CZĘŚĆ 4
…— Kto podpisał wniosek? — zapytałam.
— Pełnomocnik wskazany w państwa umowie małżeńskiej. Pan Adrian Vale.
W gabinecie zrobiło się tak cicho, że słyszałam krople spadające z mokrego płaszcza Irmy na kamienną posadzkę.
Adrian poderwał się z fotela.
— Nie sprzedałem domu.
— Wniosek jest elektroniczny — odpowiedział dyrektor. — Złożono go dziś o piątej czterdzieści dwa. Jeśli nie otrzymamy sprzeciwu przed południem, transakcja zostanie uruchomiona.
Rozłączyłam się.
Adrian patrzył na mnie, jakby chciał, żebym natychmiast uwierzyła w jego niewinność.
— To Mason — powiedział.
— Nie mam dostępu do systemu funduszu.
— Masz mój identyfikator.
— Zabrałeś mi telefon wczoraj wieczorem.
— Zrobiłem to, żeby cię powstrzymać przed wezwaniem kogoś z zewnątrz.
— I użyłeś mojego podpisu?
Jego twarz drgnęła.
— Nie wiedziałem, że Mason przygotował sprzedaż.
Mason cofnął się ku bibliotece. W dłoni nadal trzymał stronę z dokumentu Roberta.
— Dom należy do funduszu — powiedział. — Tak czy inaczej zostanie sprzedany.
— Nie należy do funduszu — odparła Celeste.
Wszyscy spojrzeli na nią.
Celeste opadła na krzesło przy biurku. Jej perłowy kolczyk zaczepił się o kołnierz szlafroka.
— Robert przeniósł dom na Adriana rok przed śmiercią — powiedziała. — Wiem, bo to ja zaniosłam akt do kancelarii.
Mason roześmiał się krótko.
— Nie masz dowodu.
Irma wyjęła z kasety cienką niebieskawą księgę rachunkową, oprawioną w płótno.
— Pan Robert prowadził wszystko ręcznie — wyjaśniła. — Twierdził, że komputery są wygodne dla kłamców.
Na jednej ze stron znajdował się numer aktu własności, data przeniesienia domu i podpis Celeste jako świadka.
Adrian przeczytał zapis dwa razy.
— Mamo, dlaczego mi nie powiedziałaś?
— Bo twój ojciec powiedział, że jeśli dowiesz się przed trzydziestymi urodzinami, sprzedaż domu będzie pierwszą rzeczą, którą zrobisz.
— Miałeś rację — powiedział Mason. — On zawsze faworyzował Adriana.
— Nie faworyzował mnie — odparł Adrian. — Próbował dać mi coś, czego nie potrafiłem utrzymać.
Odwrócił się do mnie.
— Wczoraj chciałem, żebyś podpisała zmianę umowy. Mason obiecał, że jeśli przejmę twoje kluby, spłaci dług funduszu.
— Jaki dług?
Mason rzucił mu wściekłe spojrzenie.
Adrian zacisnął szczękę.
— Siedem milionów. Zaciągnął go na fałszywe inwestycje. Gdybyś podpisała, twoje przedsiębiorstwa pokryłyby stratę.
Celeste przymknęła oczy.
— Dlatego Robert wyznaczył Lenę.
— Wyznaczył mnie do czego? — spytałam.
Irma odpowiedziała cicho:
— Do objęcia kontroli nad funduszem, jeśli obaj synowie sprzeniewierzą środki. Zgodnie z jego ostatnią wolą potrzebny był jeszcze jeden warunek: pani musiała sama odkryć próbę przejęcia majątku i odmówić podpisu.
Poczułam ciężar wszystkich miesięcy. Kwiaty. Czułe wiadomości. Łzy Adriana. Każdy gest mógł być częścią próby, a jednak nie wszystko było udawane.
— Czy od początku wiedziałeś, kim jestem? — zapytałam.
Adrian pokręcił głową.
— Wiedziałem, że masz kluby. Nie wiedziałem, że ojciec zapisał ci kontrolę nad funduszem. Chciałem cię zastraszyć, zanim Mason zdąży mnie zniszczyć.
— Zastraszyć paskiem?
Spojrzał na skórzany pasek leżący na schodach.
— Wiem.
— Nie. Nie wiesz. Myślałeś, że możesz użyć strachu, bo całe życie widziałeś, jak ludzie ustępują przed nazwiskiem Vale.
— Masz rację.
To nie było usprawiedliwienie. I właśnie dlatego zabolało bardziej.
Mason nagle chwycił ciężki mosiężny przycisk do papieru i rzucił nim w metalową kasetę. Irma odsunęła się, a szkło z lampy posypało się na biurko.
— Nikt nie odbierze mi tego, co zbudowałem! — krzyknął.
Adrian stanął między nim a mną.
— To ty zbudowałeś dług.
— Ty też podpisałeś.
