CZĘŚĆ 4
Kobieta wyszła zza drzew powoli, opierając się na lasce. Miała około siedemdziesięciu lat, wełnianą chustę zawiązaną pod brodą i metalowe pudełko przyciśnięte do piersi.
Alejandro zesztywniał.
— Pani Celia?
Znałam ją. To była dawna gospodyni jego ojca. Widywałam ją czasem w biurze, kiedy przychodziła z rachunkami fundacji, ale nigdy nie zamieniłyśmy więcej niż kilku słów.
— Przepraszam, że tak długo milczałam — powiedziała.
Regina cofnęła się o krok.
— Nie masz prawa tu być.
— Przez dwanaście lat powtarzałam sobie to samo.
Celia położyła pudełko na masce samochodu. W środku znajdowały się trzy koperty, księga rachunkowa i mały mosiężny klucz.
— Pański ojciec nie wiedział o wszystkim — zwróciła się do Alejandro. — Ale podejrzewał, że Regina i Ernesto próbują przejąć udziały. Dlatego przed śmiercią poprosił mnie, żebym przechowała kopię dokumentów.
Alejandro patrzył na klucz.
— Dlaczego nie oddałaś mi ich wcześniej?
Celia spuściła wzrok.
— Regina powiedziała, że jeśli się odezwę, moja córka straci pracę, a wnuki zostaną bez leczenia. Potem zmarł twój ojciec. Bałam się, że i tak nikt mi nie uwierzy.
Mariana wyjęła z pudełka pierwszą kopertę. W środku był raport z biopsji wykonanej dwanaście lat wcześniej. Wynikało z niego, że Alejandro miał kilka żywych komórek rozrodczych i że lekarz zalecił ich zamrożenie.
Druga kartka zawierała zgodę na przechowywanie materiału.
Podpis należał do Reginy.
— Zabrałaś próbki — powiedział Alejandro.
— Nie ja. Ernesto.
— Działał na twoje polecenie.
Regina spojrzała na mnie.
— Nie rozumiesz, co wtedy się działo. Twój ojciec chciał wyrzucić mnie z firmy. Miał kochankę, drugą rodzinę i testament, którego nie zamierzał mi pokazać. Ernesto powiedział, że jeśli będziemy mieć wpływ na twoje leczenie, zyskamy czas.
— Zyskaliście dwanaście lat — odpowiedział Alejandro.
— Chciałam tylko zabezpieczyć przyszłość.
— Kosztem mojej.
Celia otworzyła księgę rachunkową. Na każdej stronie widniały daty, kwoty i inicjały. Płatności dla lekarza, laboratorium, prywatnych śledczych, a nawet dla mężczyzny, który miał śledzić mnie w Hidalgo.
Nie była to już opowieść o jednym fałszywym wyniku. Był to plan, który trwał przez całe moje dorosłe życie.
Alejandro długo patrzył na ostatnią stronę.
— Tu jest data podpisania mojej umowy z Valerią — powiedział.
Mariana odebrała mu kartkę.
— Zapłata dla kliniki została wykonana przez fundację dzień wcześniej.
— Regina wiedziała, że zabieg może się udać — powiedziałam.
Regina nie odpowiedziała.
I właśnie wtedy zrozumiałam coś, co ścisnęło mnie mocniej niż oskarżenie Alejandro. Regina nie chciała jedynie uniemożliwić mu posiadania dzieci. Chciała doprowadzić do sytuacji, w której to ja podpiszę umowę, urodzę jego potomstwo, a on odrzuci nas oboje, przekonany, że został oszukany.
Dzieci miały zniknąć z jego życia, a jego udziały nadal miały pozostać pod kontrolą fundacji.
— Dlaczego wybrałaś właśnie mnie? — zapytałam.
Regina spojrzała na moje dłonie.
— Bo byłaś biedna. Bo miałaś długi. Bo wiedziałam, że przyjmiesz warunki, których żadna zamożna kobieta by nie przyjęła.
W gardle poczułam smak żelaza.
Alejandro odwrócił się do mnie.
