CZĘŚĆ 4
…Słowo „ojciec” zabrzmiało w oranżerii tak obco, że przez chwilę nie rozumiałam, co Emilio powiedział.
Potem spojrzałam na kopertę.
Moje nazwisko zapisane było wyblakłym atramentem. Litery pochylały się lekko w lewo, a ostatnie „y” miało długi, nerwowy ogonek.
Znałam to pismo.
Moja matka trzymała kiedyś kartkę z takim samym charakterem pisma pod magnesem na lodówce. Znalazłam ją jako dziecko. Były na niej tylko trzy słowa: „Nie ufaj Corsarom”.
Matka wyrwała mi wtedy kartkę z ręki i spaliła ją w zlewie.
— Nie dotykaj tego — powiedział Rafe.
Jego głos nie brzmiał już jak głos człowieka, który kontroluje sytuację.
Podeszłam do stołu.
— Powiedziałeś, że nie znasz mojej rodziny.
— Powiedziałem, że nie znam ciebie.
— To nie to samo.
Emilio chwycił oparcie krzesła. Wyglądał na wyczerpanego, lecz nie usiadł.
— Etta, zanim otworzysz list, muszę ci powiedzieć wszystko, co wiem.
— Nie. Najpierw chcę wiedzieć, dlaczego przez dziewiętnaście miesięcy pozwalałeś mi pracować w tym domu, skoro wiedziałeś, kim jestem.
Rafe prychnął.
— On nie wiedział.
Emilio spojrzał na niego.
— Wiedziałem od pierwszego dnia.
Poczułam, jak podłoga usuwa mi się spod stóp.
— Co?
— Kiedy przyniosłaś dokumenty do pracy, zobaczyłem nazwisko twojej matki. Malloy. Pamiętałem je.
— I nic nie powiedziałeś?
— Nie wiedziałem, czy mam prawo.
— Prawo? Pozwoliłeś mi szorować podłogi pod pokojem, w którym przechowywałeś list mojego ojca.
— Nie wiedziałem, że list nadal istnieje.
— Ale wiedziałeś, że istniał.
Emilio spuścił wzrok. Na marmurze obok jego buta leżała złamana gałązka mandarynki.
— Twój ojciec, Thomas Malloy, był księgowym w porcie. Pracował dla mojego ojca. Odkrył, że mój ojciec i kilku wspólników ukrywają pieniądze w funduszu przeznaczonym dla rodzin zmarłych robotników.
— Co z nim zrobiliście?
— Mój ojciec zagroził mu. Thomas chciał odejść do władz portowych. Tej samej nocy zniknął.
— Zginął?
— Nie wiem.
Rafe roześmiał się krótko, gorzko.
— Oczywiście, że nie wiesz. Byłeś wtedy w Europie.
Emilio odwrócił się do niego.
— A ty miałeś siedemnaście lat i prowadziłeś samochód ojca.
Pani Tunney cofnęła się pod ścianę. Perły na jej szyi przestały drżeć.
— Rafe — powiedział Emilio — co stało się z Thomasem?
Rafe spojrzał na mnie.
W jego twarzy zobaczyłam coś, czego nie spodziewałam się zobaczyć: wstyd. Nie wystarczył, by go usprawiedliwić, ale był prawdziwy.
— Miałem go tylko przestraszyć — powiedział.
— Co zrobiłeś?
— Zabrałem mu księgę.
— Jaką księgę?
— Tę, w której były nazwiska i przelewy. Schował ją w starej przystani. Kiedy wracałem, samochód wpadł do kanału.
— A mój ojciec?
— Wyszedł z samochodu.
Serce uderzyło mi w żebra.
— Wyszedł?
— Widziałem go na brzegu. Był ranny, ale żył. Uciekłem.
— Dlaczego powiedziałeś wszystkim, że zginął?
— Bo mój ojciec kazał mi milczeć. A potem Thomas wyjechał.
— Skąd wiesz, że wyjechał?
Rafe zacisnął dłonie.
— Bo następnego dnia znalazłem tę kopertę w jego pokoju. Była zaadresowana do ciebie, ale nie miałem odwagi jej wysłać.
— Przez dziewiętnaście lat?
— Najpierw się bałem. Potem stała się zabezpieczeniem.
Poczułam mdłości.
— Zabezpieczeniem przed czym?
Rafe wskazał Emilio.
