CZĘŚĆ 4
…Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
Nawet orkiestra za ścianą zdawała się grać ciszej, choć przecież muzyka wciąż płynęła przez salę.
— Pokaż mi tę wiadomość — powiedziałam.
Andrzej podał mi telefon.
Wiadomość pochodziła od kierownika naszej sali, pana Wysockiego. Napisał, że rano ma przyjechać firma dekoratorska po wszystkie kompozycje, stojaki i elementy wystroju opłacone przeze mnie. Zlecenie złożono na numer mojej umowy.
— Kto miał odebrać dekoracje? — zapytałam.
Andrzej przewinął ekran.
— Firma nazywa się „Klara i Natan”.
Klara zrobiła krok do tyłu.
— Ja niczego takiego nie zamawiałam.
— Ale ktoś zamówił — odpowiedziałam.
Pani Dobrowolska spojrzała na mamę. Mama nadal trzymała zmiętą serwetkę, lecz teraz zgniatała ją tak mocno, że paznokieć przebił materiał.
— Elżbieto? — zapytała właścicielka tarasu.
— To nie ja — powiedziała mama.
Klara odwróciła się do niej.
— Mamo.
— Powiedziałam, że to nie ja.
Natan wyrwał telefon Andrzejowi, przeczytał wiadomość i nagle zaczął szukać czegoś w kieszeni marynarki.
— Mam potwierdzenie przelewu — powiedział. — Ktoś wpłacił zaliczkę z mojego rachunku.
Klara spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Z twojego rachunku?
— Z konta, do którego miałaś dostęp przy planowaniu zaręczyn.
Jej twarz straciła kolor.
— Nie ruszałam twoich pieniędzy.
— Nie powiedziałem, że ty.
Wtedy pani Dobrowolska zamknęła teczkę i odezwała się spokojnie:
— Zlecenie na dekoracje zostało wysłane z adresu pocztowego pani Elżbiety. Potwierdzenie podpisano imieniem Alicji, ale podpis jest niewалidny. Kierownik sali poprosił mnie wcześniej o sprawdzenie, bo coś mu się nie zgadzało.
Mama wreszcie wypuściła serwetkę.
— Chciałam tylko, żeby Klara miała piękne zdjęcia następnego dnia — powiedziała.
— Za moje pieniądze? — zapytałam.
— Za pieniądze z kopert. Przecież wszyscy dawali prezenty.
W tej chwili zrozumiałam coś jeszcze. Mama nie próbowała uratować przyjęcia Klary z miłości. Próbowała uratować plan, który miał ją zabezpieczyć przed rachunkiem. Najpierw chciała zabrać moich gości, potem moje dekoracje, a na końcu użyć mojego nazwiska, żeby nikt nie zauważył, że wszystko zostało zbudowane na cudzych pieniądzach.
— Od tej chwili nie kontaktujesz się z żadnym usługodawcą mojego wesela — powiedziałam.
Mama spojrzała na mnie ostro.
— Jestem twoją matką.
— Dlatego przez całe życie pozwalałam ci na więcej, niż powinnam.
Klara zakryła twarz dłońmi.
— Ja nie wiedziałam, że mama to wszystko zrobiła.
— Wiedziałaś, że zaprosiłaś ludzi w dniu mojego ślubu — odpowiedziałam.
— Myślałam, że chciałaś się ze mną podzielić rodziną.
— Nie. Ty chciałaś, żeby rodzina musiała wybierać.
Klara spojrzała na Natana.
— Powiedz coś.
Natan stał z rachunkiem w jednej ręce i telefonem w drugiej.
— Powiem rano. Nie przy twojej matce i nie przed ludźmi, którzy przyszli na cudze wesele.
— Chcesz odwołać zaręczyny?
— Chcę najpierw wiedzieć, z kim się zaręczyłem.
To zdanie uderzyło Klarę mocniej niż krzyk. Osunęła się na krzesło przy ścianie, a jej ciężka bransoletka zadzwoniła o drewniane oparcie.
Mama ruszyła w moją stronę.
— Alicjo, podpisz tylko zgodę na przesunięcie części rachunku. Ja ci oddam.
— Nie.
— Nie rozumiesz, co robisz. Klara zostanie bez przyjęcia, bez pieniędzy i bez narzeczonego.
— To nie ja ustaliłam tę datę. Nie ja zaprosiłam dwieście trzydzieści osób. Nie ja podpisałam zobowiązanie.
Pani Dobrowolska wyjęła z teczki rachunek i położyła go przed mamą.
— Termin płatności mija jutro o dziesiątej. Jeśli nie otrzymam pieniędzy, zatrzymam sprzęt i wystawię rachunek osobie, która podpisała umowę.
Mama spojrzała na podpis.
— To był tylko żart z tym zobowiązaniem.
— Podpisane dokumenty rzadko są żartem — odparła pani Dobrowolska.
Nie wezwałam policji. Nie chciałam, żeby moja noc zamieniła się w widowisko, którego wszyscy oczekiwali od Klary. Chciałam tylko, żeby każda osoba zobaczyła, kto naprawdę stworzył ten chaos.
Wzięłam telefon i zadzwoniłam do pana Wysockiego.
— Proszę odwołać jutrzejszy odbiór dekoracji — powiedziałam. — Nikt nie ma prawa używać mojego nazwiska. Jeśli ktoś się pojawi, proszę niczego nie wydawać.
