CZĘŚĆ 4
Drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam zapytać, czy naprawdę dobrze usłyszałam.
Do mieszkania wszedł Wiktor Romanowicz, ojciec Siergieja. Za nim pojawiła się niska kobieta w granatowym płaszczu, trzymająca skórzaną teczkę przy obu dłoniach.
Znałam ją.
Nazywała się Olga Pietrowa i od osiemnastu lat prowadziła księgowość firmy Romanowiczów. Siergiej zawsze mówił o niej „ciotka Olga”, jakby była nieszkodliwą staruszką od faktur i herbaty.
Wiktor zatrzymał się przy stole.
Spojrzał na rozlane wino, nietknięty deser i syna stojącego między mną a Wadimem.
— Co tu się dzieje? — zapytał.
— Nic — odpowiedział Siergiej zbyt szybko. — Marina urządza scenę, bo chce ode mnie wyłudzić pieniądze.
Olga położyła teczkę obok talerza.
— To nie jest prawda.
Siergiej odwrócił się gwałtownie.
— Ty też?
— Ja przede wszystkim.
Wiktor patrzył na syna bez słowa. Na jego mankiecie widniała kropla sosu. Nagle wydał mi się starszy niż godzinę wcześniej, jakby wszystkie kłamstwa Siergieja spadły na niego naraz.
— Olga zadzwoniła do mnie po południu — powiedziała Irena. — Znalazła przelewy z rachunku Mariny.
— Jakie przelewy? — zapytałam.
Olga otworzyła teczkę.
— Przez trzy lata z pańskiego rachunku osobistego przekazywano pieniądze na konta bukmacherskie i spłatę prywatnych zobowiązań Siergieja. Łącznie siedem milionów czterysta tysięcy rubli.
Poczułam zimno w palcach.
— Z mojego rachunku?
— Z rachunku wspólnego, który założyliście po ślubie. Siergiej miał do niego dostęp. Przelewy opisywano jako rozliczenia za usługi logistyczne, żeby nie wzbudzały podejrzeń.
— To niemożliwe — powiedziałam.
— Dlatego sprawdziłam podpisy i numery urządzeń — odparła Olga. — Wszystkie operacje wykonano z komputera w gabinecie Siergieja.
— Kłamiesz! — krzyknął.
Wiktor uderzył dłonią w stół. Kieliszki podskoczyły.
— Dość.
To jedno słowo zatrzymało nawet Siergieja.
Olga wyjęła jeszcze jeden dokument.
— Wniosek o sprzedaż mieszkania był próbą zdobycia pieniędzy na spłatę długu. Siergiej podpisał umowę pośrednictwa własnym nazwiskiem, ale dołączył podrobiony podpis żony. Kiedy kupujący wpłacił zaliczkę, pieniądze miały trafić na konto wskazane przez Siergieja.
— Oddałbym je — wyszeptał.
— Komu? — spytałam. — Mnie?
Nie odpowiedział.
Wiktor spojrzał na syna.
— Powiedziałeś mi, że mieszkanie jest twoje.
— Bo jest.
— A teraz słyszę, że kupiono je za pieniądze Mariny.
— Była moją żoną. Jej pieniądze były również moje.
— Nie po podpisaniu umowy majątkowej — powiedziała Olga. — Sam ją podpisałeś. Na każdej stronie.
Siergiej rzucił się do teczki, ale Wiktor chwycił go za nadgarstek.
— Nie dotykaj dokumentów.
Siergiej spojrzał na ojca z niedowierzaniem.
— Bronisz jej?
— Bronię nazwiska, które próbowałeś utopić w swoich długach.
Wtedy zrozumiałam, czego Siergiej naprawdę chciał. Nie mojego odejścia. Nie nawet pieniędzy. Chciał zachować obraz człowieka, który wszystko kontroluje: mieszkanie, żonę, rodzinny biznes i własną wartość.
A ja przez lata byłam dla niego dowodem, że może kogoś poniżać i nadal nazywać to opieką.
— Siergiej — powiedziałam — jutro rano odbiorę klucze do mieszkania przy ulicy Jesionowej. Ty zostajesz tutaj tylko do czasu, aż spakujesz swoje rzeczy.
— Nie możesz mnie wyrzucić.
— Mogę. Umowa i własność są po mojej stronie.
— To mój dom!
— Nie. To miejsce, w którym przez lata płaciłam za życie człowieka, który mówił mi, że niczego nie mam.
Wiktor wyjął z kieszeni telefon.
— Siergiej, od poniedziałku nie pracujesz już w firmie. Olga przygotuje rozliczenie wszystkich prywatnych przelewów.
Siergiej cofnął się.
— Tato…
— Nie nazywaj mnie tak, kiedy prosisz o pomoc, a „ojcem” jestem tylko wtedy, gdy możesz użyć mojego nazwiska.
Po raz pierwszy zobaczyłam na twarzy Siergieja nie złość, lecz pustkę.
Myślałam, że to koniec.
Wtedy Olga wyjęła z teczki małą kopertę z pieczęcią banku.
— Jest jeszcze jedna sprawa — powiedziała. — Kredyt na nowe mieszkanie został przyznany nie tylko dzięki dochodom Mariny. W dokumentach znalazła się informacja, że ktoś próbował zablokować jej zdolność kredytową.
Spojrzała na Siergieja.
— Zrobiono to z pana komputera.
A na kopercie widniało nazwisko osoby, która złożyła wniosek…
Przegapiłeś początek?
