CZĘŚĆ 4
Osoba, która uratowała firmę mojego ojca, czekała na nas w małej kancelarii przy ulicy Mokotowskiej.
Była druga w nocy, kiedy weszliśmy do środka. Na korytarzu pachniało mokrym wełnianym płaszczem i kawą, która dawno wystygła w porcelanowym kubku.
Spodziewałam się starszego wspólnika, dawnego doradcy albo kogoś, o kim ojciec opowiadał przy kolacji.
Zamiast tego zobaczyłam mężczyznę w roboczym swetrze, z laską opartą o kolano.
Miał na imię Leon.
Poznałam go dopiero po chwili.
Był kierowcą mojego ojca.
— To on? — zapytałam Marcusa.
Brat skinął głową.
— To on wyciągnął tatę z płonącego samochodu. A potem przez siedem lat prowadził firmę, kiedy ojciec leżał po wypadku.
Leon podniósł się z trudem.
— Nie prowadziłem jej sam — powiedział. — Twój ojciec miał zespół. Ale tylko ja wiedziałem, jak uruchomić zakład po jego śmierci.
Usiedliśmy przy długim stole. Na blacie leżały akta, mokre od deszczu końcówki mojego notesu i granatowa teczka Marcusa.
— Dlaczego pieniądze zapisano tobie? — spytałam.
Leon przez chwilę przesuwał kciukiem po rysie na lasce.
— Bo twój ojciec wiedział, że Grant będzie próbował przejąć wszystko. Wiedział też, że ty nie będziesz chciała walczyć o coś, czego nie uważałaś za swoje.
— Nie znał mojego męża aż tak dobrze.
— Znał ludzi, którzy patrzą na cudzą pracę i widzą wyłącznie cenę.
Poczułam ukłucie pod żebrami. Ojciec umarł sześć lat wcześniej, zanim Grant zaczął mnie publicznie poprawiać, odsuwać od zebrań i nazywać „artystką bez zmysłu do interesów”.
Nagle zrozumiałam, że ojciec nie zostawił mi pieniędzy, żeby mnie rozpieszczać.
Zostawił mi dowód, że widział, kim naprawdę byłam.
— Co dokładnie zawiera warunek? — zapytałam.
Prawniczka siedząca naprzeciwko mnie przesunęła kartkę.
— Środki zostaną wypłacone Elenie, jeśli odzyska prawa do swoich projektów i przeznaczy część pieniędzy na pracownię dla młodych projektantów. Leon ma być opiekunem funduszu.
Marcus uśmiechnął się bez radości.
— Ojciec przewidział nawet to, że Elena będzie chciała wszystko oddać.
— A co z Grantem? — spytałam.
Prawniczka zamknęła teczkę.
— Jego podpisy uruchamiają drugą procedurę. Nie chodzi tylko o rozwód. Spółka może żądać zwrotu pieniędzy, które pobrał, oraz unieważnienia sprzedaży.
Nie chciałam widzieć jego twarzy.
Ale musiałam wrócić do pałacu.
O świcie Grant stał w gabinecie przy biurku mojego ojca, z rozpiętą koszulą i pustą szklanką w dłoni. Clarissa siedziała na kanapie. Natalie nie było.
— Gdzie ona jest? — zapytałam.
— Odeszła — odpowiedział Grant.
— Sama?
— Powiedziała, że nie chce tonąć razem ze mną.
Przez moment niemal poczułam litość. Potem zobaczyłam mój notes na jego biurku. Musiał wyjąć go z walizki, gdy Marcus i ja byliśmy w kancelarii.
— Oddaj mi go.
Grant położył dłoń na okładce.
— Chciałem cię tylko przestraszyć.
— Wyrzuciłeś mnie w nocy na ulewie.
— Myślałem, że wrócisz.
— Po co?
— Bo zawsze wracałaś.
Te słowa zabolały bardziej niż wygięta obrączka.
Nie kochał mojej łagodności. Przyzwyczaił się do niej.
— Chciałeś sprzedać firmę, zanim dowiedziałabym się o rachunku — powiedziałam.
— Nie miałem wyboru.
— Miałeś. Mogłeś przyznać, że zabrałeś moje projekty.
— Twoje projekty nie utrzymałyby tej firmy.
