CZĘŚĆ 4

— Nie jedź sama — powiedział Beniamin, kiedy skończyłam rozmowę.

— Nie zamierzam.

— I nie podpisuj niczego, nawet potwierdzenia odbioru.

— Czy Eleanor ukradła pieniądze z fundacji?

Beniamin spojrzał na nią. Stała pod kominkiem, blada, z mokrymi kosmykami włosów przyklejonymi do policzka.

— To wyjaśnimy w banku.

— Nie — odezwała się Eleanor. — Wyjaśnię to tutaj.

Jej głos był cichy, zupełnie inny niż podczas rozmowy telefonicznej. Nie brzmiała już jak kobieta, która właśnie sprzedała cudzy dom. Brzmiała jak ktoś, kto przegrał ucieczkę i został sam na środku drogi.

Kazimierz Rudzki odsunął się od stołu.

— Eleanor, oddaj dokumenty.

— Tobie też nie wolno się wtrącać.

— Twój mąż poprosił mnie o pomoc.

— Antoni nie żyje!

Krzyk odbił się od szyb gabloty. Jedna z porwanych fotografii zsunęła się spod biurka i zatrzymała przy moim bucie. Na zdjęciu miałam siedem lat, a ojciec trzymał mnie na ramionach. Oboje byliśmy umazani ziemią po sadzeniu jabłoni.

Podniosłam fotografię.

— Ile pieniędzy przelałaś? — zapytałam.

Eleanor odwróciła twarz.

— Dwieście czterdzieści tysięcy.

Beniamin ciężko wypuścił powietrze.

— Z konta fundacji?

— To były pieniądze Antoniego.

— Fundacja prowadziła bezpłatne leczenie dzieci z okolicy.

— Antoni obiecał, że po jego śmierci będę zabezpieczona.

— Zabezpieczona, nie uprawniona do opróżnienia konta.

Wyszliśmy do samochodu. Firma rozbiórkowa odjechała dopiero wtedy, gdy Beniamin pokazał kierowcy pismo z kancelarii. Brama została krzywo uchylona, a pod kołami ciężarówki pozostała głęboka koleina w mokrej ziemi. Przejechałam po niej wzrokiem, jakby była raną na trawniku.

W banku czekała na nas dyrektorka, pani Sokołowska. Zaprowadziła nas do małej sali z matowym stołem i szafką pełną segregatorów.

— Przelew został wykonany trzy dni temu — powiedziała. — Pieniądze trafiły do spółki budowlanej należącej do pani Eleanor.

— Nie wiedziałam, że ma spółkę — odpowiedziałam.

— Ma ją od roku. Została założona na nazwisko jej brata, ale pełnomocnikiem jest ona.

Beniamin położył na stole akt darowizny.

— A rachunek zabezpieczony?

Pani Sokołowska otworzyła teczkę.

— Pański ojciec ustanowił dwa warunki. Po pierwsze, kapitał fundacji nie może zostać wypłacony bez podpisu Marty. Po drugie, dom i ogród są częścią programu fundacji przez dwadzieścia pięć lat.

Spojrzałam na Beniamina.

— Dlaczego wcześniej o tym nie wiedziałam?

— Bo Antoni chciał przekazać ci pełną odpowiedzialność dopiero po zakończeniu żałoby. Eleanor nacisnęła na sprzedaż, zanim zdążyliśmy się spotkać.

Pani Sokołowska przesunęła ku mnie kopertę.

— Jest jeszcze testament. Bank przechowywał go w skrytce, zgodnie z instrukcją pani ojca.

Koperta była biała, gruba i zamknięta czerwonym lakiem. W wosku odciśnięto tę samą pszczołę, którą widziałam na kasetce.

Eleanor weszła do sali chwilę później. Beniamin chciał ją zatrzymać na korytarzu, ale podniosłam rękę.

— Niech zostanie.

Pani Sokołowska otworzyła kopertę i podała mi pierwszą stronę.

Czytałam powoli.