— Przed nim. Gdyby chciał mnie wyrzucić, sprzedać albo oddać wszystko wspólnikom, miałem ujawnić, że jego rodzina ukradła pieniądze robotnikom.
Emilio podszedł do niego.
— Nie użyłeś tego przeciwko mnie. Użyłeś tego przeciwko niej.
Rafe odwrócił twarz.
— Potrzebowałem pieniędzy. Portowe magazyny miały zostać sprzedane. Jeśli nie przejąłbym decyzji, straciłbym wszystko.
— Miałeś dom, konto i udział w firmie — powiedział Emilio.
— Nie miałem twojego nazwiska. Dla wszystkich byłem tylko młodszym bratem.
Wtedy zrozumiałam, czego naprawdę chciał Rafe. Nie samego majątku. Chciał nazwiska, które otwierało drzwi i zamykało usta. Chciał, żeby wszyscy uznali go za człowieka stojącego na czele imperium, nie za chłopaka, który kiedyś uciekł z brzegu kanału.
— Otwórz list — powiedział Emilio.
— Nie przy nim — odparłam.
— Przy wszystkich — powiedziałam.
Rozerwałam kopertę.
W środku znajdowała się jedna kartka i niewielki mosiężny klucz. Papier pachniał dymem i stęchłą szafą.
„Etta, jeśli to czytasz, znaczy, że nie zdążyłem wrócić. Nie ufaj żadnemu Corsarowi, dopóki nie zobaczysz księgi. Ukryłem ją w miejscu, którego Emilio nie zna. Rafe wie, gdzie była, ale nie wie, gdzie jest teraz. Szukaj pod kamieniem oznaczonym trzema nacięciami, przy starej przepompowni na ulicy Dauphine.”
Na dole widniał podpis Thomasa Malloya.
Mój ojciec żył co najmniej wtedy, gdy pisał ten list.
Emilio zamknął oczy.
— Pani Tunney, zadzwoń do doktora Prentissa. Niech zabezpieczy dokumentację Etty. Potem każ przygotować samochód.
— Dokąd jedziemy? — spytałam.
— Do przepompowni.
Rafe ruszył ku wyjściu.
Pani Tunney zastąpiła mu drogę.
— Nigdzie pan nie jedzie.
— Myślisz, że możesz mnie zatrzymać?
— Nie. Ale wiem, że jeśli wyjdziesz, nie odzyskasz już tego, co chcesz odzyskać.
Rafe spojrzał na mnie.
— Etta, jeśli pójdziesz z nim, poznasz tylko wersję, którą Emilio przygotował dla ciebie.
— A ty przez dziewiętnaście lat przygotowywałeś swoją.
Odpowiedział mi spojrzeniem, w którym mieszały się gniew i błaganie.
Nie poszłam za nim.
O jedenastej czterdzieści siedem jechaliśmy czarnym samochodem przez zatłoczone ulice. Emilio siedział obok mnie, bez garnituru, w jasnej koszuli i z laską między kolanami. Oddychał płytko.
— Dlaczego mi pomagasz? — zapytałam.
— Bo twój ojciec kiedyś próbował uratować ludzi, których moja rodzina skrzywdziła.
— To nie odpowiedź.
— Bo zbyt długo pozwalałem, żeby strach decydował za mnie.
Spojrzałam na jego dłonie.
— A jeśli mój ojciec żyje?
— Wtedy znajdziemy go.
— A jeśli nie?
— Wtedy znajdziemy prawdę o tym, co się stało.
Przepompownia stała przy kanale, za rzędem zardzewiałych ogrodzeń. Była dwunasta dziesięć, gdy wysiadłam z samochodu. Gorące powietrze pachniało rdzą, mułem i wodą stojącą między betonowymi płytami.
Emilio chciał iść ze mną, lecz zatrzymałam go ruchem ręki.
— Zostań tutaj.
— Etta.
— Całe życie ktoś podejmował decyzje za mnie. Ten krok zrobię sama.
Pod starym murem znalazłam kamień z trzema nacięciami. Leżał pod warstwą chwastów. Podniosłam go.
W ziemi była metalowa skrzynka.
Klucz z listu pasował.
W środku znalazłam księgę rachunkową owiniętą w olejowane płótno, zdjęcie mojego ojca stojącego przed przystanią oraz kartkę z adresem małego miasteczka w Luizjanie.
