CZĘŚĆ 4
…Przez sekundę nie rozumiałam słów.
Potem wszystko ułożyło się w jeden ostry obraz: mama, otwarta furtka, Buster szczekający za płotem i kartka przy jego obroży.
Poczułam, jak coś zimnego zaciska mi się wokół szyi.
— Chcę jechać do mamy — powiedziałam.
— Pojedziemy — odparł Gabriel.
Kevin ruszył za nami.
Nico natychmiast zastąpił mu drogę.
— Ty zostajesz.
— Ona jest moją matką! — krzyknął Kevin.
— Nie — odpowiedział Gabriel. — Ona jest matką Paige. Ty już dawno przestałeś być kimkolwiek, kto ma prawo do tej rodziny.
Kevin pobladł, ale nie cofnął się.
— Marco ją skrzywdzi.
— Wiem.
— Potrzebujecie mnie.
Gabriel spojrzał na niego bez gniewu.
— Potrzebowaliśmy dowodu. Nie ciebie.
Na zewnątrz deszcz spływał po czarnych samochodach, tworząc na karoserii długie, drżące linie. Wsiadłam do pojazdu Gabriela, lecz zanim zatrzasnęłam drzwi, usłyszałam skowyt Busterа w telefonie, który trzymał Nico.
— To nagranie z kamery przy domu — powiedział.
Nie był to zapis rozmowy. Tylko kilka sekund obrazu.
Buster stał przy furtce. Obok niego leżała moja mama, przytomna, ale z rękami związanymi szeroką taśmą. Dwóch mężczyzn prowadziło ją do furgonetki.
Na końcu nagrania pojawiła się twarz Marco Valliego.
Nie znałam go, lecz Gabriel znał.
— Stara drukarnia przy ulicy Żurawiej — powiedział. — Marco zawsze wybiera miejsca, które mogą udawać opuszczone.
— Co oznacza „oryginał”? — spytałam.
Gabriel odwrócił się do mnie.
— Kopertę z podpisem Sylvii.
— Jeśli ją oddam, puści mamę?
— Nie.
— Więc po co jedziemy?
— Żeby Marco uwierzył, że oddajesz mu jedyną rzecz, która może go zniszczyć.
Wyjął z kieszeni kopertę.
— To kopia.
— A gdzie jest oryginał?
— Nie wiem.
Wysiadł z samochodu na światłach i wszedł do tylnej części pojazdu. Po chwili wrócił z małą, metalową kasetą.
— Ty wiesz — powiedział.
Spojrzałam na kasetę z wygrawerowanymi cyframi 0314.
Wtedy przypomniałam sobie, co wydarzyło się rano, zanim wyszłam do pracy. Przeglądałam stare pliki z manifestami, szukając różnicy między dwoma transportami. Nie mogłam ich wydrukować, bo drukarka nie działała. Zapisałam więc zestawienie na papierze firmowym, wsunęłam je do koperty i schowałam pod dnem szuflady.
Razem z oryginałem.
— W moim biurku — powiedziałam.
Gabriel patrzył na mnie przez chwilę.
— Sylvia wiedziała, że analizowałaś dokumenty, ale nie wiedziała, gdzie je trzymasz.
— Dlatego wezwała mnie do pana. Chciała, żebym zostawiła torbę i poszła na górę.
— A potem ktoś miał przeszukać twoje biurko.
Zrozumiałam, dlaczego Sylvia tak szybko kazała mi się spakować. Nie chodziło o moje zwolnienie. Chodziło o usunięcie mnie z miejsca, w którym znajdował się dowód.
— Musimy wrócić do firmy.
— Nie. Pojedziemy do drukarni.
— Bez oryginału?
Gabriel spojrzał na mnie.
— Z nim.
Wyjął z kieszeni mój plastikowy identyfikator, który zabrał z biurka, kiedy opuszczaliśmy gabinet.
— Nico wrócił po niego?
— Nie. Znalazłem go w twojej torbie.
— Nie był w torbie.
Gabriel nie odpowiedział od razu.
Wtedy zrozumiałam. Ktoś zdążył przeszukać moje stanowisko między chwilą, gdy wyszłam, a momentem, gdy pojechaliśmy do magazynu. Ktoś znalazł identyfikator, lecz nie wiedział, że pod jego klapką schowałam maleńką kartę pamięci z zestawieniem.
Nie ufałam już nikomu.
Nawet sobie.