— Podpisałem, bo uwierzyłem, że uratuję rodzinę.
— Rodzina to tylko ci, którzy mają z czego zapłacić.
Adrian uderzył pięścią w blat, lecz nie w brata.
— Nie dotkniesz Leny.
Mason roześmiał się nerwowo.
— A co zrobisz? Znowu poprosisz ją o pomoc?
Adrian spojrzał na mnie.
— Nie. Tym razem poproszę ją o sprawiedliwość.
Do południa zablokowałam sprzedaż domu, unieważniłam pełnomocnictwo Adriana i złożyłam w funduszu dokumenty Roberta. Nie wezwałam od razu policji. Najpierw chciałam, żeby Mason podpisał pełne rozliczenie przelewów i przekazał wszystkie księgi. Odmówił, dopóki Celeste nie położyła przed nim aktu własności domu.
— Jeśli uciekniesz — powiedziała — bank zajmie twoje udziały, a nie moje.
Mason przeczytał dokument i usiadł.
— Ty też wiedziałaś o długu?
— Wiedziałam, że kradniesz. Nie wiedziałam, że jesteś aż tak głupi.
Później przyjechał zarząd funduszu, a wraz z nim notariusz Roberta. Każdy podpis został sprawdzony. Każdy przelew odtworzony. Gdy Mason próbował zrzucić winę na Adriana, księga rachunkowa odpowiedziała za niego datami i kwotami.
Nie było wielkiej sceny w sądzie. Była mała sala konferencyjna, zapach kawy i długopis, który drżał w palcach Masona, kiedy zrzekał się stanowisk oraz udziałów. Fundusz odzyskał pieniądze ze sprzedaży jego apartamentu i dwóch spółek. Celeste zachowała dom, ale straciła prawo do zarządzania majątkiem. Odeszła z funduszu bez pożegnania.
Adrian nie został wyrzucony. Robert zostawił mu jedną możliwość: pracę w funduszu pod niezależnym nadzorem i zakaz podejmowania decyzji dotyczących moich firm.
Ja także postawiłam warunek.
— Nasze małżeństwo zostaje zawieszone — powiedziałam, gdy staliśmy przed jeziorem. — Nie będę twoją żoną, dopóki nie udowodnisz, że umiesz być człowiekiem bez rodzinnego nazwiska.
Adrian skinął głową.
— Rozumiem.
— Nie próbuj mnie odzyskać kwiatami.
— Nie będę.
— Nie pisz nocami, że wszystko naprawisz.
— Nie napiszę.
— Jeśli chcesz cokolwiek naprawić, zacznij od spłacenia ludzi, których skrzywdziłeś.
— Już zacząłem.
Wyjął z kieszeni kartkę. Była to lista pracowników funduszu, którym przez Masona odmówiono wypłat i odpraw. Obok każdego nazwiska widniała kwota.
Nie powiedziałam, że mu wierzę.
Powiedziałam tylko:
— Irma ma klucz do twojego gabinetu. Nie odbieraj jej go.
— Nie odbiorę.
Po kilku tygodniach mój klub przy pralni ojca zorganizował pierwszy bezpłatny trening dla pracowników funduszu. Adrian przyszedł bez garnituru. Miał zwykłą koszulkę, podbite oko i bandaż na prawym nadgarstku.
— Chcesz trenować? — zapytałam.
— Chcę nauczyć się nie uciekać, kiedy ktoś stawia mi granicę.
Podałam mu rękawice.
— W takim razie słuchaj poleceń.
Skinął głową.
Kiedy zaczął poruszać się po macie, nadal był niezgrabny i zbyt spięty. Ale po raz pierwszy nie patrzył na mnie jak na własność, dług ani ratunek.
Patrzył jak na przeciwniczkę, której musi okazać szacunek.
Na końcu treningu odpięłam rzep swojej rękawicy i wsunęłam pod nią mosiężny klucz owinięty czerwoną wstążką. Klucz do szafki ojca. Klucz, który uratował moje firmy i ujawnił ich kłamstwa.
Adrian zobaczył go i zapytał:
— Nadal go nosisz?
— Nie. Teraz trzymam go w szafce, którą każdy może otworzyć.
— Dlaczego?
Spojrzałam na grupę ludzi, którzy właśnie uczyli się pierwszego uniku.
— Bo siła nie jest po to, żeby straszyć tych, którzy są słabsi. Jest po to, żeby nikt nie mógł zamknąć cię w cudzej historii.
Adrian spuścił wzrok na matę.
Mój ojciec kiedyś zawiesił nad workiem treningowym tabliczkę z jednym zdaniem. Tego wieczoru ponownie ją przykręciłam, a śruby zadźwięczały nad pustą salą.
Adrian przeczytał napis i cicho powtórzył:
— Najpierw utrzymaj równowagę.
A potem wszedł na matę, dokładnie tam, gdzie czekałam z podniesionymi rękawicami.
