CZĘŚĆ 4
— Kto? — zapytałam.
Caleb nie odpowiedział od razu. Ekran jego telefonu rozświetlał mu twarz od dołu, a wiadomość od Evelyn wciąż wisiała między nami jak ostrze.
— Mama nie napisała nazwiska — powiedział. — Tylko że formularz wycofano z adresu pocztowego pracowni.
— Kto miał do niego dostęp?
Dyrektor Alvarez spojrzał na Madison, potem na Brielle.
— Tylko komisja, sekretariat i osoba, która złożyła zgłoszenie.
— Czyli mój dziadek — powiedziałam.
— Albo ktoś, kto dostał kopię — odparł dyrektor.
Madison gwałtownie odwróciła głowę.
— Przestańcie na mnie patrzeć.
— Nikt niczego nie powiedział — zauważył Caleb.
— Ale wszyscy tak myślicie!
Brielle złapała Madison za łokieć.
— Chodźmy stąd.
— Nie będę nigdzie chodzić. To absurd. Ona nawet nie jest dobra.
Słowa zawisły pod sufitem obok papierowych gwiazd.
Poczułam, jak coś we mnie pęka. Nie z bólu. Z wyczerpania.
— Powiedz to jeszcze raz — poprosiłam.
Madison spojrzała na mnie.
— Co?
— To, że nie jestem dobra.
— Nora… — zaczął Caleb.
— Nie. Chcę usłyszeć.
Madison zacisnęła usta. Na jej policzku drgał mięsień.
— Wszyscy wiedzą, że ta sukienka jest…
— Nie pytam o sukienkę.
Cisza w sali zrobiła się ciężka.
— Nie jesteś dobra — powiedziała w końcu. — Po prostu ktoś się nad tobą zlitował.
Dyrektor podniósł teczkę.
— W takim razie wyjaśnij mi, Madison, dlaczego wiadomość z prośbą o wycofanie zgłoszenia została wysłana z twojego szkolnego konta?
Madison zbladła tak nagle, że Brielle puściła jej rękę.
— To nie ja.
— Hasło znałaś tylko ty — powiedział dyrektor.
— Brielle też!
Brielle cofnęła się o krok.
— Co ty mówisz?
— To ty powiedziałaś, że Nora nie zasługuje na stypendium! Powiedziałaś, że komisja pomyliła nazwiska!
Wszystkie spojrzenia skierowały się na Brielle. Dziewczyna zaczęła płakać, ale nie odwróciła wzroku.
— Madison kazała mi się zalogować — wyszeptała. — Powiedziała, że jeśli Nora wygra, szkoła będzie przez cały rok mówiła tylko o niej. Że nasza grupa przestanie być ważna.
Madison potrząsnęła głową.
— Nie chciałam niczego ukraść. Chciałam tylko, żeby sprawdzili wynik.
— Napisałaś, że Nora użyła cudzej pracy — odpowiedział dyrektor. — To nie było sprawdzenie. To była próba skreślenia jej przed ogłoszeniem decyzji.
Poczułam mdłości.
— Skąd wiedziałyście o zgłoszeniu?
Brielle wytarła policzek.
— Znalazłyśmy kopię w sekretariacie. Madison zrobiła zdjęcie.
— A potem? — spytałam.
Madison spuściła wzrok.
— Potem zobaczyłam nazwisko twojego dziadka. Wszyscy znali jego zakład. Pomyślałam, że jeśli pokażemy, że nie jesteś z bogatej rodziny, komisja się wycofa.
Nie chodziło o sukienkę.
Chodziło o to, że ktoś taki jak ja nie powinien dostać miejsca przy stole, przy którym one od dawna siedziały.
Caleb stanął obok mnie.
— Masz już odpowiedź, Nora?
Spojrzałam na formularz. Pod nagłówkiem „przyjęcie stypendium” czekała pusta linia na podpis.
Ręka drżała mi tak mocno, że długopis zsunął się na podłogę.
— Nie wiem, czy potrafię.
— Jack wiedział — powiedział Caleb.
— Jack nie wiedział, jak to jest zostać bez niego.
To był pierwszy raz, kiedy powiedziałam jego imię na głos bez dodawania „dziadek”. Zabolało jak świeża rana.