Stara drukarnia stała przy rzece, z wybitymi szybami i cegłami czarnymi od sadzy. Na zapleczu paliła się jedna lampa. Buster szczekał gdzieś za ścianą.
Gabriel zatrzymał mnie przy wejściu.
— Powiesz dokładnie to, co ustaliliśmy.
— A jeśli Marco podejdzie do mamy?
— Nie podejdzie.
— Skąd ta pewność?
— Bo chce dokumentów bardziej niż zemsty.
Weszliśmy.
Mama siedziała na krześle przy starej maszynie drukarskiej. Miała rozciętą wargę, ale była przytomna. Buster leżał pod jej nogami, przywiązany smyczą do rury.
— Paige! — zawołała.
— Mamo, nic ci nie będzie.
— Nie słuchaj ich — powiedział Marco.
Stał po drugiej stronie pomieszczenia, z pistoletem opuszczonym przy udzie. Sylvia była obok niego. Kevin zatrzymał się za mną, a kiedy zobaczył dziewczynę, z którą pracował, zadrżał.
— Ty mu pomagasz? — spytał.
Sylvia prychnęła.
— Tobie też pomogłam. Bez mnie nadal byłbyś kelnerem z długami.
— To ty wciągnęłaś Paige.
— To ty sprzedałeś jej nazwisko.
Ich kłótnia zabrzmiała bardziej prawdziwie niż każde wyjaśnienie, które usłyszałam wcześniej.
Marco wyciągnął rękę.
— Koperta.
Podałam mu ją.
— Jeśli wypuścisz moją matkę, dostaniesz wszystko.
Rozerwał papier. Wyjął dokumenty i zaczął czytać. Przez chwilę na jego twarzy widziałam zadowolenie.
Potem zmieniło się w irytację.
— To kopia.
— Oczywiście.
Gabriel zrobił krok naprzód.
Marco uniósł broń.
— Jeszcze jeden krok i kobieta przy maszynie przestanie oddychać.
Buster zawarczał.
Mój pies nie był duży jak na golden retrievera, ale znałam ten dźwięk. Warczał tak tylko wtedy, gdy ktoś zbliżał się do mamy.
Spojrzałam na jego obrożę.
Metalowa klamra była rozpięta.
Niewidocznie dla innych, lecz ja znałam tę obrożę. To ja wszyłam do niej małą kieszeń, kiedy Buster miał zwyczaj gubić adresówkę.
— Marco — powiedziałam. — Chcesz oryginał?
— Chcę.
— Najpierw puść Busterа.
— Psa?
— Jeśli naprawdę kontrolujesz sytuację, nie boisz się psa.
Marco parsknął i skinął na mężczyznę stojącego przy rurze. Ten odpiął smycz.
Buster natychmiast pobiegł do mamy. Mężczyzna próbował go złapać, lecz pies wbił zęby w jego dłoń. Krzyk przeciął halę.
W tej samej sekundzie Gabriel ruszył.
Nie usłyszałam strzału. Usłyszałam uderzenie ciała o metalową maszynę i trzask przewracanych krzeseł. Nico wpadł przez boczne drzwi, a Marco cofnął się, unosząc broń.
Sylvia chwyciła Kevina za ramię.
— Powiedz im, gdzie jest drugi zestaw!
Kevin spojrzał na nią z przerażeniem.
— Jaki drugi zestaw?
— Nie udawaj głupiego.
— Nie wiem, o czym mówisz.
Sylvia odwróciła się do Marco.
— Mówiłeś, że usunąłeś kopię z biura!
Zapadła cisza.
Nie taka jak w biurze, gdy nazwałam Gabriela „kochanie”.
Ta była cięższa, bo właśnie sama zdradziła wszystko.
Marco spojrzał na nią z furią.
Gabriel podszedł i odebrał mu broń. Nico uwolnił mamę, a ja uklękłam przy Busterze. Pies lizał jej dłonie, jakby chciał sprawdzić każdy palec.
— Paige — powiedział Gabriel. — Drugi zestaw?
Wstałam.
— Nie ma drugiego zestawu.
Sylvia roześmiała się nerwowo.
— Kłamie.
— Nie. Karta pamięci jest w klapce obroży Bustera.
Wyjęłam mały plastikowy prostokąt. Był owinięty folią, ale suchy.
Mara, która weszła do drukarni z Nicem, podeszła do mnie i przyjrzała się karcie.
— To wystarczy, żeby pokazać każdą zmianę w systemie.
