CZĘŚĆ 4
…tylko dla mnie.
Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
Nawet zegar na ścianie wydawał się nagle zbyt głośny.
— Gdzie jesteś? — zapytałem.
— W szklarni za domem.
— Czy jesteś ranna?
— Nie. Ale on wie, że już wiem.
Dominic ruszył w stronę telefonu.
— Daj mi to.
Samuel chwycił go za ramię. Zrobił to bez gwałtowności, lecz tak pewnie, że Dominic zatrzymał się jak człowiek, który właśnie zobaczył własne nazwisko na wezwaniu do zapłaty.
— Nie dotykaj aparatu — powiedział Samuel.
Dominic spojrzał na niego z nienawiścią.
— Nie masz pojęcia, co robisz.
— Mam. Przez sześć lat patrzyłem, jak Vincent buduje ten port od fundamentów. Ty przez sześć miesięcy próbowałeś go ukraść z łóżka.
Arya nadal była na linii.
— Vincent, posłuchaj mnie — powiedziała. — Nie proszę o przebaczenie. Nie zasługuję na nie. Ale jeśli nie przyjedziesz, Dominic zabije człowieka, który ma oryginalny zapis z magazynu.
— Gdzie jest ten człowiek?
— Nie wiem. Dominic wie.
Odwróciłem wzrok na niego.
— Kto ma zapis?
Dominic zacisnął szczękę.
— Ona próbuje nas skłócić.
— Arya właśnie przyznała, że brała w tym udział.
— Boi się. Powie wszystko, żeby przeżyć.
— A ty nie zaprzeczyłeś.
Tessa przysunęła stolik do łóżka i położyła na nim dokumenty. Jej paciorkowa bransoletka zadźwięczała cicho.
— Najpierw trzeba sprowadzić Aryę — powiedziała. — Potem zadzwonimy do lekarza i do zarządu. Żadnych kolejnych rozmów za zamkniętymi drzwiami.
— Nie — odparłem. — Najpierw chcę usłyszeć wszystko od niej.
— Nie możesz sam pojechać — zaprotestował Samuel.
— W takim razie mnie zawieziecie.
— Vincent, twoje ciało nie jest jeszcze gotowe.
Spojrzałem na lewą nogę. Nadal leżała nieruchomo, lecz pod skórą trwała cicha praca mięśni.
— Moje ciało nie musi być gotowe na ich plan. Wystarczy, że ja jestem.
Zjechanie na dół zajęło nam dziewięć minut. Tessa prowadziła wózek, Samuel obserwował korytarz, a Dominic szedł przed nami pod pozorem pomocy. Kiedy mijaliśmy gabinet, zobaczyłem na dywanie ślady mokrego błota.
Na podłodze leżał mój stary sygnet z herbem rodziny. Ten sam, który nosiłem podczas strzelaniny. Podniosłem go.
— Skąd się tu wziął? — spytałem.
Dominic odpowiedział zbyt szybko.
— Musiał wypaść z kieszeni.
— Nie miałem go przy sobie. Arya trzymała go w sejfie.
Tessa przyjrzała się metalowi.
— Jest pęknięty.
Pod spodem, w szczelinie, znajdował się maleńki fragment czarnego tworzywa. Samuel natychmiast go rozpoznał.
— To część oprawy lampy z magazynu.
Wiedziałem już, dlaczego Arya chciała, żebym pojechał do szklarni. Nie chodziło tylko o jej bezpieczeństwo. Chciała, żebym zobaczył miejsce, w którym przez pół roku ukrywała prawdę.
Szklarnia stała za murem, między sadami a starym domkiem ogrodnika. W środku pachniało mokrą ziemią i rozgniecionymi liśćmi pomidorów. Arya czekała przy stole z narzędziami. Nie miała makijażu. Na jej policzku widniało zadrapanie.
— Dominic powiedział, że jeśli odejdę, nikt mnie nie znajdzie — zaczęła.
— Więc pomogłaś mu mnie zniszczyć?
— Na początku myślałam, że chodzi tylko o udziały. Powiedział, że firma jest zadłużona, że jeśli nie podpiszesz pełnomocnictwa, stracisz port i ludzi, którzy dla ciebie pracują.
— I uwierzyłaś mu?
— Uwierzyłam, bo pokazał mi rachunki. Pokazał długi. Powiedział, że uratuje wszystko, jeśli będziesz uznany za niezdolnego do działania.
— Dlatego odwołałaś terapię.
Arya opuściła wzrok.
— Tak.
Tessa zrobiła krok do przodu.
— I kazałaś personelowi podpisać, że to zalecenie lekarza.
— Tak.
— Wiedziałaś, że Vincent może odzyskać sprawność?
Arya zamknęła oczy.
— Wiedziałam, że istnieje szansa.
To zdanie było gorsze niż kłamstwo.
— A strzelanina? — zapytałem.
Arya podniosła głowę.
— Dominic wynajął człowieka, żeby mnie zastraszył. Miał strzelić w powietrze, kiedy będę wysiadała z samochodu. Ja zmieniłam trasę, bo chciałam z nim porozmawiać. Nie wiedziałam, że Dominic dowiedział się o zmianie.
— Kto pociągnął za spust?
— Mężczyzna nazywa się Leon Bardi. Po strzelaninie zażądał więcej pieniędzy. Powiedział, że kula trafiła nie tę osobę, którą wskazał Dominic.
