Pracowałam w rezydencji bezwzględnego bossa, aż kazał mi zamknąć drzwi przed własnym bratem — wtedy jego uśmiech zniknął

W chwili, gdy Emilio Corsaro kazał mi zamknąć drzwi przed własnym bratem, jego laska upadła na marmurową posadzkę z dźwiękiem przypominającym wystrzał.

Stało się to w oranżerii rezydencji Corsarów, kilka minut po dziewiątej rano. Słońce przelewało się przez szklane ściany, ogrzewając liście pomarańczowych drzew i białe orchidee. Emilio siedział w wiklinowym fotelu, blady, ale przytomny. Po raz pierwszy od wielu tygodni nie wyglądał jak człowiek, który zaraz zniknie pod ciężarem własnego garnituru.

Jego brat Rafe wszedł z dwoma prawnikami. Trzymał pod pachą skórzaną teczkę, a na jej wierzchu leżała pierwsza strona dokumentów.

— To tylko tymczasowe upoważnienie — powiedział Rafe. — Dla twojego bezpieczeństwa.

— Dla mojego bezpieczeństwa? — Emilio uniósł brwi.

— Nie możesz prowadzić interesów w tym stanie.

Jeden z prawników odchrząknął. Miał srebrny zegarek tak ciężki, że mankiet koszuli opadał mu na dłoń. Drugi stał przy drzwiach i nerwowo przesuwał palcem po krawędzi teczki.

Ja trzymałam wiadro z wodą po cytrynowym mydle. Pachniało nim w całej oranżerii, ale pod tym zapachem wyczuwałam coś ostrzejszego: metal, kurz i strach.

Rafe spojrzał na mnie.

— Możesz wyjść, Etta.

— Nie prosiłem jej o wyjście — powiedział Emilio.

— To rozmowa rodzinna.

— W takim razie powinieneś zacząć zachowywać się jak rodzina.

Rafe uśmiechnął się, lecz mięsień przy jego szczęce drgnął.

Dziewiętnaście miesięcy sprzątałam ten dom. Znałam ślady butów na schodach, plamy po winie na dywanach i miejsca, w których służba mówiła szeptem. Wiedziałam, że pani Tunney, gospodyni, zapisywała każdy błąd w małym notesie oprawionym w czerwone płótno. Wiedziałam też, że Rafe nie znosił, kiedy ktoś patrzył na niego dłużej niż kilka sekund.

Tego ranka nie odwróciłam wzroku.

Emilio sięgnął po teczkę. Jego palce były cienkie, a pod paznokciem miał ciemną kreskę od atramentu.

— Co dokładnie mam podpisać?

— Dostęp do rachunków, magazynów i dokumentów medycznych. Nic więcej.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy wszyscy pomyślą, że nie jesteś już zdolny podejmować decyzji.

W oranżerii zaszeleściły liście. Z oddali dobiegał rytmiczny stukot zegara w holu.

Przypomniałam sobie noc sprzed trzech dni. Emilio wezwał mnie do sypialni chwilę po północy. Leżał wtedy pod ciężkim kocem, a jego twarz miała kolor mokrego popiołu.

— Zostań — szepnął.

Te dwa słowa zamroziły mnie bardziej niż jakakolwiek groźba.

— Nie mogę — odpowiedziałam.

— Zapłacę ci.

— To jeszcze gorsze.

— Dlaczego?

— Bo rano nadal będę musiała tu pracować. Pani Tunney dowie się przy śniadaniu, kuchnia przed południem, a twój brat przed kolacją.

— Nikt nie odważy się powiedzieć tego przy mnie.

— Nie muszą.

Milczał długo. Potem wskazał szufladę przy łóżku.

— Znalazłaś tam saszetkę.

Mały woreczek z płótna, zszyty krzywą nicią, pachnący suszoną skórką pomarańczy, lawendą i cedrem. Mój. Wypadł mi z kieszeni podczas sprzątania.

— Wysłałeś go do laboratorium — powiedziałam.

— Tak.

— Za cztery tysiące dolarów?

— Tak.

Prawie się roześmiałam. Laboratorium znalazło tylko suszoną skórkę pomarańczy.

Ale Emilio nie żartował. Opowiedział mi o czterdziestu trzech pobraniach krwi, trzech aparatach sprowadzonych z innych miast i lekarzu, który zarabiał rocznie więcej, niż ja widziałam przez dekadę.

— Przez sześć tygodni przespałem jedenaście pełnych nocy — powiedział. — Ty pracowałaś w tym skrzydle każdej z nich.

— Trzy wieczory w tygodniu.

