CZĘŚĆ 4
— Gdzie mieszka twoja matka? — zapytała Marta.
Oskar stał nieruchomo, z telefonem przy nodze. Na ekranie pojawiały się kolejne połączenia. Każde dzwonienie brzmiało w holu jak metalowe uderzenie.
— W Nowej Wsi — odpowiedział.
— Dokładny adres.
Nie odezwał się.
— Oskar! — krzyknęłam. — Czy oni są już u niej?
Drgnął.
— Nie wiem.
— Kłamiesz.
— Nie wiem, Larisa!
Leon zapłakał głośniej. Przycisnęłam go do piersi i poczułam przez kocyk ciepłe, szybkie bicie jego serca. Był taki mały, a wokół niego dorośli układali kwoty, podpisy i groźby, jakby chodziło o paczkę pozostawioną na dworcu.
Marta poleciła pielęgniarce zablokować wyjście od strony parkingu. Dyrektorka oddziału zadzwoniła do pracownika pomocy kryzysowej, a Paweł wyszedł przed budynek, żeby sprawdzić, czy czarny samochód nadal stoi przy rampie.
Sabina osunęła się na krzesło.
— Ja nie chciałam, żeby mu coś zrobili — powiedziała.
— Chciała pani oddać moje dziecko obcemu człowiekowi.
— Chciałam ratować Oskara.
— Sprzedając Leona?
Łzy spłynęły jej po policzkach.
— On ma długi, których nie rozumiesz.
— Rozumiem wystarczająco. Pożyczał pieniądze, a potem chciał zapłacić moim synem.
Oskar odwrócił się do matki.
— Przestań.
— To przez ciebie! — krzyknęła Sabina. — Obiecywałeś, że oddasz wszystko po wypłacie. Mówiłeś, że Larisa nawet nie będzie chciała tego dziecka.
Poczułam, jak coś we mnie pęka, ale nie był to ból. Raczej ostatnia cienka nić, która łączyła mnie z wyobrażeniem, że Oskar kiedyś mnie kochał.
— Tak o mnie mówiłeś? — zapytałam.
Oskar zacisnął dłonie.
— Byłem w kłopotach.
— To nie jest odpowiedź.
— Bałem się.
— A ja rodziłam twojego syna.
Odwrócił wzrok.
Paweł wrócił z mokrymi rękawami i kluczykami zaciśniętymi w dłoni.
— Samochód stoi. W środku jest torba z ubrankami, dokumenty i fotelik. Ktoś naprawdę przygotował odbiór.
Marta spojrzała na Oskara.
— Czy w samochodzie jest coś jeszcze?
Oskar długo milczał.
— Koperta.
— Jaka koperta?
— Z pieniędzmi.
Sabina wstała gwałtownie.
— Oskar!
— Dosyć! — wrzasnął. — Miałem oddać zaliczkę, ale już jej nie mam. Wydałem ją na spłatę poprzedniego długu.
Marta zamknęła oczy, jakby próbowała zachować spokój siłą woli.
— Ile?
— Trzydzieści tysięcy.
— Za moje dziecko? — zapytałam.
Oskar spojrzał na Leona.
— Nie myślałem o nim jak o dziecku.
Te słowa zabolały bardziej niż wszystko, co powiedział wcześniej.
— A jak?
— Jak o czymś, co mogło rozwiązać problem.
Podeszłam do niego. Marta chciała mnie zatrzymać, ale pokręciłam głową.
— Nie bój się — powiedziałam. — Nie zamierzam cię uderzyć.
Oskar cofnął się o krok.
— Larisa…
— Chcę tylko wiedzieć jedno. Czy choć raz, kiedy trzymałeś moje zdjęcie z badania, pomyślałeś, że to twój syn?
Na jego twarzy pojawiło się coś, czego nie widziałam od wielu miesięcy. Nie skrucha. Nie miłość. Wstyd, który przyszedł dopiero wtedy, gdy wszyscy na niego patrzyli.
— Tak — powiedział. — Ale bałem się, że jeśli go uznam, wierzyciele dowiedzą się, gdzie jesteś.
— Więc sprzedałeś informację o mnie.
Nie odpowiedział.
W tym momencie podszedł do nas lekarz dyżurny. W ręku trzymał kartę wypisu.
— Lariso, muszę pani coś powiedzieć. W badaniu Leona wykryliśmy nieprawidłowość wymagającą kontroli jeszcze dzisiaj. Nic nie wskazuje na stan bezpośredniego zagrożenia, ale dziecko nie może opuścić szpitala bez konsultacji.
Spojrzałam na Oskara.
Jego plan właśnie rozpadł się przez jedną rubrykę w karcie medycznej. Nie wiedział, że Leon potrzebuje obserwacji. Nie wiedział, jakie krople dostawał. Nie wiedział nawet, że po porodzie przez kilka godzin miał siniejące dłonie.
Wiedział tylko, ile za niego zapłacą.
Pawłowi zadrżały usta.
