CZĘŚĆ 4
A w prawym dolnym rogu widniał podpis człowieka, któremu ufałem od dzieciństwa.
Mój wujek Charles.
Nie pojechałem do hotelu sam.
O drugiej w nocy siedzieliśmy z Amandą, Robertem i Margaret przy małym stole w pokoju nad restauracją. Na blacie leżała księga Samuela, trzy kopie umów i mój telefon z wiadomością Adary.
Za ścianą chłodziarka wydawała nierówny, metaliczny pomruk.
— Charles prowadził fundusz — powiedział Robert. — Miał dostęp do pieczęci, dokumentów i rachunków. Jeśli podrobił podpis, Adara mogła być tylko narzędziem.
— Nie tylko narzędziem — odparłem.
Amanda przesunęła palcem po fotografii umowy.
— Skąd miała to zdjęcie?
— Z sejfu funduszu.
— Czyli ktoś jej je dał.
Margaret podniosła głowę.
— Charles.
Jej głos był cichy, lecz pewny.
— On od dawna uważał, że Benjamin jest zbyt miękki — dodała. — Twierdził, że firma potrzebuje kogoś, kto będzie podejmował decyzje bez sentymentów.
Zrozumiałem nagle, co naprawdę wydarzyło się trzy tygodnie wcześniej. Fałszywe doniesienia o oszustwie miały wyglądać jak mój plan, ale część blokad powstała poza nim. Charles wykorzystał mój eksperyment, żeby przejąć kontrolę nad firmą i sprzedać majątek po zaniżonej cenie.
A Adara dostrzegła szansę.
— Ona wiedziała, że część pieniędzy jest ukryta — powiedziałem. — Dlatego podpisała pełnomocnictwo.
— Może nie wiedziała wszystkiego — zauważyła Amanda.
Spojrzałem na nią.
— Bronisz jej?
— Nie. Próbuję nie popełnić tego samego błędu co pan i nie wydać wyroku na podstawie jednej rozmowy.
To zabolało, bo miała rację.
O szóstej czterdzieści pojechaliśmy do hotelu. Adara czekała w sali konferencyjnej na piętnastym piętrze. Miała na sobie ciemny płaszcz, a jej włosy były związane tak ciasno, że twarz wydawała się ostrzejsza.
Na stole stała filiżanka nietkniętej kawy.
— Przyszedłeś z całą komisją — powiedziała.
— Przyszedłem po prawdę.
— Prawdę chciałeś kupić za sześć tygodni mojego strachu.
Amanda stanęła obok mnie.
Adara spojrzała na nią i uśmiechnęła się gorzko.
— To ona jest nagrodą za twój eksperyment?
— Nie mów o niej w ten sposób.
— Dlaczego? Ona przynajmniej dostała wersję ciebie bez pieniędzy. Ciekawe, czy zostałaby, gdyby wiedziała, że może stracić wszystko przez twoje kłamstwo.
Amanda odpowiedziała spokojnie:
— Nie zostałam przy nim. Przyszłam po dokumenty mojego ojca.
Adara zacisnęła usta.
Robert położył na stole kopię księgi Samuela.
— Wiemy o Charlesie.
Adara odsunęła filiżankę. Porcelana zarysowała blat.
— Charles powiedział, że jeśli nie podpiszę, Benjamin wyrzuci mnie po ślubie z niczym.
— Więc podpisałaś — powiedziałem.
— Tak. Bałam się.
— I czekałaś, aż skończy się mój kryzys.
— Bo nie wiedziałam, co było prawdziwe! Ty udawałeś biedaka, twoja matka ukrywała dokumenty, a Charles mówił, że cała firma zaraz upadnie. Każdy z was grał swoją rolę, tylko ja nie znałam scenariusza.
Jej oczy wypełniły się łzami, ale tym razem nie odwróciła wzroku.
— Chciałaś pieniędzy — powiedziałem.
— Tak — przyznała. — Chciałam życia, które mi obiecałeś. I nie będę udawać, że luksus nie miał dla mnie znaczenia. Ale kiedy usłyszałam, że restauracja może zostać zabrana, próbowałam się wycofać.
— Dlaczego wysłałaś mi zdjęcie?
— Bo Charles zagroził, że jeśli nie złożę wniosku, pokaże wszystkim, że pomagałeś funduszowi ukrywać majątek. Chciał zniszczyć ciebie, twoją matkę i firmę. Ja miałam zostać jego żoną, a on miał przejąć zarząd.
Robert otworzył teczkę.
— Masz dowód?
Adara wyjęła z torebki mały klucz owinięty czerwoną wstążką.
— Do bocznej szuflady w jego gabinecie. Tam trzyma kopie wszystkiego. Nie mam nagrania. Mam podpisane polecenia przelewów.
Amanda spojrzała na mnie.
— Możemy to sprawdzić?
— Tak.