Ojciec zapisał mi dom, ogród i wszystkie udziały w fundacji. Eleanor otrzymywała dożywotnie prawo mieszkania w bocznym skrzydle, ale traciła je, jeśli próbowała sprzedać nieruchomość albo wypłacić pieniądze fundacji bez zgody zarządu.

Na końcu znajdował się dopisek.

„Marta może odebrać Eleanor prawo zamieszkania, jeśli uzna, że ta osoba zagraża ludziom lub miejscu. Mam jednak nadzieję, że moja córka nie podejmie tej decyzji z gniewu.”

Eleanor usiadła. Krzesło zaskrzypiało pod jej ciężarem.

— On mnie nienawidził — powiedziała.

— Nie — odpowiedziałam. — On się ciebie bał.

Jej oczy zaszkliły się, lecz nie odwróciłam wzroku.

— Od czego?

— Że zostawisz cię samą z własnym strachem i będziesz udawała, że to inni cię skrzywdzili.

Beniamin wyjął drugi dokument.

— Przelew można cofnąć. Spółka budowlana nie zdążyła wykorzystać pieniędzy.

— A jeśli nie cofnie? — spytałam.

Pani Sokołowska odpowiedziała spokojnie:

— Wystarczy pani podpis i uchwała zarządu. Środki zostaną zamrożone, a umowa sprzedaży domu przestanie mieć jakąkolwiek wartość.

Eleanor wstała tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Nie możecie mi odebrać wszystkiego!

— Dom nie był twój — powiedziałam.

— Ale mieszkałam z Antonim przez dwadzieścia lat.

— I dlatego dostałaś prawo mieszkania. Nie prawo do zburzenia jego życia.

— Ty zawsze byłaś jego córeczką.

— A ty zawsze chciałaś, żeby wybierał między nami.

To zdanie zawisło nad stołem.

Eleanor zacisnęła usta. Potem wyjęła z torebki złożoną kartkę.

— To nie ja założyłam spółkę — powiedziała. — Zrobił to mój brat, Robert. Powiedział, że znajdzie kupca i zostawi mi część pieniędzy. Podpisałam, bo miałam długi.

Beniamin spojrzał na dokument.

— Jakie długi?

— Leczenie mojego syna. Robert obiecał, że wszystko pokryje.

Zabrakło mi powietrza.

Eleanor nigdy nie wspominała o synu. Wiedziałam, że po pierwszym małżeństwie miała dziecko, ale chłopiec mieszkał z ojcem za granicą. Sądziłam, że kontakt między nimi zniknął.

— Twój syn choruje? — zapytałam.

— Ma niewydolność nerek. Potrzebuje przeszczepu. Nie chciałam, żebyś wiedziała, bo… — urwała.

— Bo co?

— Bo wtedy mogłabyś uznać, że masz nade mną przewagę.

Ta odpowiedź zabolała mnie bardziej niż wszystkie jej obelgi.

Beniamin otworzył zielony notes ojca. Na jednej ze stron znalazł numer konta i nazwisko lekarza.

— Antoni wiedział — powiedział.

Eleanor podniosła głowę.

— Co?

— Twój mąż wpłacił pieniądze na leczenie twojego syna. Dziewięćdziesiąt tysięcy złotych. Z własnego rachunku. W tytule przelewu napisał: „Dla chłopca, nie dla Eleanor”.

Eleanor zachwiała się i chwyciła oparcie krzesła.

— To niemożliwe.

Pani Sokołowska sprawdziła dane w systemie.

— Przelew został wykonany dwa tygodnie przed śmiercią pana Antoniego. Pieniądze nadal znajdują się na rachunku powierniczym kliniki, ponieważ nikt nie dostarczył wymaganych dokumentów.

Eleanor zakryła twarz dłońmi.

Nie poczułam triumfu. Poczułam zmęczenie. Mój ojciec zdążył pomóc dziecku kobiety, która próbowała wymazać mnie z jego życia, a ja przez rok uważałam, że po jego śmierci nie zostawił nam nic oprócz bólu.

— Dlaczego mi tego nie powiedział? — zapytałam.

— Bo nie chciał kupować twojego przebaczenia — odpowiedział Beniamin.

