Moja piętnastoletnia córka błagała, żebym nie pozwoliła ojcu wejść do szpitala, a jego twarz nagle pobladła

O 3:18 w nocy moja piętnastoletnia córka osunęła się przy białej umywalce, a jej ojciec z korytarza nazwał to zwykłą przesadą.

Lampa nad lustrem brzęczała jednostajnie. W łazience pachniało środkiem do czyszczenia, kwaśnymi wymiocinami i potem od gorączki. Aline trzymała się za podbrzusze tak mocno, że paznokcie wbiły jej się w skórę.

— Jedziemy do szpitala — powiedziałam, odgarniając jej włosy z mokrego czoła.

— To już trzeci dzień — odezwał się Paweł z korytarza. — Ona po prostu robi dramat.

Aline drgnęła na dźwięk jego głosu.

Nie jak zirytowana nastolatka. Jak ktoś, kto usłyszał ostrzeżenie.

— Nie utrzymuje nawet wody — odpowiedziałam.

— Daj jej coś na żołądek.

Córka podniosła na mnie oczy.

— Mamo.

Jedno słowo. Ciche, urwane, a jednak wystarczyło, żebym przestała się z nim kłócić. Chwyciłam jej bluzę, kluczyki i plastikowe wiaderko stojące przy wannie. Paweł prychnął, że robię z niestrawności katastrofę.

Nie odpowiedziałam.

W samochodzie Aline siedziała z kolanami podciągniętymi do brody. Co kilka minut zaciskała palce na pasku bezpieczeństwa. Na tylnym siedzeniu bluzka przyklejała się jej do pleców, a radio, którego nie wyłączyłam, syczało cicho między nocnymi komunikatami.

— Powiedz mi, od kiedy naprawdę boli? — zapytałam na czerwonym świetle.

— Od poniedziałku.

— Dlaczego nic nie powiedziałaś?

Spojrzała w bok.

— Tato powiedział, że mam nie panikować.

Poczułam, jak coś zimnego przesuwa mi się pod żebrami.

— Co jeszcze powiedział?

Aline ścisnęła wiaderko.

— Mamo, nie teraz.

O 3:41 wjechałyśmy pod przyjęcia nocne. Drzwi rozsunęły się z sykiem, a zapach środków dezynfekcyjnych uderzył we mnie tak mocno, że na chwilę zakręciło mi się w głowie. Pielęgniarka w zielonym fartuchu podeszła niemal natychmiast.

— Kiedy zaczęły się wymioty?

— Trzy dni temu — odpowiedziałam.

— Gdzie boli?

Aline położyła dłoń nisko na brzuchu.

Wtedy za naszymi plecami otworzyły się drzwi.

Paweł wszedł do środka.

Całe ciało Aline zesztywniało. Pielęgniarka to zauważyła. Ja również.

— Powiedz im, że pewnie coś zjadłaś — rzucił Paweł. — Nie ma sensu robić przedstawienia.

— Chcę, żeby odpowiedziała sama — powiedziała pielęgniarka.

— Jestem jej ojcem.

— A ona jest pacjentką.

Nowa fala bólu przeszyła Aline. Krzyknęła tak gwałtownie, że kobieta przy automacie z kawą odwróciła głowę. Pracownik przyniósł wózek, ale Paweł ruszył za nim.

— Nie — powiedziała Aline.

— Aline, uspokój się.

— Nie!

Jej głos odbił się od kafelków. Wskazała na niego drżącą ręką.

— On wie, dlaczego mnie boli.

Paweł pobladł, lecz zaraz zaczął mówić, że jest wyczerpana, przestraszona i nie wie, co opowiada. Pielęgniarka stanęła między nimi.

— Chcesz, żeby poszedł z tobą?

Aline pokręciła głową i spojrzała na mnie.

— Mamo, proszę. Uwierz mi.

Wzięłam ją za rękę.

— Wierzę.

Kiedy pielęgniarka pchała wózek do gabinetu, Aline wsunęła dłoń do kieszeni bluzy. Wyjęła telefon i zacisnęła moje palce na jego obudowie.