— Jedenaście z jedenastu.

Zapytał, dlaczego. Wskazałam wtedy wypaczoną farbę przy oknie i wyłączyłam ceramiczny dyfuzor, z którego sączył się ciężki zapach drzewa sandałowego.

— Wszystko, co pachnie tak mocno, coś ukrywa — powiedziałam.

Trzy dni później Emilio przeniósł się do oranżerii. Przestał używać dyfuzora. Otworzył wszystkie kratki wentylacyjne. Jego skóra przestała być szara.

A teraz Rafe chciał, żeby podpisał dokumenty.

— Etta — odezwał się Emilio cicho. — Zamknij drzwi.

Rafe odwrócił się gwałtownie.

— Nie rób scen.

Podeszłam do ciężkich drzwi z mosiężną klamką. Serce waliło mi tak mocno, że słyszałam je pod szelestem liści. Położyłam dłoń na zamku.

Za drzwiami ktoś zatrzymał się na korytarzu.

Emilio patrzył na mnie, a Rafe zaciskał palce na teczce.

Kiedy przekręciłam zamek, jeden z prawników wysunął z dokumentów cienką, pożółkłą kopertę i zaczął ją otwierać…

CZĘŚĆ 2

…ale Emilio uderzył laską w podłogę, zanim prawnik zdążył wyjąć z koperty choćby skrawek papieru.

Była dziewiąta siedemnaście rano. W zamkniętej oranżerii powietrze nagle stało się ciężkie, choć przez uchylone okna wpadał zapach mokrej ziemi i dojrzałych cytryn.

— Odłóż to — powiedział Emilio.

Prawnik spojrzał na Rafe’a.

— Nie jestem pańskim pracownikiem — odparł Emilio. — Powiedziałem: odłóż.

Mężczyzna wsunął kopertę z powrotem do teczki. Zrobił to ostrożnie, jakby trzymał w dłoniach coś, co mogło go poparzyć.

Rafe ruszył w stronę brata.

— Nie wiesz, co mówisz.

— Wiem, że od rana próbujesz zmusić mnie do podpisania dokumentów.

— Próbuję ochronić firmę.

— Firmę czy siebie?

Rafe zatrzymał się przy donicy z mandarynkowym drzewkiem. Złamał jeden z młodych pędów, nawet tego nie zauważając.

Patrzyłam na zieloną kroplę soku, która wypłynęła z rany na gałązce. Poczułam zimno w dłoniach.

— Etta, wyjdź — powiedział Rafe.

— Nie — odpowiedział Emilio.

— Ona jest sprzątaczką.

— Ona była jedyną osobą w tym domu, która zauważyła, że ktoś mnie truje.

Słowa spadły między nami ciężej niż jego laska.

Prawnik z zegarkiem odsunął się o krok. Drugi spojrzał na podłogę.

— To absurd — powiedział Rafe. — Lekarze potwierdzili, że cierpisz na niewydolność wątroby.

— Lekarze opłacani przez ciebie.

— Przestań.

— Nie zacząłem jeszcze.

W gardle miałam sucho. Przez wiele miesięcy myślałam, że Emilio umiera na chorobę, której nikt nie rozumiał. Widziałam butelki leków, kroplówki, bandaże i rachunki za badania. Nigdy nie pomyślałam, że jego największe zagrożenie może przychodzić codziennie tym samym korytarzem.

Ale przypomniałam sobie szczegóły.

Sandałowy dyfuzor w sypialni, włączany zawsze przed przyjazdem lekarza. Nową butelkę olejku, którą pani Tunney wymieniała co cztery dni. Metaliczny osad na kratce wentylacyjnej. I noc, gdy Emilio po raz pierwszy przespał się przy otwartym oknie.

— Powiedziałaś, że to coś ukrywa — rzekł Emilio.

— Powiedziałam, że zapach coś ukrywa.

— Właśnie.

Rafe parsknął.

— Zamierzasz oskarżyć mnie na podstawie woni w pokoju?

— Nie — odparł Emilio. — Na podstawie rachunków.

Skinął na mnie. Wsunęłam rękę do kieszeni fartucha i wyjęłam mały notes. Nie był czerwony jak notes pani Tunney. Miał granatową okładkę popękaną przy grzbiecie. Zaczęłam w nim zapisywać wszystko po tym, jak jedna z pokojówek oskarżyła mnie o kradzież srebrnej łyżeczki.

Daty. Nazwiska. Dostawy. Zapachy.

Przy każdej wymianie olejku zapisywałam godzinę, bo po niej Emilio zawsze zaczynał kaszleć.