Dominic wszedł do szklarni za nami. Musiał śledzić nas od domu.
— Arya, przestań — powiedział.
— Nie — odparła. — Przez pół roku mówiłeś mi, że Vincent nigdy nie wstanie, więc nie ma znaczenia, co robimy. Dziś zobaczyłam, że poruszył nogą.
Dominic wyciągnął z kieszeni nóż do przycinania gałęzi. Ostrze odbiło światło przezroczystego dachu.
Samuel zasłonił Aryę, a ja nacisnąłem przycisk przy wózku. Tessa natychmiast zablokowała koła.
— Dominic — powiedziałem. — Jeśli mnie skrzywdzisz, rachunki, umowy i nazwiska trafią do zarządu.
— Blefujesz.
— Nie. Tessa wysłała kopie doktorowi Moreno, Samuelowi i sekretarzowi zarządu, zanim opuściliśmy pokój.
Dominic spojrzał na Tessę.
— Ty nędzna pielęgniarko.
— Pielęgniarka, która zarabia dwadzieścia pięć dolarów za godzinę — odpowiedziała. — Ale umiem czytać podpisy.
Z zewnątrz dobiegł dźwięk samochodu. Przyjechał doktor Levin razem z dwoma członkami zarządu. Nie było potrzeby urządzać przedstawienia. Dokumenty mówiły same za siebie, a Arya podpisała oświadczenie własną ręką.
Dominic upuścił nóż do doniczki z rozmarynem. Ostrze wbiło się między łodygi.
Nie został natychmiast wyprowadzony w kajdankach. Członkowie zarządu zabrali mu telefon, klucze i dostęp do rachunków. To było dla niego gorsze niż krzyk. Całe życie polegał na tym, że drzwi otwierały się przed nim po jednym telefonie. Tym razem każdy kod został zmieniony, zanim zdążył go użyć.
Arya sama przekazała lekarzom swój telefon i kopie przelewów. Potem usiadła na mokrej ławce przy wejściu.
— Czy będziesz zeznawać przeciwko mnie? — spytała.
— Nie wiem.
— To uczciwa odpowiedź.
— Nie wrócisz do mojego domu.
— Wiem.
— Nie dlatego, że jesteś winna wszystkiego. Dlatego, że kiedy mogłaś wybrać moje życie, wybrałaś własny strach.
Arya dotknęła zadrapania na policzku.
— Czy jest coś, co mogę zrobić?
— Powiedz, gdzie jest Leon Bardi.
Wskazała adres zapisany na odwrocie etykiety po nawozie.
— Stary warsztat przy południowym nabrzeżu.
Samuel wziął kartkę.
— Pojadę tam.
— Nie — powiedziałem. — Pojedziemy razem, ale najpierw doktor ma zbadać moją nogę.
Moreno uklęknął przy wózku i przyłożył palce do mojego kolana.
— Proszę spróbować unieść stopę.
Skupiłem się na jednym ruchu. Nie na ślubie. Nie na utraconych udziałach. Nie na Aryi stojącej kilka kroków dalej.
Stopa drgnęła.
Tessa wypuściła powietrze.
— Widziałam.
— Ja też — powiedziałem.
Arya zaczęła płakać, ale nie podszedłem do niej. To nie był moment na pocieszenie. Przede mną znajdował się jeszcze człowiek, który wiedział, kto zamówił kulę, i rachunek za terapię, którą próbowano mi odebrać.
Wieczorem, zanim opuściliśmy szklarnię, Tessa wyjęła z kieszeni złożony dokument z plamą po kawie.
— Zachowa pan tę kartkę? — zapytała.
— Tak.
— Po co?
Spojrzałem na zdanie, które Arya napisała własną ręką: „Rehabilitację należy zakończyć, bo dalsza poprawa zaszkodzi planowi”.
— Żeby pamiętać, jak niewiele trzeba, by ktoś uznał cudze życie za przeszkodę.
Tessa pokręciła głową.
— Niech pan zachowa ją z innego powodu.
— Z jakiego?
— Bo kiedy znów pan wstanie, będzie pan potrzebował dowodu, że zaczął pan od tego łóżka.
Dwa dni później wróciliśmy do sali rehabilitacyjnej. Na ścianie wisiał zegar, ten sam, który przez pół roku odmierzał moje porażki. Moreno ustawił chodzik przed moimi kolanami. Tessa stanęła po lewej stronie.
— Gotowy? — zapytała.
— Nie.
— To dobrze. Gotowi są tylko ludzie, którzy nie wiedzą, ile kosztuje pierwszy krok.
Oparłem dłonie na uchwytach. Ramiona drżały. Lewa stopa przesunęła się po gumowej podłodze o kilka centymetrów.
Jeden.
Potem drugi.
Za szybą Samuel rozmawiał z zarządem, Arya czekała na przesłuchanie, a Dominic tracił dostęp do firmy, którą próbował ukraść. Żadna z tych rzeczy nie poruszyła mnie tak mocno jak ciężar własnego ciała przeniesiony z wózka na chodzik.
Tessa zacisnęła palce na pasie bezpieczeństwa.
— Jeszcze jeden, Vincent.
Spojrzałem na pęknięty sygnet leżący w kieszeni bluzy. Fragment lampy z magazynu nadal tkwił w jego szczelinie.
Zrobiłem krok.
A Tessa powiedziała tylko: — Teraz już wiedzą, że przeżyłeś.
Przegapiłeś początek?