— Nie pozwól tacie go zabrać — wyszeptała. — Są tam wiadomości. Musisz je zobaczyć.

Pielęgniarka zatrzymała wózek przy drzwiach i wyciągnęła rękę w stronę telefonu, a Aline nagle powiedziała:

— Zacznij od rozmowy z poniedziałku…

CZĘŚĆ 2

Zaczęłam od rozmowy z poniedziałku, a pierwsza wiadomość od Pawła brzmiała: „Jak brzuch? Nadal cię skręca?”.

Stałam pod ostrym światłem małego gabinetu zabiegowego, podczas gdy pielęgniarka zakładała Aline wenflon. Przezroczysta rurka drżała przy jej nadgarstku, a monitor przy łóżku wydawał krótkie, regularne sygnały.

Odpisała mu: „Tak. Coraz bardziej”.

Paweł napisał: „Nie mów mamie. Przejdzie”.

Przeczytałam te słowa dwa razy.

— To dlatego prosiłaś, żebym zobaczyła telefon? — zapytałam.

Aline zacisnęła usta.

— Niżej.

Przewinęłam ekran. Wiadomości ciągnęły się przez trzy dni.

„Weź tę z żółtą naklejką”.

„Nie pokazuj jej opakowania”.

„Jeśli zwymiotujesz, napisz mi, nie mamie”.

Poczułam, jak telefon robi się ciężki w mojej dłoni.

— Co to za tabletki? — spytała pielęgniarka.

Aline odwróciła twarz do ściany.

— Na odchudzanie.

— Kto ci je dał?

— Tata.

Serce uderzyło mi tak mocno, że aż zabolała mnie szyja.

— Paweł dał ci jakieś leki?

— Mówił, że to suplementy. Że dzięki nim będę lżejsza przed przesłuchaniem do szkoły tanecznej. — Głos jej zadrżał. — Powiedział, że jeśli mama się dowie, zabroni mi tańczyć.

— Ile ich brałaś?

— Najpierw jedną. Potem dwie. Tato mówił, że organizm musi się przyzwyczaić.

Pielęgniarka spojrzała na koleżankę stojącą przy drzwiach.

— Potrzebujemy lekarza i osobnej rozmowy z pacjentką — powiedziała. — Bez ojca.

Wyszłam na korytarz. Paweł stał przy automacie z kawą i obracał w palcach papierowy kubek, aż pokrywka zaczęła skrzypieć.

— Co jej jest? — zapytał.

— Jakie tabletki jej dawałeś?

Jego oczy przesunęły się na mój telefon.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Wiadomości są w środku.

— Napisałem jej, żeby nie panikowała. To wszystko.

— „Weź tę z żółtą naklejką” to nie jest uspokajanie.

Paweł zacisnął szczękę.

— Chciała dostać się do szkoły. Sama prosiła o pomoc.

— Ma piętnaście lat!

— I marzenia, które ty zawsze gasisz.

Ten zarzut zabolał, bo przez lata umiał trafiać dokładnie w moje słabe miejsca. Przypomniałam sobie jednak Aline przy umywalce, jej palce białe od bólu i ten moment, kiedy zamarła na sam dźwięk jego głosu.

— Kiedy zaczęła wymiotować, dlaczego nie zadzwoniłeś po pomoc?

Paweł odwrócił wzrok.

— Myślałem, że to skutek uboczny.

— Wiedziałeś więc.

— Nie dramatyzuj.

Drzwi gabinetu uchyliły się. Lekarz w granatowym stroju spojrzał najpierw na mnie, potem na Pawła.

— Pani córka jest odwodniona. Ból jest silny, a wyniki wskazują na stan zapalny. Potrzebujemy wiedzieć dokładnie, co przyjmowała.

— Tabletki odchudzające — powiedziałam.

Paweł natychmiast wszedł mu w słowo.

— To był zwykły preparat z apteki.

Lekarz wyciągnął rękę.

— Proszę pokazać opakowanie.

Paweł znieruchomiał.

— Nie mam go przy sobie.

W tej samej chwili telefon w mojej dłoni zawibrował. Na ekranie pojawiła się nowa wiadomość od nieznanego numeru.