Evelyn zadzwoniła chwilę później. Caleb włączył głośnik.
— Noro? — odezwała się kobieta po drugiej stronie. — Twój dziadek przyszedł do mnie z jednym warunkiem. Powiedział: „Niech ona dostanie pomoc, ale niech nikt nie udaje, że ją ratuje. Ona już umie pracować”.
Zamknęłam oczy.
— A jeśli nie chcę zostać projektantką?
— Wtedy wykorzystasz stypendium do nauki czegoś innego. Jack nie kupił ci przyszłości. Dał ci wybór.
Spojrzałam na sukienkę. Na krzywy haft przy pasku. Na miejsce, gdzie jego palce zatrzymywały nić, gdy bolały go stawy.
Podpisałam.
Nie dlatego, że sala patrzyła.
Dlatego, że jego podpis na formularzu był obok mojego.
Dyrektor zabrał dokument, a Caleb podał mi małe metalowe pudełko.
— To znalazłem w pracowni mamy — powiedział. — Jack zostawił je dla ciebie.
W środku leżał naparstek, starte nożyczki i kartka z jednym zdaniem:
„Nie szyłem ci zbroi, Noro. Uszyłem ci kieszeń na odwagę. Włóż do niej własne decyzje”.
Przycisnęłam kartkę do piersi.
Madison podeszła do mnie, kiedy muzyka zaczęła grać ponownie.
— Nie wiem, co powiedzieć — wyszeptała.
— To dobrze.
— Chciałam, żebyś poczuła się mała.
— Udało ci się.
Jej twarz drgnęła.
— Przepraszam.
Nie przytuliłam jej. Nie powiedziałam, że wszystko jest w porządku, bo nie było. Dyrektor zapowiedział, że obie dziewczyny stracą funkcje w komitecie balowym, a rodzice zostaną poinformowani o próbie wycofania zgłoszenia. Brielle oddała hasło i napisała własne wyjaśnienie. Madison musiała przeprosić mnie przy całym komitecie.
To nie naprawiło tygodni szyderstw.
Nie przywróciło dziadka.
Ale odebrało ich kpinom władzę nad tym wieczorem.
Caleb wyciągnął rękę.
— Obiecałem ci dziesięć minut.
— Minęło więcej.
— W takim razie jestem ci winien cały taniec.
— Nie umiem tańczyć w żałobie.
— Ja nie umiem tańczyć w ogóle. To uczciwy układ.
Poszliśmy na parkiet. Bordowy pasek zaszeleścił przy każdym kroku, a mała gwiazdka przy mojej talii odbijała światło lamp. Nie tańczyłam pięknie. Potykałam się, śmiałam przez łzy i raz nadepnęłam Calebowi na but.
— Jack miał rację — powiedział Caleb.
— W czym?
— Że ludzie patrzą na materiał, kiedy nie potrafią zobaczyć pracy.
Następnego ranka pojechałam z nim do pracowni Evelyn. Na stole czekał manekin, pudełko nici i formularz przyjęcia do szkoły projektowania. Na ścianie wisiało zdjęcie dziadka, którego wcześniej nie widziałam.
Stał przy maszynie, z igłą między palcami i krzywym uśmiechem.
Pod zdjęciem Evelyn przypięła kartkę: „Pracownia Jacka — miejsce dla tych, którzy zaczynają bez pieniędzy”.
— Chcesz, żebym to zdjęła? — zapytała.
Pokręciłam głową.
— Nie. Tylko dopisz moje imię pod jego.
Evelyn podała mi ołówek.
Napisałam: „Nora Jack — uczennica, nie właścicielka”.
Caleb przeczytał i uśmiechnął się.
— Dlaczego uczennica?
— Bo jeszcze nią jestem.
Wyjęłam z kieszeni sukienki kartkę od dziadka i położyłam ją obok maszyny. Potem usiadłam przy stole, rozłożyłam materiał i wycięłam pierwszy kawałek według własnego szkicu.
Nożyczki zaskrzypiały dokładnie tak, jak tamtej nocy, gdy Jack pracował za drzwiami salonu.
A pod lampą, na pasku jego ostatniego prezentu, mała gwiazdka trzymała się mocno materiału — jakby czekała, aż dopiszę do niej drugą.
Przegapiłeś początek?
