CZĘŚĆ 4

— Jakim dokumencie? — zapytałam.

Joanna położyła teczkę obok talerza z nietkniętym ciastem.

— Zabezpieczenie kredytu na państwa dom. Wniosek został złożony trzy tygodnie temu. Kwota: czterysta osiemdziesiąt tysięcy złotych.

Derek odetchnął, jakby właśnie odzyskał przewagę.

— Widzisz? Firma ma zobowiązania. Gdybyś nie zatrzymała sprzedaży, wszystko zostałoby spłacone.

— A kto zaciągnął kredyt?

Joanna spojrzała na dokument.

— Podmiot powiązany z firmą Rolanda.

Roland pobladł.

— Co?

— Mówiłeś, że to pożyczka na sprzęt — powiedział do Dereka.

— Bo nią była.

— Nie. W papierach jest zakup dwóch nieruchomości pod wynajem.

Derek odsunął krzesło.

— To nie jest moment na rodzinne dramaty.

— Wczoraj złamałeś mi rękę — odpowiedziałam. — Dzisiaj próbujesz obciążyć mój dom cudzym długiem. To już nie jest rodzinny dramat.

Joanna wyjęła telefon.

— Panie Derek, fundusz wstrzymuje transakcję. Nie tylko z powodu uchwały zarządu. W dokumentach sprzedażowych podał pan, że posiada pełną kontrolę nad firmą. To nieprawda.

— To przejściowe nieporozumienie.

— Nie. To naruszenie warunków umowy.

Po raz pierwszy jego twarz przestała wyglądać jak twarz człowieka, który wszystko przewidział.

Ale dla mnie najgorsza wiadomość nie dotyczyła kredytu.

— Joanna, czy bank może zająć dom?

— Jeśli dokument z pani podpisem okaże się ważny, będzie próbował.

— A jeśli podpis jest podrobiony?

— Wtedy trzeba to formalnie zakwestionować. Natychmiast.

Derek ruszył w stronę teczki.

— Nikt nie będzie grzebał w moich dokumentach.

Nora zastąpiła mu drogę.

— To nie są już twoje dokumenty.

— Zejdź mi z drogi.

— Nie — powiedziała Nora. — Dwa lata temu wyrzuciłeś mnie, bo znalazłam przelewy. Myślałeś, że spalę kopie. Nie spaliłam.

Derek spojrzał na nią z wściekłością.

— Zniszczysz wszystkim życie.

— Ty je niszczyłeś. Ja tylko przestałam pomagać ci ukrywać rachunki.

Wyjęłam z kieszeni mały klucz pamięci. Był przyczepiony do breloka w kształcie starej mosiężnej latarki, który dostałam od ojca. Przez trzy tygodnie trzymałam go w kieszeni fartucha, czekając na właściwy moment.

— Na tym są kopie ksiąg, przelewów i dokumentów podpisywanych przez ciebie — powiedziałam. — Oryginały są u notariusza i księgowej. Nie możesz ich zabrać, spalić ani schować.

Derek roześmiał się krótko.

— Myślisz, że kilka papierów zmieni nasze małżeństwo?

— Nie. To ty je zmieniłeś. Papier tylko przestał udawać, że tego nie widzi.

Roland wpatrywał się w brata.

— Ile mi ukradłeś?

— Nic ci nie ukradłem.

— Podpisałem kredyt, bo ci ufałem.

— Sam chciałeś zarabiać.

— Chciałem pomóc firmie.

Roland podszedł do stołu i wyrwał mu z ręki jeden z dokumentów.

— To mój podpis. Ale ta kwota jest trzy razy większa niż mówiłeś.

Derek próbował mu go odebrać, lecz Roland cofnął dłoń.

— Nie dotykaj mnie.

Te dwa słowa przecięły jadalnię ostrzej niż krzyk.

Derek odwrócił się do mnie.

— Jeśli odejdziesz, nie zostanie ci nic. Dom jest obciążony. Firma jest zadłużona. Nikt nie będzie chciał kobiety z gipsem na stanowisku, które wymaga decyzji.

— Już chcą.

Wskazałam na pracowników siedzących przy stole.

— Od jutra każdy z nich dostanie dostęp do ksiąg. Zarząd wybierze tymczasowego dyrektora. Nie będzie nim Derek.

Jedna z kobiet podniosła rękę, jak w szkole.

— Mogę coś powiedzieć?

— Tak.

— Derek kazał mi podpisać wypowiedzenie z datą wsteczną, kiedy zapytałam o brakujące składki. Mam kopię.

Następny pracownik wyjął z kieszeni złożoną kartkę.

— Ja też.

Potem kolejny.

Nie planowałam, że przemówią tego wieczoru. Wiedziałam tylko, że Nora powiedziała im prawdę i że nie będą już siedzieć sami ze swoim strachem.

Derek patrzył na stos dokumentów rosnący na stole.

— Wszyscy przeciwko mnie?

— Nie — odpowiedziałam. — Wszyscy za sobą.

Joanna odsunęła od siebie teczkę.

— Pani Moniko, przygotuję zawiadomienie do banku o podrobieniu podpisu i wstrzymam wszelkie wypłaty. Ale jest jeszcze jedna rzecz.

— Jaka?