Rafe zaśmiał się krótko.

— Chcesz, żebyśmy uwierzyli notatkom sprzątaczki?

— Nie — powiedziałam. — Chcę, żebyście przeczytali nazwę dostawcy.

Podałam notes prawnikowi. Przerzucił kilka stron. Jego twarz zmieniła kolor.

— Olejek dostarcza firma należąca do fundacji medycznej — powiedział.

Emilio wyprostował się w fotelu.

— Czyjej?

Mężczyzna zawahał się.

— Pana Rafe’a.

W oranżerii zgasł odgłos ulicy. Słyszałam tylko krople wody spadające z liści do ceramicznej misy.

Rafe podszedł do mnie tak blisko, że poczułam na jego oddechu miętę.

— Nie rozumiesz, w co się mieszasz.

— Rozumiem, że od miesięcy coś było rozpylane w sypialni Emilio.

— Nie masz dowodu.

— Mam nos.

Jego dłoń uniosła się gwałtownie. Nie uderzył mnie. Zatrzymał rękę kilka centymetrów od mojego policzka.

Emilio poderwał się z fotela, choć zachwiał się przy tym.

— Dotknij jej, a zapomnisz, jak nazywa się własny rachunek bankowy.

— Ty nie masz już siły, żeby mnie powstrzymać.

— Właśnie dlatego przyszedłeś z prawnikami.

Rafe cofnął rękę. Na jego mankiecie została smuga soku z mandarynki.

Wtedy ktoś zapukał do zamkniętych drzwi.

Trzy razy.

Prawnik z zegarkiem zbladł.

— Kto to jest? — spytałam.

Emilio spojrzał na Rafe’a.

— Powiedz jej.

Rafe nie odpowiedział.

Za drzwiami odezwał się kobiecy głos.

— Panie Corsaro, przyniosłam to, o co pan prosił.

Znałam ten głos. Należał do pani Tunney, gospodyni, która od dziewiętnastu miesięcy pilnowała każdego mojego ruchu.

Emilio skinął na mnie.

— Otwórz.

— A jeśli to pułapka?

— Wtedy zobaczymy, kto pierwszy zacznie się bać.

Odblokowałam zamek. Pani Tunney weszła do środka, ściskając pod pachą metalową kasetkę. Miała na sobie kremową sukienkę, a na jej szyi drżał sznur pereł.

Rafe ruszył ku niej.

— Nie waż się.

Pani Tunney zatrzymała się, jakby właśnie czekała na te słowa.

Postawiła kasetkę na stole i przekręciła zamek.

— Panie Rafe — powiedziała — może sam pan wyjaśni, dlaczego pańskie nazwisko widnieje na rachunkach za substancję, która powoli niszczyła zdrowie pańskiego brata…

CZĘŚĆ 3

…Rafe rzucił się do metalowej kasetki, ale pani Tunney zatrzasnęła wieko przed jego palcami.

Była dziewiąta dwadzieścia trzy. Słońce przesunęło się po podłodze oranżerii i oświetliło cienką warstwę białego proszku na mankiecie jego koszuli.

— Pani Tunney — powiedział Emilio. — Otwórz kasetkę.

— Powinien pan najpierw wiedzieć, że to ja zamawiałam olejki.

Rafe uśmiechnął się z niedowierzaniem.

— Wreszcie powiedziałaś prawdę.

— Zamawiałam je, bo pan mi kazał.

Uśmiech zniknął z jego twarzy.

Pani Tunney wyjęła z kasetki plik faktur spiętych mosiężną klamrą. Papier pachniał wilgocią i atramentem.

— Każda dostawa była opłacana z konta fundacji medycznej — powiedziała. — Ale polecenia przelewów podpisywał pan Rafe.

— Podrobione — syknął.

— Nie. Podpisywał je pan przy mnie.

Jeden z prawników zacisnął usta.

— Pani Tunney, czy rozumie pani, że takie zeznanie może mieć poważne konsekwencje?

— Rozumiem. Dlatego przyniosłam też księgę dostaw.

Wyjęła drugi dokument. Na każdej stronie widniały daty, godziny i nazwa pomieszczenia, w którym ustawiano dyfuzor.

Emilio wstał. Tym razem nie sięgnął po laskę.

— Od kiedy wiedziałaś?

— Od siedmiu miesięcy.

Jego twarz stężała.

— I nic nie powiedziałaś?

— Powiedziałam. Zostawiłam panu trzy notatki na biurku.

— Nigdy ich nie widziałem.

— Rafe zabierał korespondencję z pańskiego gabinetu.

