CZĘŚĆ 4

Połączenie urwało się, a w garażu przez kilka sekund słychać było tylko kapanie wody z rur pod sufitem.

— Nie jedziesz sama — powiedział Maurycy.

— Nie mam zamiaru.

Fernanda podniosła głowę.

— Ja też jadę.

Mateo zerwał z dłoni drugą rękawiczkę i cisnął ją na siedzenie.

— Ja również.

Spojrzałam na niego.

— Po tym wszystkim nadal chcesz być obok mnie?

— Nie dla ciebie — odpowiedział cicho. — Dla prawdy. I dlatego, że Santiago trzyma mnie za gardło tym samym kłamstwem, którym trzymał ciebie.

Klinika znajdowała się po drugiej stronie miasta, przy ulicy z wysokimi palmami i pustymi o tej porze gabinetami. Była dwudziesta trzecia siedemnaście, kiedy weszliśmy do bocznego wejścia.

Doktor Wiktor Kaczmarek czekał przy recepcji. Miał na sobie pomięty fartuch, a na nadgarstku zegarek z pękniętym szkiełkiem.

— Dziękuję, że pani przyjechała.

— Co Santiago zrobił z moimi dokumentami?

Lekarz spojrzał na Fernandę, potem na Mateo.

— Zanim odpowiem, muszę wyjaśnić, dlaczego zaryzykowałem pracę.

Poprowadził nas do małego gabinetu z metalową szafką i lampą rzucającą ostre światło na biurko. Wyjął z niej teczkę.

Na okładce widniało moje pełne imię i nazwisko.

Poczułam zimno w palcach.

— To niemożliwe — powiedziałam. — Nigdy tu nie byłam.

— Właśnie dlatego ją zachowałem.

Otworzył teczkę.

Znajdowały się w niej kopie badań, zgoda na leczenie i formularz konsultacji dotyczącej płodności. Przy każdym dokumencie widniał mój podpis.

Tyle że nie był mój.

— Santiago przyniósł te dokumenty trzy miesiące temu — wyjaśnił doktor. — Twierdził, że żona jest niepoczytalna, odmawia leczenia i może zagrozić dziecku. Chciał, żebym wystawił opinię, że nie jest pani zdolna do podejmowania decyzji finansowych.

— Dla czego?

— Dla zarządu firmy. Powiedział, że jeśli podpisze pani zrzeczenie się udziałów, wszystko zostanie w rodzinie.

Maurycy położył dłonie na stole.

— Czy doktor ma dowód, że to on przyniósł dokumenty?

— Mam zapis wizyt, płatności i wiadomości z sekretariatu. A także coś ważniejszego.

Wiktor wyjął drugi formularz.

— Santiago próbował wykorzystać pani dane do badań genetycznych. Chciał ustalić, czy ma pani wspólne pochodzenie z jednym z dawnych wspólników firmy. Jeśli wynik byłby pozytywny, zamierzał podważyć umowę udziałową i przejąć pełną kontrolę nad przedsiębiorstwem.

Przez chwilę nikt się nie odezwał.

Nie chodziło wyłącznie o kochankę, dziecko ani pieniądze.

Santiago chciał wymazać mnie z własnej firmy, z własnego małżeństwa i z dokumentów, zanim zdążę zrozumieć, że od dawna prowadzę życie według scenariusza napisanego przez niego.

Wiktor przesunął ku mnie ostatnią kartkę.

— Tego nie zdążył wykorzystać. Zatrzymałem kopię, bo zauważyłem, że podpis został skopiowany z pani umowy małżeńskiej.

— Dlaczego wcześniej pan nie zadzwonił?

Lekarz spuścił wzrok.

— Bałem się. Santiago finansował remont oddziału. Miał wpływy. Ale dziś zobaczyłem w systemie kolejne żądanie: chciał usunąć całą dokumentację.

Maurycy natychmiast zrobił zdjęcia. Następnie zadzwonił do swojej prawniczki, Anny Różyckiej, która przyjechała przed północą z teczką pod pachą.

W tym czasie Santiago próbował dodzwonić się do Mateo.

Telefon brata zadzwonił trzy razy.

Mateo nie odebrał.

Za czwartym razem włączył głośnik.

— Gdzie jesteście? — głos Santiago był ostry. — Zofia uciekła? Jeśli coś zepsułeś, sam poniesiesz konsekwencje.

Mateo spojrzał na mnie.

— Powiedz mu — szepnęła Fernanda. — Niech usłyszy, że już nie jesteśmy jego ludźmi.

Mateo nacisnął przycisk rozmowy.

— Jestem w klinice.

— Z nią?

— Z Zofią. I z Fernandą.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Posłuchaj mnie uważnie — powiedział Santiago. — Jeśli natychmiast nie wrócisz, stracisz wszystko.

Mateo zacisnął szczękę.

— Już straciłem. Tylko nie wiedziałem, że to ty mi to zabrałeś.

— Nie masz pojęcia, co mówisz.

— Mam. Kupiłem lek. Woziłem ją. Zostawiałem ci zdjęcia. Powiedziałeś, że nikomu nie stanie się krzywda.

— Zamknij się.

— A teraz wiem, że podpisałeś za nią dokumenty.

Santiago rozłączył się.