— I podpis Sylvii — dodałam.
Sylvia rzuciła się w moją stronę. Nie dotarła. Kevin chwycił ją za płaszcz i szarpnął do tyłu.
— Zostaw ją — powiedział.
Sylvia spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Po tym wszystkim mnie bronisz?
— Nie bronię ciebie. Po prostu nie pozwolę ci dotknąć Paige.
To był pierwszy uczciwy gest, jaki wykonał od sześciu miesięcy.
Nie wystarczył, żeby mu wybaczyć.
Wystarczył, żeby zrozumieć, że strach nie musi być jedyną rzeczą, która nim kieruje.
Gabriel zdecydował, że Marco i Sylvia zostaną przekazani ludziom, których nie da się przekupić ani zastraszyć. Nie chodziło o widowiskową zemstę. Chodziło o to, by dokumenty trafiły do wszystkich wspólników Morettiego, dostawców i banków, zanim ktokolwiek spróbuje je zniknąć.
Kevin nie został oddany razem z nimi.
Zamiast tego Gabriel zabrał go do magazynu numer dziewięć i postawił przed księgami.
— Masz dwie możliwości — powiedział. — Możesz wskazać każdy rachunek, na który trafiły pieniądze, albo możesz dalej kłamać i zostać sam z ludźmi, którym sprzedawałeś informacje.
Kevin spojrzał na mnie.
— Paige, ja naprawdę nie chciałem cię skrzywdzić.
— Chciałeś ocalić siebie.
— Tak.
— To prawda.
— Mogę to naprawić.
— Nie dla mnie. Dla ludzi, których okradłeś.
Skinął głową.
Oddał numery kont, adresy i nazwiska. Nie zrobił tego z odwagi. Zrobił to, bo po raz pierwszy zrozumiał, że nie ma już dokąd uciec.
Gabriel zaproponował mi pieniądze za milczenie.
Odmówiłam.
Zaproponował mi stanowisko w dziale kontroli przewozów.
Przyjęłam je, ale postawiłam warunek.
— Nie będę pracować w biurze Sylvii.
— Sylvia nie wróci — odparł.
— Nie o to chodzi. Chcę własnego zespołu. I chcę, żeby każdy dokument miał podwójne potwierdzenie.
Gabriel patrzył na mnie przez chwilę.
— Masz jeszcze jeden warunek?
— Tak. Chcę, żeby mama i Buster mogli zamieszkać ze mną bez dodatkowej opłaty za psa.
Kącik jego ust drgnął.
— To najdroższy pies w historii tej firmy.
— Jest wart więcej niż połowa pańskich kierowników.
— Prawdopodobnie masz rację.
Tydzień później siedziałam w sali konferencyjnej, a przed sobą miałam pierwszy raport przygotowany przez mój własny zespół. Nie był perfekcyjny. Był prawdziwy.
Na końcu stołu Gabriel podpisał decyzję o likwidacji starego systemu zabezpieczeń. Mara dostała stanowisko głównej kontrolerki. Nico zamontował nowe kamery przy magazynach, choć Buster próbował za każdym razem ukraść mu śrubokręt.
Mama wróciła do Ohio tylko po swoje rzeczy.
Kevin napisał do niej list, nie do mnie. Przyznał, że przez pół roku żył z pieniędzy Marco i opowiadał sobie, że kiedyś wszystko naprawi. Mama nie odpowiedziała mu od razu. Zostawiła list w szufladzie obok rachunków.
Ja nadal nie wiedziałam, czy kiedyś mu wybaczę.
Nie musiałam podejmować tej decyzji w dniu, w którym uratowałam jego skórę.
Pewnego czwartku o 15:14 Gabriel wszedł na piąte piętro. Tym razem nie ucichły wszystkie klawiatury. Ludzie podnieśli głowy, ale nikt nie przestał pracować.
Podał mi teczkę.
— Proszę — powiedział. — Raport dla zarządu.
Odebrałam ją.
— Dziękuję, kochanie.
W całym biurze ktoś wciągnął powietrze.
Gabriel spojrzał na mnie, a potem na Busterа, który leżał pod moim biurkiem z łapą opartą na jego wypolerowanym bucie.
— Paige — powiedział cicho. — Tylko ty potrafisz zamienić groźbę w zwykły czwartek.
Buster kichnął, a mosiężna tabliczka z moim nazwiskiem zadrżała od jego ogona.
Przegapiłeś początek?