„Pani Katarzyno, proszę nie pozwolić mu wyrzucić białego pudełka. Wiem, skąd je wziął…”

CZĘŚĆ 3

Wiadomość przyszła od kobiety podpisanej jako Elżbieta Wrona. Nie znałam tego nazwiska, ale numer wyglądał jak numer stacjonarny z naszej dzielnicy.

— Kto to? — zapytał Paweł.

Odwróciłam ekran.

— Nie twoja sprawa.

Lekarz zaprowadził mnie do dyżurki. Za szybą widziałam Aline pod kroplówką, z termometrem przyklejonym do policzka. Każdy jej oddech był płytki.

Oddzwoniłam.

— Pani Katarzyna? — odezwała się starsza kobieta. — Nazywam się Elżbieta Wrona. Prowadzę aptekę przy ulicy Lipowej.

— Skąd ma pani mój numer?

— Z recepty elektronicznej? Nie. Znalazłam go w dokumentach, które zostawił pani mąż. Proszę mnie wysłuchać. On kupował u mnie kapsułki dla Aline.

Ścisnęłam brzeg biurka.

— Jakie kapsułki?

— Nie były suplementem. To lek wydawany na receptę, przeznaczony dla dorosłych z otyłością i cukrzycą. Pani mąż pokazał zdjęcie recepty wystawionej na siebie, ale opakowanie miało być dla córki.

— Dlaczego mu je pani wydała?

— Bo powiedział, że lekarz rodzinny o wszystkim wie. Potem zobaczyłam Aline w samochodzie. Była blada, trzymała się za brzuch. Powiedziała mi, że ojciec zabronił pani mówić.

Przez chwilę słyszałam tylko buczenie lodówki w dyżurce.

— Ma pani dowód?

— Zachowałam kopię zamówienia i podpis odbioru. Bałam się, że jeśli zgłoszę to sama, on oskarży mnie o naruszenie tajemnicy. Ale dziś wieczorem przyszedł po następne opakowanie. Powiedziałam, że nie wydam mu niczego bez wyjaśnienia. Wtedy zagroził, że zamknie aptekę przez swoich znajomych.

— Przyjedzie pani do szpitala?

— Już jestem na parkingu.

Kiedy Elżbieta weszła do dyżurki, trzymała brązową kopertę z pieczątką apteki. Jej palce drżały, ale głos miała pewny.

Paweł pojawił się za nią.

— To absurd — powiedział. — Ta kobieta chce się wybielić.

— Pan podpisał odbiór leku? — spytał lekarz.

— Dla siebie.

— A dlaczego w wiadomościach pisał pan córce, żeby brała go po dwie kapsułki dziennie?

Paweł spojrzał na mnie.

— Ona błagała, żebym jej pomógł.

Aline, która dotąd leżała nieruchomo, podniosła głowę.

— Nie błagałam. Powiedziałeś, że jeśli nie schudnę, nie opłacisz zajęć.

Paweł cofnął się o krok.

— Nie rozumiesz, ile to kosztuje.

— Rozumiem — wyszeptała. — Dlatego sprzedałeś mój tablet i powiedziałeś, że zgubiłam go w autobusie.

Elżbieta otworzyła kopertę. W środku znajdowało się zamówienie, podpis Pawła i wydruk z ostrzeżeniem o działaniach niepożądanych. Lekarz przeczytał dokument, a potem spojrzał na mnie.

— Ten lek mógł wywołać jej stan. Musimy zrobić pilne badania i zatrzymać ją na obserwacji.

Paweł ruszył w stronę łóżka.

— Aline, posłuchaj mnie.

— Nie podchodź — powiedziała.

Po raz pierwszy to on zatrzymał się na jej słowa.

Wtedy lekarz wyjął z kieszeni telefon.

— Jest jeszcze jeden problem. Wynik badań wątroby nie pasuje do samego leku. Pani córka mogła przyjmować coś jeszcze.

Aline spojrzała na mnie z przerażeniem.

— Mamo, ja wiem, gdzie to jest.

I wskazała na kieszeń spodni Pawła…