Anna Różycka natychmiast przygotowała zawiadomienie o próbie wymuszenia, podrobieniu podpisu i odurzeniu. Nie było żadnego widowiskowego aresztowania. Była za to noc pełna oświadczeń, kopii, próbek i podpisów pod prawdziwymi dokumentami.

Rano pojechaliśmy do siedziby firmy.

Santiago czekał w sali konferencyjnej. Na stole leżał elegancki skórzany neseser, a obok niego umowa przygotowana dla mnie. Fernanda stanęła przy ścianie. Mateo został za moimi plecami.

— Zosiu — powiedział Santiago. — Możemy jeszcze rozwiązać to między sobą.

— Już rozwiązaliśmy. Ty wybrałeś kłamstwo, a ja wybrałam dokumenty.

— Oni cię wykorzystują.

— To ty wykorzystałeś moje dane, moje ciało i moje zaufanie.

Jego twarz stężała.

— Nie rozumiesz, co się stanie z firmą, jeśli odejdziesz.

— Rozumiem. Dlatego nie odchodzę.

Przesunęłam ku niemu teczkę doktora Kaczmarka.

— Zostaję wspólniczką i żądam niezależnego audytu. Ty zostajesz odsunięty od decyzji do czasu wyjaśnienia sprawy.

— Nie masz takiej władzy.

Anna położyła na stole uchwałę podpisaną przez pozostałych wspólników. Przedsiębiorstwo należało częściowo także do mnie, a Santiago nie mógł już zmienić tego jednym sfałszowanym formularzem.

— Ma ją — powiedziała Anna.

Fernanda zrobiła krok do przodu.

— A ja mam kopię umowy, którą dałeś mi do podpisania. Tej, w której obiecywałeś mi mieszkanie tylko pod warunkiem, że pomogę ci zniszczyć Zofię.

Santiago odwrócił się do niej gwałtownie.

— Byłaś nikim, zanim cię poznałem.

Fernanda przyłożyła dłoń do brzucha.

— A ty myślałeś, że dziecko uczyni mnie twoją własnością.

Po tych słowach wyszła z sali.

Santiago ruszył za nią, lecz Mateo zastąpił mu drogę.

— Nie dotykaj jej.

— Jesteś moim bratem.

— Byłem. Dopóki nie uznałeś, że cudzy strach jest ceną za twoją wygodę.

To był moment, którego nie przewidziałam.

Mateo odłożył na stół kluczyki z kompasem i wyjął z kieszeni małą kartę pamięci.

— Są tu wszystkie zdjęcia, które robiłem. Niczego nie usunąłem. Myślałem, że kiedyś będę mógł się zabezpieczyć.

Santiago spojrzał na kartę, jakby zobaczył własny wyrok.

— Ty żałosny tchórzu.

— Tak — odpowiedział Mateo. — Ale nie będę już twoim narzędziem.

Później przeprowadzono badania toksykologiczne. Wynik potwierdził obecność środka odurzającego. Lekarz przekazał dokumentację Annie. Fernanda wycofała fałszywe oświadczenie i zamieszkała tymczasowo u swojej siostry, z dala od Santiago. Mateo podpisał zeznania i oddał wszystkie pieniądze, które dostał za przejazdy.

Nie wybaczyłam mu od razu.

Nie musiałam.

Santiago stracił stanowisko, kontrolę nad firmą i możliwość decydowania o moich udziałach. Najbardziej bolało go jednak coś innego: Fernanda nie pozwoliła mu być obecnym przy narodzinach dziecka, dopóki nie udowodni czynami, że potrafi nie krzywdzić ludzi, których nazywa rodziną.

Ja zostałam w firmie, lecz zmieniłam jej zasady. Wszystkie umowy musiały być dostępne dla wspólników, a żadna decyzja nie mogła już zależeć od jednego nazwiska.

Kilka tygodni później doktor Kaczmarek przysłał mi kopię podrobionego formularza. W prawym dolnym rogu znajdował się mój podpis, a pod nim data dnia, w którym rzekomo zgodziłam się na badanie.

Pamiętałam ten dzień.

Siedziałam wtedy nieprzytomna na tylnym siedzeniu samochodu Mateo.

Przypięłam dokument do tablicy w gabinecie, nie jako trofeum, lecz jako przypomnienie, jak łatwo ktoś może próbować napisać cudze życie za jego właściciela.

Pewnego popołudnia Fernanda przyszła do biura z małą torbą i kopertą.

— Nie chcę twoich pieniędzy — powiedziała. — Chcę tylko oddać to, co zabrałam.

W kopercie znajdowała się fotografia z garażu. Ta, na której wyglądałam jak bezbronna ofiara, a oni jak autorzy mojego upokorzenia.

Podarłam ją na cztery części.

— Nie musisz już tego nosić — powiedziałam.

Fernanda otarła policzek.

— A ty?

Spojrzałam na kartkę z prawdziwym podpisem, leżącą obok dokumentów udziałowych.

— Ja zostawiam sobie tylko to, co sama podpisałam.

Wieczorem zorganizowałam pierwsze zebranie wspólników bez Santiago. Na stole leżał protokół, pióro i butelka wody, której nikt nie otworzył.

Kiedy przyszła kolej na mój podpis, uniosłam pióro i przez chwilę patrzyłam na pustą linię.

Potem napisałam swoje imię wyraźnie, pełnymi literami.