Pojechaliśmy prosto do siedziby firmy. O siódmej dwadzieścia trzy budynek był prawie pusty. Charles czekał w gabinecie na najwyższym piętrze, w idealnie skrojonym garniturze. Na jego biurku stała kryształowa karafka i srebrna figurka byka, którą dostałem od niego po pierwszym udanym kontrakcie.
— Benjamin — powiedział. — Widzę, że przyprowadziłeś matkę, kelnerkę i kobietę, która cię zdradziła.
— Przyprowadziłem ludzi, których próbowałeś wykorzystać.
Charles roześmiał się.
— Twoja firma potrzebuje dorosłych decyzji.
Adara położyła klucz na biurku.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
Robert otworzył szufladę. W środku leżały kopie przelewów na konto spółki zarejestrowanej na nazwisko Charlesa. Pieniądze pochodziły z funduszu wierzycieli, z pożyczki Samuela i z rachunku powierniczego Margaret.
Charles ruszył do szuflady, ale Amanda zastąpiła mu drogę.
— Proszę się nie ruszać.
— Ty nie wiesz, z kim rozmawiasz.
— Wiem. Z człowiekiem, który chciał sprzedać restaurację mojego ojca, żeby kupić sobie miejsce przy stole.
Charles spojrzał na mnie.
— To wszystko mogło być twoje.
— Nie chcę tego w ten sposób.
— Jesteś taki sam jak ojciec. Zawsze wybierasz ludzi zamiast pieniędzy.
Margaret podeszła do biurka.
— I dlatego mój syn nigdy nie będzie tobą.
Charles pobladł. Nie dlatego, że stracił pieniądze. Zrozumiał, że wszystkie przelewy prowadziły do niego, a nie do mnie. W jednej chwili przestał być człowiekiem stojącym za moim nazwiskiem. Stał się jedynym właścicielem własnego oszustwa.
Tego samego ranka wniosek o egzekucję został wstrzymany. Nie przez wielką batalię prawną, lecz dlatego, że dokument, na którym się opierał, okazał się fałszywy, a pieniądze wróciły na rachunek funduszu.
Charles musiał oddać kontrolę nad firmą i podpisać sprzedaż swoich udziałów. Nie trafił do więzienia tego dnia. Stracił jednak wszystko, co budował na cudzych podpisach, i został z długiem wobec ludzi, których uważał za pionki.
Restauracja pozostała własnością Amandy.
Dług Samuela został umorzony zgodnie z obietnicą Margaret.
Moja matka zachowała dom, ale oddała mi wszystkie dokumenty funduszu.
— Żadnych tajnych testów — powiedziała. — Ani dla niej, ani dla ciebie.
— Wiem.
Adara spotkała mnie jeszcze raz przed restauracją. Było popołudnie. W otwartym oknie kuchni pachniało pieczoną cebulą i ostrą papryką.
— Nie przyszłam po pieniądze — powiedziała.
— Wiem.
— Chciałam powiedzieć, że podpisałam zeznania przeciwko Charlesowi. I oddałam wszystko, co dostałam z funduszu.
— Dlaczego?
— Bo bałam się, że bez twoich pieniędzy nie będę nikim. Okazało się, że przez cały czas właśnie dlatego byłam nikim dla siebie.
Nie potrafiłem jej wybaczyć od razu. Nie chciałem też udawać, że sześć tygodni strachu można wymazać jednym przeproszeniem.
— Mam nadzieję, że kiedyś sobie wybaczysz — powiedziałem.
— A ty?
— Ja muszę najpierw przestać sprawdzać ludzi, których kocham.
Adara skinęła głową i odeszła bez kolejnej prośby.
Amanda stała przy kasie i liczyła rachunki. Na jej palcu nie było pierścionka, a na blacie leżała stara księga Samuela.
— Nie oczekuję od ciebie zaufania — powiedziałem.
— To dobrze.
— Mogę je kiedyś zarobić?
Amanda zamknęła księgę.
— Zacznij od rzeczy prostszej.
— Jakiej?
Podała mi fartuch z wyszytym nazwiskiem jej ojca.
— Dziś wieczorem brakuje nam jednej osoby w kuchni. Umyjesz naczynia i nie będziesz nikomu opowiadał, ile kosztuje ta restauracja.
Założyłem fartuch. Był za krótki w ramionach i pachniał dymem z grilla.
— A jeśli coś stłukę?
Amanda wskazała na stos talerzy.
— Wtedy powiesz prawdę.
Wziąłem pierwszy talerz.
Za ścianą zabrzmiał mosiężny dzwonek, ten sam, który Amanda odstawiła tamtej nocy, gdy karta została odrzucona. Tym razem nie oznaczał końca kolacji.
Oznaczał, że kuchnia potrzebuje następnego zamówienia.
Amanda podała mi tacę i powiedziała:
— Benjamin, stolik numer siedem czeka.
Przegapiłeś początek?
