpisał zeznanie, a potem zniknął. Oficjalnie uciekł. Naprawdę próbował ochronić ciebie i twoją matkę.

Helena położyła teczkę na kamiennym parapecie.

— Twój ojciec zostawił kopię ksiąg i list. Miał je przekazać mojej rodzinie, ale nigdy nie dotarł na spotkanie. Przez lata dokumenty były ukryte.

— A ty je znalazłaś dopiero teraz? — spytałam.

— Nie. Luca znalazł je osiemnaście miesięcy temu.

Spojrzałam na niego.

— W dniu, w którym zatrudniłeś mnie?

— Tak.

— Zatrudniłeś mnie z litości?

— Nie. Zatrudniłem cię, bo chciałem mieć cię pod ochroną, kiedy dowiedziałem się, że człowiek odpowiedzialny za tamte wypłaty wrócił do miasta.

— A mężczyźni, których odstraszałeś?

Luca przełknął ślinę.

— Bałem się, że ktoś z nich może zostać wykorzystany przeciwko tobie. Ale to nie była jedyna przyczyna. Byłem zazdrosny. I zachowywałem się jak tchórz, tłumacząc kontrolę troską.

Helena odwiązała teczkę. W środku leżały kopie przelewów, nazwiska i pożółkły list. Na ostatniej stronie widniał podpis mojego ojca.

„Jeśli coś mi się stanie, nie ufaj Victorowi Castellaniemu”.

Zamarłam.

— Victor to twój ojciec — powiedziałam.

— Tak.

Luca nie próbował odwrócić wzroku.

— Mój ojciec był człowiekiem, który zabrał pieniądze. Daniel odkrył prawdę. Ja przez lata wierzyłem, że Daniel uciekł z pieniędzmi. Dopiero niedawno zrozumiałem, że mój ojciec go uciszył.

— A mimo to nosisz jego nazwisko.

— I dlatego próbowałem naprawić wszystko po cichu.

— Nie możesz naprawić mojego życia bez pytania mnie o zdanie.

— Wiem.

Helena wyjęła z teczki jeszcze jeden dokument.

— Jest coś, czego Luca nie zdążył ci powiedzieć. Victor nie działał sam. Osoba, która podpisała drugi przelew, nadal ma dostęp do kont firmy.

W tej samej chwili telefon Luki zawibrował. Spojrzał na ekran. Wiadomość pochodziła z wewnętrznego numeru jego gabinetu.

„Teczka nie powinna opuścić sejfu. Jeśli Meera ją zobaczyła, jutro nie dożyje.”

Luca odsunął telefon ode mnie, ale zdążyłam przeczytać każde słowo.

W głębi hotelu rozległ się trzask tłuczonego szkła.

Helena chwyciła mnie za rękę.

— On już wie, że dokumenty są tutaj…