Zaśmiałam się cicho, choć gardło miałam ściśnięte.
— To dlaczego podpisałeś, że były moje?
Grant zerwał się z krzesła.
— Bo Clarissa kazała mi to zrobić!
W gabinecie zapadła ciężka cisza.
Jego matka podniosła głowę.
— Grant.
— Powiedziałaś, że jeśli nie przepiszę praw, bank zabierze wszystko! — krzyczał. — To ty kazałaś mi wykorzystać Elenę. To ty podsunęłaś intercyzę.
Clarissa wstała powoli.
— Zrobiłam to dla ciebie.
— Nie. Zrobiłaś to dla nazwiska.
Stałam między nimi, trzymając granatową teczkę pod pachą. Wreszcie zobaczyłam, co naprawdę utrzymywało ich razem: nie miłość, nie lojalność, lecz wzajemny strach przed tym, że druga osoba opowie całą historię.
Clarissa spojrzała na mnie.
— Możesz zabrać wszystko. Pałac, udziały, pieniądze. Ale jeśli uruchomisz dokumenty, Grant trafi do więzienia.
— Nie jestem tutaj, żeby cię karać.
— Więc czego chcesz?
Spojrzałam na biurko ojca.
— Chcę, żebyś przestała nazywać moją pracę prezentem dla rodziny.
Grant opadł na krzesło.
— Elena, zostań. Naprawimy to.
— Nie ma czego naprawiać.
— Kocham cię.
— Kochałeś kobietę, którą można było wyrzucić i przywołać jednym telefonem.
Wyjęłam z kieszeni wygiętą obrączkę. Metal nadal miał ostrą krawędź.
Położyłam ją na biurku między nami.
— Tego już nie naprawię.
Nie zgłosiłam sprawy od razu. To był mój wybór, nie jego ratunek. Podpisałam ugodę, w której Grant oddał wszystkie prawa do moich projektów, zrezygnował z udziałów i przekazał część majątku funduszowi Leona. Clarissa musiała ujawnić rachunki fundacji i odejść z zarządu.
Pałac sprzedano trzy tygodnie później.
Nie zatrzymałam go.
Nie chciałam mieszkać w miejscu, gdzie ktoś potrafił zamknąć drzwi przed kobietą, którą jeszcze rano nazywał żoną.
Pracownię otworzyliśmy w dawnym magazynie ojca. Leon postawił przy wejściu swój stary drewniany pulpit, Marcus zajął się finansami, a ja odzyskałam każdy projekt, który przez lata podpisywano cudzym nazwiskiem.
Pewnego popołudnia przyszła do mnie młoda dziewczyna z teczką pod pachą. Trzęsły jej się ręce.
— Pani Elena, czy mogę pokazać pani mój projekt?
— Oczywiście.
Rozłożyła na stole rysunek małego domu z pracownią na poddaszu.
— Boję się, że ktoś powie, że to nie jest nic warte.
Przesunęłam palcem po linii dachu.
— Ktoś na pewno tak powie.
Dziewczyna zbladła.
— Ale to nie będzie prawda — dodałam.
W kącie pracowni wisiała tabliczka z nazwiskiem mojego ojca i dopisanym pod spodem imieniem Leona. Nie było na niej nazwiska Granta.
Tego wieczoru przyszedł list od Natalie. Oddała kopię wiadomości, którą kiedyś wysłała Grantowi: „Jeśli wyrzucisz ją dzisiaj, jutro nie zdąży zablokować sprzedaży”. Nie prosiła o wybaczenie. Po prostu uznała, że prawda musi mieć jeszcze jeden świadomy podpis.
Dołączyłam list do akt.
Nie dlatego, że był mi potrzebny.
Dlatego, że ktoś wreszcie przestał bać się własnego imienia.
A moją wygiętą obrączkę Leon oprawił w małą mosiężną płytkę i zawiesił nad stołem kreślarskim. Nie jako pamiątkę po małżeństwie.
Jako ostrzeżenie dla każdego, kto próbowałby kiedyś powiedzieć, że cudza praca jest niczyja.
Pod nią wygrawerowano jedno zdanie z dokumentu mojego ojca:
„Nie oddawajcie jej pieniędzy. Oddajcie jej podpis.”