— Kredyt nie został wypłacony na konto firmy. Pieniądze przelano wczoraj na rachunek osobisty.

Spojrzałam na Dereka.

Jego twarz stwardniała.

— To był zwrot pożyczki.

— Jakiej pożyczki? — spytał Roland.

Derek zacisnął pięści.

— Nie muszę wam się tłumaczyć.

— Mnie musisz — powiedziałam. — Bo dom jest mój w sześćdziesięciu procentach, a reszta należy do funduszu powierniczego po moim ojcu. Nie mogłeś go obciążyć bez mojego podpisu.

Wtedy zrozumiałam, dlaczego od miesięcy tak bardzo naciskał na sprzedaż firmy. Nie chodziło o urodzinowy triumf ani o nowy samochód. Chciał zdobyć pieniądze, zanim ktokolwiek odkryje, że konto spółki jest puste.

A ja przez lata myślałam, że jego gniew bierze się z dumy.

W rzeczywistości brał się ze strachu.

Derek podszedł do mnie. Zatrzymał się tak blisko, że poczułam jego perfumy.

— Możemy to rozwiązać między sobą.

— Nie.

— Monika, posłuchaj mnie.

— Słuchałam cię jedenaście lat.

— Zrobiłem błędy.

— Złamałeś mi rękę.

— Nie chciałem aż tak.

— Aż tak?

Cofnął się o krok.

— Przepraszam.

To słowo powinno kiedyś otworzyć we mnie drzwi. Tego wieczoru odbiło się tylko od dokumentów leżących na stole.

— Nie potrzebuję przeprosin — powiedziałam. — Potrzebuję, żebyś podpisał przekazanie wszystkich haseł, ksiąg i kluczy do biura.

— A jeśli odmówię?

Joanna zamknęła teczkę.

— Wtedy bank i wspólnicy dowiedzą się o wszystkim rano. Bez pana wersji.

Derek spojrzał na Rolanda. Brat odsunął się od niego.

Spojrzał na Norę. Nora nawet nie mrugnęła.

W końcu spojrzał na mnie.

— Zabrałaś mi wszystko.

— Nie. Oddałam pracownikom to, co było ich. Oddałam sobie nazwisko, którego nie mogłeś używać jak smyczy. Tobie zostało dokładnie to, co zbudowałeś własnymi decyzjami.

Podpisał dokumenty po dwudziestej drugiej. Każdy ruch długopisu był ciężki i nierówny. Przy ostatniej stronie zatrzymał rękę.

— Dom też mi odbierzesz?

— Nie. Dom kupiłam przed ślubem. Ty tylko przez lata przekonywałeś mnie, że należy do ciebie.

— Dokąd mam pójść?

Nie odpowiedziałam od razu.

Za jego plecami stał stół z niedojedzonym urodzinowym ciastem. Na polewie napisano wcześniej: „Derek, zawsze na szczycie”. Litery zaczęły spływać pod wpływem ciepła.

— Do miejsca, które wybierzesz — powiedziałam. — Ale nie tutaj.

Nie wezwałam nikogo po jego ciało ani nie urządziłam przedstawienia. Roland zabrał dokumenty kredytowe, Nora złożyła laptop, a pracownicy wyszli pojedynczo, każdy z kopią tego, co podpisał.

Derek został przy stole sam.

Następnego ranka zarząd zebrał się w biurze przy Lipowej. Przed południem zablokowano rachunki, zatrzymano sprzedaż i powiadomiono klientów o zmianie pełnomocnictw. Dokumenty dotyczące podrobionego podpisu trafiły do notariusza i banku. Nie musiałam nikogo przekonywać krzykiem.

Prawda miała daty, kwoty i nazwiska.

Najtrudniejsza była jednak rozmowa z Rolandem.

Spotkałam go wieczorem przed biurem. Trzymał w ręku kopię umowy kredytowej, pogniecioną na rogach.

— Przepraszam — powiedział. — Wiedziałem, że bywa dla ciebie okropny. Udawałem, że to nie moja sprawa.

— Ja też długo udawałam.

— Co teraz z firmą?

— Zostaje. Ale nie tak jak wcześniej.

Nora zaproponowała, żeby część udziałów przekazać pracownikom. Zgodziłam się. Nie chciałam już jednej osoby stojącej nad wszystkimi z kluczem do każdej szuflady. Firma miała przetrwać bez strachu wpisanego w regulamin.

Dwa dni później zabrałam z domu mosiężny brelok w kształcie latarki. Leżał na stole razem z kluczem do magazynu, który Derek zawsze nosił przy pasku.

Położyłam go na pierwszym biurku w nowym pokoju zarządu.

Nora spojrzała na niego.

— Po co to tu zostawiasz?

— Żeby pamiętać, że rzeczy, które miały służyć do zamykania ludzi, można użyć do otwierania szuflad.

Uśmiechnęła się lekko.

— To bardzo twoje.

Nie odpowiedziałam. Wzięłam do ręki pierwszy rachunek za wypłatę dla pracowników, opatrzyłam go własnym podpisem i podałam Norze.

Podpis wyglądał inaczej niż dawniej.

Był większy.

Pewniejszy.

A pod nim, na dole strony, widniało nazwisko człowieka, który przez jedenaście lat twierdził, że ta firma istnieje dzięki niemu.