— Oczywiście — odpowiedział. — I jeszcze jedno. Rano przyjechała do mnie pani Klara.
Spojrzałam na siostrę.
— Po co?
— Chciała oddać część dekoracji. Powiedziała, że nie chce ich zabierać bez pani zgody.
Klara podniosła głowę.
— Pojechałam tam, zanim mama zamówiła odbiór — powiedziała. — Chciałam to odkręcić.
— Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?
— Bo bałam się, że wszyscy zobaczą, że to był mój pomysł.
Nie było w tym usprawiedliwienia. Było jednak coś, czego wcześniej nie dostrzegałam: Klara nie była bezwolnym dzieckiem mamy, ale też nie była jedyną osobą, która pociągała za wszystkie sznurki.
— Jutro pojedziesz ze mną do pana Wysockiego — powiedziałam.
— Po co?
— Żeby przyznać, że zlecenie nie pochodziło ode mnie. Przy nim i przy pani Dobrowolskiej.
Klara przełknęła ślinę.
— Zrobię to.
Mama poderwała się z krzesła.
— Nigdzie nie pojedziecie.
Klara spojrzała na nią przez łzy.
— Właśnie dlatego pojadę.
Wróciliśmy do sali, zanim goście zdążyli zauważyć, że nas nie ma. Andrzej czekał przy torcie. Krem na jego mankiecie zdążył zaschnąć, tworząc małą, białą skorupkę.
— Wszystko w porządku? — zapytał.
— Nie — odpowiedziałam. — Ale nasze wesele tak.
Ujął moją dłoń i poprowadził mnie z powrotem na parkiet.
Następnego ranka Klara rzeczywiście pojechała ze mną do sali. Przyznała przy panu Wysockim, że chciała urządzić przyjęcie tego samego dnia, bo nie mogła znieść myśli, że cała rodzina będzie mówiła wyłącznie o mnie. Powiedziała też, że mama przekonała ją, iż większa liczba gości oznacza większe koperty i łatwiejszą zapłatę rachunku.
Natan nie zerwał z nią tego dnia, ale odwołał ślub, który planowali na jesień. Powiedział, że nie potrafi budować małżeństwa na przemilczeniach. Klara oddała mu pieniądze z własnych oszczędności i sprzedała samochód, żeby pokryć brakującą część rachunku za taras.
Mama musiała zapłacić resztę sama. Nie dlatego, że ją ukarałam, lecz dlatego, że to ona podpisała zobowiązanie. Przez kilka tygodni nie odzywała się do mnie.
Potem przysłała list.
Nie było w nim wielkich przeprosin ani próśb, żebym zapomniała. Napisała tylko, że przez lata myliła równe traktowanie z odbieraniem jednej córce tego, co należało do niej. Na końcu dodała, że chce oddać mi złotą spinkę do włosów, którą zabrała z pudełka z dekoracjami.
Ta spinka miała kształt małego liścia i była pamiątką po babci. W dniu ślubu wpięłam ją we włosy, choć nikt poza mną o tym nie wiedział.
Kazałam mamie zatrzymać ją jeszcze przez jakiś czas.
Nie jako karę.
Jako przypomnienie, że nie każdą rzecz można odzyskać jednym zdaniem.
Trzy dni później Klara przyszła do mnie sama. Bez mamy, bez Natana i bez bukietu, który zwykle przynosiła, gdy chciała kogoś udobruchać.
— Nie proszę, żebyś mi wybaczyła — powiedziała przy stole, na którym wciąż stała pusta forma po naszym weselnym torcie. — Chcę tylko zapłacić za fotografkę, którą próbowałam przekierować do siebie. To był mój pomysł.
— Dlaczego mi to mówisz?
— Bo jeśli znowu przemilczę prawdę, mama będzie jedyną osobą, którą wszyscy obwiniają. A ja nie chcę już chować się za nią.
Spojrzałam na jej dłonie. Nie miała pierścionka zaręczynowego.
— Pieniądze przeznacz na terapię albo na spłatę Natana — powiedziałam. — Fotografkę opłaciłaś już własnym wyborem.
Klara skinęła głową.
— Wiem.
Nie przytuliłyśmy się. Nie było takiej potrzeby.
Kiedy wyszła, zauważyłam na stole kopertę z napisem „dla Alicji”. W środku znajdowała się złota spinka w kształcie liścia i krótka kartka od mamy.
„Nie potrafiłam sprawić, żeby twoja siostra świeciła własnym światłem, więc próbowałam zgasić twoje. To było niewybaczalne”.
Wpięłam spinkę we włosy dopiero następnego wieczoru, kiedy z Andrzejem przeglądaliśmy zdjęcia z wesela. Na jednym z nich kroiliśmy tort, a za nami tańczyli goście, którzy nie wiedzieli jeszcze, że po drugiej stronie miasta ktoś próbuje ukraść im ten sam wieczór.
Andrzej wskazał fotografię.
— Spójrz. Tutaj prawie upuściłaś nóż.
— Mama dzwoniła po raz siódmy.
— A ty i tak pokroiłaś tort.
Dotknęłam palcami złotego liścia we włosach.
— Tak. Bo tego wieczoru ktoś wreszcie musiał zostać przy własnym stole.
Na zdjęciu srebrne ostrze przecinało biały krem dokładnie pośrodku tortu, a mały złoty liść odbijał światło tuż nad moim uchem.
Przegapiłeś początek?