Na odwrocie zdjęcia ktoś napisał: „Thomas Malloy — żyje. Nie wracaj do Nowego Orleanu, dopóki Corsaro senior oddycha”.
Emilio przeczytał adres.
— To było osiemnaście lat temu — powiedział.
— Ale ktoś wiedział, że żył.
— Znajdziemy tego człowieka.
— Nie. Znajdziemy mojego ojca, jeśli jeszcze żyje.
Wróciliśmy do rezydencji przed zachodem słońca. Rafe siedział w bibliotece przy pustym biurku Emilio. Nie próbował już udawać właściciela. Na stole leżała teczka z dokumentami sprzedaży, a obok niej klucze do magazynów.
— Wysłałem wiadomość na adres ze zdjęcia — powiedział.
— Skąd go znasz?
— Bo po wypadku sam znalazłem jego ślad. Nie pojechałem za nim.
— Dlaczego?
Rafe patrzył na księgę w moich dłoniach.
— Bo gdybym go odnalazł, musiałbym przyznać, że całe życie bałem się człowieka, którego skrzywdziłem.
Emilio położył na biurku dokumenty.
— Podpiszesz rezygnację z fundacji i sprzedaży magazynów.
— A potem?
— Dostaniesz pieniądze na leczenie i mieszkanie poza Luizjaną. Nie z mojego miłosierdzia. Z twojego udziału, którego nie zabieram.
Spojrzałam na niego.
— Dlaczego?
— Bo sprawiedliwość nie polega na tym, żeby każdy został z niczym. Polega na tym, żeby nikt nie mógł już kupić sobie cudzej choroby.
Rafe podpisał dokument. Długopis trząsł mu się w palcach.
Nie przeprosił. Nie prosiłam go o to.
Pani Tunney przekazała księgę ludziom, którzy reprezentowali rodziny dawnych robotników, ale nie pozwoliła, by nazwisko Malloy zniknęło z pierwszej strony. Emilio odłączył wszystkie ukryte dyfuzory w domu i otworzył sypialnię na światło. Doktor Prentiss przyznał, że przez miesiące ignorował objawy, bo ufał niewłaściwemu człowiekowi.
Ja nie wróciłam do sprzątania.
Zostałam przy sprawie księgi. Pomagałam porządkować rachunki, bo znałam daty, dostawy i ludzi, którzy myśleli, że kobieta z wiadrem nie zapamięta niczego ważnego.
Trzy tygodnie później, o ósmej rano, zadzwonił telefon w biurze.
Odebrałam.
— Czy mówię z Ettą Malloy? — spytał męski głos.
— Tak.
— Nazywam się Gabriel Voss. Znalazłem pańskiego ojca w miasteczku Belle Rose. Thomas Malloy żyje, ale odmawia rozmowy z Corsaro.
Spojrzałam przez szklaną ścianę oranżerii. Emilio siedział pod mandarynkowym drzewem i czytał list, który napisałam do ojca. Nie próbował go zatrzymać. Nie pytał, co w nim jest.
— Nie jestem Corsaro — powiedziałam.
— Wiem. Dlatego zadzwoniłem.
Odłożyłam słuchawkę i podeszłam do Emilio.
— Znalazł się adres.
Podniósł głowę.
— Pojedziesz?
— Tak.
— Chcesz, żebym pojechał z tobą?
Pomyślałam o jego chorej twarzy, o rachunkach ukrytych w metalowej kasetce i o tym, jak długo milczenie było dla niego wygodniejsze od prawdy.
— Nie. Ale możesz pomóc mi napisać, co powiem, jeśli ojciec nie będzie chciał mnie widzieć.
Emilio skinął głową.
— To uczciwe.
Wyjęłam z kieszeni mały płócienny woreczek z suszoną skórką pomarańczy, lawendą i cedrem. Wrócił do mnie tego ranka. Emilio nie próbował go zatrzymać.
Położyłam go obok księgi rachunkowej.
Dwa przedmioty, które miały pachnieć i mówić za mnie, leżały teraz na jednym stole.
Zza szklanej ściany dobiegł szelest liści mandarynki.
Emilio wskazał list.
— Co napiszesz na początku?
Spojrzałam na podpis ojca.
— „Tato, znalazłam księgę.”
I po raz pierwszy najważniejsza wiadomość w tym domu miała trafić do człowieka, który nie musiał już niczego przede mną ukrywać.
Przegapiłeś początek?