Wróciliśmy do domu przed północą. Kazimierz czekał przy furtce z latarką. W ogrodzie deszcz rozmył koleiny po ciężarówce, ale kilka róż zostało połamanych.

Eleanor stała przy stole w gabinecie. Przed nią leżały porwane fotografie i kawałki rachunku.

— Podpiszemy trzy rzeczy — powiedziałam. — Cofnięcie przelewu, rezygnację z umowy sprzedaży i dokument, który zakazuje ci podejmowania decyzji w imieniu fundacji.

— A moje mieszkanie?

— Zostajesz w bocznym skrzydle. Do czasu, kiedy twój syn przejdzie leczenie.

Spojrzała na mnie podejrzliwie.

— Dlaczego?

— Bo tego chciał ojciec. I dlatego, że nie pozwolę, aby jego pieniądze stały się nagrodą za twoje kłamstwa.

— Potem mnie wyrzucisz?

— Jeśli jeszcze raz spróbujesz sprzedać ten dom albo skrzywdzić fundację, sama odejdziesz. Nie będę tego negocjować.

Eleanor wzięła pióro. Długo patrzyła na pustą linię pod swoim nazwiskiem.

— Nienawidzisz mnie?

— Nienawidziłam tego, co robiłaś. To nie to samo.

Podpisała pierwszy dokument. Potem drugi. Przy trzecim ręka zaczęła jej drżeć tak mocno, że musiała odłożyć pióro.

— Nie umiem być wdzięczna — wyszeptała.

— To naucz się być uczciwa.

Kazimierz przyniósł z korytarza starą konewkę ojca. Była obtłuczona, z zieloną emalią startą przy uchwycie.

— Pan Antoni chciał, żebyś jutro podlała róże — powiedział do Eleanor. — Twierdził, że człowiek, który ma mokre ręce od ziemi, rzadziej podpisuje głupoty.

Eleanor spojrzała na konewkę, potem na ogród za szybą.

— Nie wiem, jak się nimi opiekować.

— To dobrze — odpowiedziałam. — Ja wiem. Jutro pokażę ci, które można jeszcze uratować.

Nie objęłyśmy się. Nie padły wielkie słowa. Nie zniknęła krzywda tylko dlatego, że poznałyśmy jej przyczynę.

Ale rano pojechałyśmy razem do kliniki z dokumentami ojca. Eleanor oddała pieniądze na leczenie syna, a ja podpisałam zgodę na dalsze finansowanie. Kiedy lekarz powiedział, że chłopiec dostał miejsce na liście przeszczepów, Eleanor usiadła na plastikowym krześle i położyła dłonie na kolanach.

— Antoni naprawdę to zrobił — powiedziała.

— Tak.

— A ty naprawdę zostawisz mi pokój?

— To nie jest prezent. To warunek.

Skinęła głową.

Po powrocie do domu podeszłam do starej ławki. Na pękniętym oparciu wciąż tkwił zardzewiały gwóźdź. Wyjęłam go ostrożnie, a Kazimierz podał mi młotek.

Eleanor stała obok z konewką z zieloną emalią.

— Ta róża przy murze więdnie — powiedziała.

— Najpierw podlej ziemię, nie kwiaty.

Przyklękła. Woda wsiąknęła w popękaną ziemię, a pod nią ukazała się mała metalowa tabliczka, której wcześniej nie zauważyłam.

Na tabliczce wygrawerowano słowa ojca:

„Tu zaczyna się ogród. Resztę trzeba zbudować samemu”.

Eleanor dotknęła napisu mokrym palcem.

— On zostawił ci odpowiedź na wszystko.

— Nie — powiedziałam, patrząc na połamane róże. — Zostawił mi pracę.

Wtedy z bocznego skrzydła dobiegł dźwięk telefonu. Eleanor pobiegła odebrać, a po chwili wróciła z twarzą mokrą od łez i deszczu.

— Klinika dzwoniła — wyszeptała. — Mój syn ma zgodnego dawcę.

W jej dłoni drżała zielona konewka.