CZĘŚĆ 4

Przez kilka sekund patrzyłam na nazwisko, nie rozumiejąc jego znaczenia.

Tomasz Wysocki.

Mój ojciec.

— To niemożliwe — powiedziałam.

Bellini wyrwał Nonnie telefon z ręki i przeczytał wiadomość jeszcze raz.

— Roman nie mógł przepisać nieruchomości na pani ojca — stwierdził. — Tomasz zmarł czternaście lat temu.

— Lekarz napisał, że Roman podał nazwisko — odparła Nonna. — Nie że dokument jest prawdziwy.

Marta już wybierała numer szpitala. Marigold poruszyła się pod moją kurtką i cicho jęknęła. Przycisnęłam policzek do jej główki, ale nie potrafiłam oderwać wzroku od ekranu.

W mojej rodzinie wszyscy kłamali.

Nie wiedziałam tylko, ile warstw miało to kłamstwo.

Po dwudziestu minutach siedzieliśmy w małej sali przyjęć szpitala. Pachniało środkiem do dezynfekcji i kawą z automatu. Roman leżał za szybą, podłączony do aparatury, z twarzą szarą jak popiół.

Eliza przyjechała pierwsza. Miała na sobie beżowy płaszcz, który pamiętałam z pogrzebu ojca. Kiedy mnie zobaczyła, zatrzymała się przy automacie z wodą.

— Jana — powiedziała.

— Nie podchodź do mnie.

— Chciałam ci wyjaśnić.

— Wyjaśniałaś przez czternaście lat.

Nonna stanęła obok mnie. W ręce trzymała swoją czarną torebkę, ale tym razem metalowy zatrzask był otwarty.

— Lekarz chce rozmawiać z rodziną — powiedział Bellini.

Do sali wyszedł niski mężczyzna w zielonym stroju.

— Pan Roman odzyskał przytomność — oznajmił. — Jest bardzo słaby, ale nalegał, żeby wezwać panią Janę.

— Dlaczego mnie? — zapytałam.

Lekarz zerknął na kartkę.

— Powiedział: „Tylko ona ma prawo usłyszeć, co zrobiłem”.

Eliza zamknęła oczy.

— Nie musisz tam iść — wyszeptała.

— Właśnie dlatego muszę.

Roman leżał pod cienkim prześcieradłem. Na jego palcu drżał złoty sygnet z herbem rodziny. Zawsze go nosił. Kiedy byłam mała, pozwalał mi go dotykać, mówiąc, że kiedyś będzie wart więcej niż cały nasz dom.

— Przyszedłeś — powiedział, gdy weszłam.

— Przyszłam.

Jego wzrok przesunął się na Marigold.

— To twoja córka?

— Tak.

— Ma oczy Tomasza.

— Nie używaj jego imienia, jeśli zaraz znowu zamierzasz kłamać.

Roman zacisnął palce na pościeli. Aparat przy łóżku wydał krótki, regularny dźwięk.

— Twój ojciec nie umarł wtedy, kiedy ci powiedzieliśmy — wyszeptał.

Świat nie rozpadł się z hukiem. Po prostu wszystko w pomieszczeniu przesunęło się o kilka centymetrów.

— Co powiedziałeś?

— Tomasz przeżył wypadek. Przez kilka tygodni był w śpiączce. Kiedy się obudził, nie pamiętał wszystkiego. Eliza bała się, że odzyska władzę nad firmą i odkryje długi. Ja bałem się, że zabierze mi wszystko.

— Więc uznaliście go za zmarłego?

Roman odwrócił głowę.

— Eliza podpisała dokumenty. Ja znalazłem człowieka, który pomógł mu wyjechać. Tomasz chciał zacząć od nowa. Mówił, że nie chce, żebyś dorastała wśród jego problemów.

— To nie tłumaczy pieniędzy.

— Nie. Pieniądze były ceną za milczenie.

Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.

— Czyli mój ojciec żył?

— Przez sześć lat.

Za szybą Eliza wydała zduszony dźwięk. Nonna oparła dłoń o ścianę.

— Gdzie jest teraz? — spytałam.

Roman spojrzał na mnie z czymś, co mogło być wstydem albo strachem.

— Nie żyje. Naprawdę. Zmarł pod innym nazwiskiem w małym mieście na południu. Zanim umarł, wysłał list do kancelarii. Nigdy do ciebie nie dotarł.

— Dlaczego?

— Eliza go zatrzymała. A ja jej pomogłem.

W sali zrobiło się cicho, ale nie była to cisza restauracji. Ta miała ciężar i zapach lekarstw.