— Valeria, zrywam umowę.
— Nie możesz jej po prostu zerwać po tym wszystkim.
— Wiem. Dlatego nie chodzi o zerwanie. Chodzi o to, że żadna jej klauzula nie będzie cię już wiązać. Dom należy do ciebie. Wszystkie koszty leczenia i porodu pokryję bez żądania podpisu. A decyzje dotyczące dzieci podejmiesz razem ze mną, tylko jeśli będziesz tego chciała.
— Nie chcę być kupiona po raz drugi.
— Nie próbuję cię kupić.
— Właśnie to robiłeś, kiedy przesunąłeś umowę po stole.
Jego twarz stężała.
— Masz rację. Nie wiem, jak to naprawić.
To było pierwsze zdanie, które zabrzmiało prawdziwie.
Regina próbowała odejść, ale Celia zastąpiła jej drogę.
— Jeszcze jedno — powiedziała.
Wyjęła trzeci dokument. Był to aneks do testamentu ojca Alejandro, którego nikt wcześniej nie widział. Jeśli jego przyszłe dzieci zostaną uznane, fundacja traci prawo do zarządzania udziałami. Jeżeli zaś Regina zostanie przyłapana na fałszowaniu dokumentacji, udziały przechodzą do rodzinnego szpitala w Hidalgo.
Regina patrzyła na papier, jakby patrzyła na własny pogrzeb.
— Twój ojciec wiedział — wyszeptała.
— Wiedział wystarczająco dużo, żeby przygotować wyjście — odpowiedziała Celia. — Tylko nie zdążył cię powstrzymać.
Nie wezwaliśmy nikogo na most. Nie dlatego, że Regina nie powinna odpowiedzieć za swoje czyny, ale dlatego, że jej największy plan właśnie rozpadł się na oczach wszystkich, a dokumenty trafiły do ludzi, którzy mogli zmusić ją do oddania każdego przejętego peso. Fundacja straciła kontrolę nad udziałami, a szpital otrzymał zabezpieczenie, którego przez lata nikt nie potrafił odnaleźć.
Regina podpisała rezygnację z zarządzania fundacją tego samego wieczoru. Nie przeprosiła mnie. Nie oczekiwałam tego.
Tomás zeznał wszystko przed komisją medyczną. Mariana przekazała kopie dokumentów i została przy mnie aż do późnej nocy, kiedy lekarz potwierdził, że dzieci są zdrowe.
Alejandro czekał na korytarzu kliniki.
— Mogę wejść? — zapytał przez uchylone drzwi.
— Możesz. Ale nie jako właściciel.
— Wiem.
Usiadł na krześle przy łóżku i położył na stoliku kartkę. Nie była to umowa. Była to lista imion, które zapisał odręcznie, każde skreślone po chwili.
— Nie wybierajmy teraz — powiedział. — Chcę tylko kiedyś usłyszeć, jakie imiona podobają się tobie.
Dotknęłam palcem papieru.
— Najpierw musisz nauczyć się pytać, zanim zaczniesz proponować.
— Będę pytał.
— I nie będziesz znikał, kiedy pojawi się problem.
— Nie zniknę.
Nie wiedziałam, czy mu wierzę. Ale po raz pierwszy nie musiałam decydować za nas oboje.
Kilka dni później wróciłam do San Miguel del Encino. Nie po to, by uciekać. Chciałam zabrać z domu matki starą metalową skrzynkę z fotografiami i rachunkami za hipotekę. Na samej górze leżała moja szara ściereczka z trzema wyhaftowanymi listkami, którą przez przypadek włożyłam do torby w dniu, gdy Alejandro złożył mi swoją ofertę.
Patrzyłam na nią długo.
Potem schowałam ją do skrzynki obok pierwszego zdjęcia ultrasonograficznego.
Na zdjęciu widać było trzy maleńkie punkty światła.
A pod nim dopisałam jedno zdanie: „Nie są niczyim dziedzictwem. Są moimi dziećmi.”
Przegapiłeś początek?