Rafe uderzył dłonią w stół.

— To kłamstwo!

Pani Tunney wyjęła z kasetki mały klucz.

— Nie. Klucz do szuflady, którą kazał pan otworzyć ślusarzowi w ubiegły wtorek.

Emilio spojrzał na brata.

— Co było w tej szufladzie?

Rafe przełknął ślinę.

Prawnik z zegarkiem odsunął się od niego.

— Panie Corsaro, muszę zaznaczyć, że nie wiedzieliśmy o tych działaniach.

— Ale wiedzieliście o dokumentach, które miałem podpisać.

— Mieliśmy otrzymać instrukcje.

— Otrzymaliście je od człowieka, który próbował mnie pozbawić przytomności.

— Nie chciałem pana zabić! — krzyknął Rafe.

Słowa wyrwały się z niego tak szybko, że przez chwilę nikt się nie poruszył.

Pani Tunney zamknęła oczy.

Jeden z prawników opuścił teczkę.

A ja poczułam, jak żołądek ściska mi się w twardy węzeł.

Emilio patrzył na brata.

— Nie chciałeś mnie zabić?

Rafe zrozumiał, co powiedział, ale było już za późno.

— Chciałem, żebyś przestał prowadzić interesy. Chciałem czasu.

— Na co?

— Na sprzedaż portowych magazynów.

— Moich magazynów.

— Naszych. To ja przez lata utrzymywałem wszystko przy życiu.

Emilio podszedł do stołu. Jego ręce drżały, ale głos miał spokojny.

— Trucizna miała mnie osłabić. Lekarze mieli potwierdzać, że jestem niezdolny. Ty miałeś podpisać za mnie sprzedaż. A potem?

Rafe spojrzał na niego z mieszaniną gniewu i rozpaczy.

— Potem miałeś odpocząć. Odejść. Nikt nie musiałby wiedzieć.

— A ja?

— Ty już byłeś prawie martwy.

Emilio zacisnął palce na krawędzi stołu. Na jego nadgarstku pulsowała cienka żyła.

— To dlatego zabrałeś moje listy?

Rafe milczał.

Pani Tunney położyła na stole ostatnią kartkę. Była krótka, napisana odręcznie.

— Tę znalazłam w kieszeni jego płaszcza — powiedziała.

Emilio przeczytał. Jego twarz zmieniła się nie z gniewu, lecz z bólu.

— Napisałeś do mojego lekarza, że mam halucynacje.

— Bałem się, że ci uwierzy.

— Nie. Bałeś się, że przeżyję.

Rafe cofnął się. Za jego plecami stały dwie osoby, które miały pomóc mu przejąć cały majątek. Żadna nie patrzyła mu już w oczy.

Emilio wskazał dokumenty.

— Zniszcz to.

— Nie możesz.

— Mogę. I zrobię więcej.

Sięgnął do kieszeni marynarki po telefon. W tej samej chwili urządzenie zadzwoniło.

Na ekranie pojawiło się nazwisko lekarza Emilio, doktora Prentissa.

Emilio odebrał.

— Mów.

Słuchał przez kilka sekund. Jego twarz stawała się coraz bledsza.

— Kiedy? — spytał.

Odwrócił się ode mnie, lecz usłyszałam jego głos.

— Nie. Nie pozwalajcie jej odejść z kliniki.

Rozłączył się.

— Co się stało? — zapytałam.

Emilio popatrzył na Rafe’a, potem na kasetkę z rachunkami.

— Doktor powiedział, że ktoś przed godziną próbował odebrać dokumentację twojej matki.

Zamarłam.

Moja matka nie żyła od dziewięciu lat. Dokumentacja z jej ostatniego pobytu w szpitalu nie powinna mieć żadnego związku z Corsaro House.

Rafe uniósł głowę.

— Etta, musisz mnie wysłuchać.

— Skąd znasz nazwisko mojej matki?

Nie odpowiedział.

Wtedy Emilio wyjął z kasetki kopertę, której prawnik nie zdążył otworzyć rano. Na przodzie widniało moje pełne imię i nazwisko, napisane pismem, którego nie widziałam od dzieciństwa.

Pod spodem znajdowała się data sprzed dziewiętnastu lat.

Emilio dotknął brzegu koperty.

— To nie dotyczy tylko pieniędzy — powiedział.

Rafe ruszył ku mnie, ale tym razem to pani Tunney zastąpiła mu drogę.

Emilio spojrzał na mnie i dodał:

— Twój ojciec zostawił ten list w moim domu, zanim zniknął. A Rafe przez cały ten czas wiedział, gdzie go szukać…