— Mam jeszcze coś — powiedział.
Wyjął z kieszeni małą kopertę, tym razem złożoną na cztery części.
— Znalazłem ją w garażu Oskara. Nie otwierałem.
Oskar rzucił się w jego stronę.
Paweł odsunął kopertę.
— Nie.
— To moje.
— Właśnie dlatego jej nie dostaniesz.
Marta rozłożyła papier na stoliku. W środku znajdował się list napisany ręką Oskara.
„Jeśli coś mi się stanie, dziecko ma trafić do Larisy. Nie do mojej matki. Nie do człowieka z torbą. Do niej.”
Pod spodem widniała data sprzed sześciu tygodni.
Patrzyłam na litery, nie mogąc uwierzyć.
— Napisałeś to?
Oskar skinął głową.
— Dlaczego?
— Bo wtedy chciałem się zgłosić. Miałem powiedzieć ci prawdę o długach. Potem przyjechali do mnie i zagrozili mojemu bratu.
— I dlatego pozwoliłeś im zabrać Leona?
— Myślałem, że jeśli dam im dokument, zostawią was w spokoju.
Paweł uderzył pięścią w ścianę.
— Oni nie zostawiają nikogo w spokoju.
Z parkingu dobiegł odgłos silnika. Czarne auto ruszyło gwałtownie, ale po chwili zatrzymało się przy bramie. Dyrektorka oddziału zdążyła zamknąć szlaban.
Marta zabrała księgę, sfałszowany formularz i list. Nie mówiła o zemście ani o karze. Powiedziała tylko, że sprawa zostanie przekazana odpowiednim służbom, a do czasu wyjaśnienia nikt poza mną nie zbliży się do Leona.
Sabina nie protestowała.
Podeszła do mnie dopiero wtedy, gdy lekarz zabierał syna na badanie.
— Mogę go zobaczyć? — zapytała.
— Nie.
— Jestem jego babcią.
— Dzisiaj była pani kobietą z teczką, która chciała go wywieźć. Na babcię trzeba sobie zasłużyć czymś więcej niż nazwiskiem.
Skinęła głową. Nie próbowała mnie przekonać.
Oskar został na korytarzu, kiedy przenoszono Leona do sali obserwacyjnej. Nie pozwolono mu wejść. Przez szybę widziałam, jak lekarz podłącza maleńkie urządzenie, a pielęgniarka sprawdza oddech syna.
Oskar oparł czoło o szybę.
— Larisa — powiedział cicho. — Czy mogę chociaż wiedzieć, jak go nazwałaś?
— Leon.
Zamknął oczy.
— Ładne imię.
— Nie wybierałeś go.
— Wiem.
Włożyłam mosiężną lokomotywę do kieszeni płaszcza. Czapkę zostawiłam na głowie syna, żeby nie marzł podczas badania. Kiedy lekarz skinął do mnie z sali, zobaczyłam, że Leon zaciska palce na białym kocyku.
Nie na dokumentach.
Nie na dłoni Oskara.
Na mojej.
Pielęgniarka przysunęła telefon i powiedziała, że moja matka jest bezpieczna, bo Paweł zdążył ostrzec ją przed przyjazdem obcych. Potem dodała, że chce zeznawać. Sabina poprosiła o możliwość naprawienia choć jednej rzeczy. Marta odpowiedziała, że naprawa nie zaczyna się od słów, tylko od wskazania wszystkich nazwisk.
Sabina podała jej adres, numer rachunku i nazwisko człowieka, który czekał na Leona.
Oskar także podpisał zeznanie. Nie dlatego, że stał się nagle dobrym człowiekiem. Po prostu zrozumiał, że jego milczenie mogło kosztować syna całe życie.
Ja zostałam przy inkubatorze.
Lekarz powiedział, że stan Leona jest stabilny i że potrzebuje jedynie obserwacji. Słuchałam jego oddechu, licząc przerwy między cichymi westchnieniami.
Kiedy pielęgniarka przyniosła mi dokument wypisu, w rubryce „osoba odbierająca dziecko” wpisałam swoje imię. Podpis złożyłam powoli, wyraźnie, bez pośpiechu.
Potem przyszyłam mosiężną lokomotywę z powrotem do czapeczki. Igłę pożyczyłam od pielęgniarki, a nitkę znalazłam w kieszeni torby z rzeczami dla dziecka. Lokomotywa była przekrzywiona, ale trzymała się mocno.
Leon otworzył oczy.
— Już jestem — szepnęłam.
Jego palce zacisnęły się na moim kciuku, a za szybą sali Oskar odsunął się od ściany, wiedząc, że nie ma już żadnej teczki, żadnej zaliczki i żadnego kłamstwa, za którym mógłby się schować.
Leon spojrzał na mnie, jakby od początku wiedział, kto naprawdę czekał.
— Jedziemy do domu, synku — powiedziałam. — Ale najpierw niech wszyscy zobaczą, że nie jesteś niczyją ceną.