— Co było w liście? — zapytałam.

Roman wskazał szafkę przy łóżku.

— W kopercie jest adres. I dowód, że część pieniędzy nie została wydana.

Bellini wszedł do sali, zanim zdążyłam otworzyć szufladę.

— Roman, nie ruszaj się. Masz zakaz wykonywania gwałtownych ruchów.

— Niech otworzy — powiedział Roman. — Tylko Jana.

W szufladzie leżała koperta z wytłoczonym znakiem kancelarii. Nie była szara ani biała, lecz gruba, kremowa, z rozerwanym rogiem i zaschniętą plamą po atramencie.

W środku znalazłam list, kartę rachunku i fotografię.

Na zdjęciu mój ojciec siedział przy drewnianym stole. Był starszy, chudszy i miał siwe włosy, ale rozpoznałam jego oczy. Obok niego stała kobieta, której nie znałam, oraz mały chłopiec.

Na odwrocie zapisano: „Jana, jeśli kiedyś to zobaczysz, pamiętaj, że nie odszedłem dlatego, że cię nie kochałem”.

Nie byłam w stanie czytać dalej.

Eliza weszła do sali i zobaczyła fotografię w mojej dłoni.

— Chciałam cię ochronić — powiedziała.

— Przed czym? Przed prawdą?

— Przed nim. Tomasz miał drugą rodzinę.

Roman zamknął oczy.

— To nieprawda — wyszeptał.

— Miał kobietę, kiedy był z tobą — powiedziała Eliza. — Wiedziałam, że jeśli Jana dowie się o tamtym chłopcu, znienawidzi ojca. Więc pozwoliłam jej wierzyć, że nie zostawił nic.

— Ukradłaś moje pieniądze, bo bałaś się, że pokocham jego drugie dziecko? — zapytałam.

— Nie rozumiesz, co wtedy czułam.

— Rozumiem aż za dobrze. Bałaś się, że prawda odbierze ci miejsce w moim życiu.

Eliza osunęła się na krzesło. Przez chwilę wyglądała nie jak kobieta, która zabrała mi czternaście lat i majątek, lecz jak zmęczona matka, która zbyt długo broniła własnego kłamstwa.

Nie mogłam jej jednak pocieszyć.

Bellini przejrzał dokumenty. Rachunek, o którym mówił Roman, nadal istniał. Było na nim ponad trzysta tysięcy złotych. Pieniądze zostały ukryte pod nazwiskiem spółki, której udziałowcem była Eliza, ale właścicielem środków pozostawałam ja.

— To wystarczy na odzyskanie części należności — powiedział Bellini. — Reszta będzie wymagała rozliczenia majątku.

— Nie chcę, żebyście zabierali jej mieszkanie — powiedziałam.

Nonna spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

— Jano…

— Nie robię tego dla niej. Robię to dla Marigold. Nie chcę, żeby moje dziecko dorastało z ciężarem cudzej zemsty.

Eliza uniosła głowę.

— Co zamierzasz?

— Przepiszesz na mnie rachunek. Oddasz dom, jeśli jego sprzedaż będzie konieczna. I podpiszesz oświadczenie, że przez czternaście lat ukrywałaś fundusz.

— A potem?

— Potem nie będę decydować, czy masz być moją matką. Sama będziesz musiała z tym żyć.

Roman zaczął płakać. Nie przepraszał. Nie prosił. Patrzył na fotografię mojego ojca tak, jakby właśnie zrozumiał, że można ukraść pieniądze, dom i dokumenty, ale nie da się cofnąć człowieka do chwili, w której jeszcze można było postąpić uczciwie.

Podałam Belliniemu kartę rachunku.

— Proszę zabezpieczyć te pieniądze dla Marigold.

— Dla pani córki?

— Dla jej przyszłości. Nie dla wygody żadnego dorosłego.

Nonna podeszła do mnie i dotknęła mosiężnej agrafki przy kurtce.

— Wiesz, że możesz kupić sto nowych płaszczy?

Spojrzałam na śpiącą Marigold.

— Wiem. Ale tę agrafkę zatrzymam.

— Dlaczego?

— Bo przypomina mi dzień, w którym wszyscy zobaczyli, jak mało mam. I dzień, w którym ja zobaczyłam, ile przede mną ukryto.

Bellini wyjął z koperty ostatnią kartkę. Była to instrukcja mojego ojca dotycząca rachunku. Na samym dole zostawił krótkie zdanie dla mnie.

„Nie pozwól, żeby ktokolwiek wmówił ci, że jesteś warta mniej tylko dlatego, że ktoś bał się oddać ci to, co twoje”.