CZĘŚĆ 4
…— Kto miał się stawić? — zapytałam.
Urzędnik odwrócił kartkę.
— Pani mąż, Daniel.
Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Nawet pęknięta butelka perfum na podłodze przestała pachnieć. W powietrzu został tylko ostry zapach alkoholu i jaśminu.
— Ale on miał być w podróży służbowej — powiedziałam.
Helena podniosła głowę.
— Miał wrócić dopiero wieczorem.
— Nie — odezwała się Marta. — Wczoraj widziałam go przy tylnej bramie. Przyjechał przed północą.
Nicole spojrzała na matkę.
— Powiedziałaś, że Daniel jest daleko.
Helena nie odpowiedziała.
Nagle usłyszeliśmy silnik samochodu. Czarny samochód Daniela zatrzymał się przed schodami, a on wysiadł z niego z twarzą napiętą jak skóra na bębnie.
Nie wszedł do domu od razu.
Stał na podjeździe i patrzył na urzędników, na walizki swojej matki, na Nicole w jedwabnej piżamie, a potem na mnie.
— Lauren, odejdźmy na bok — powiedział.
— Nie.
— To sprawa małżeńska.
— Podrobienie podpisu i próba przejęcia domu nie są sprawą małżeńską.
Jeden z urzędników stanął między nami.
— Proszę nie podchodzić do dokumentów bez zgody właścicielki.
Daniel zacisnął szczękę.
— Ona nie rozumie, co robi. Jest zdenerwowana.
— Jestem wystarczająco spokojna, żeby zadać ci jedno pytanie — odpowiedziałam. — Ile jesteś winien?
Jego wzrok uciekł w stronę garażu.
— To nie ma znaczenia.
— Ma. Sprzedałeś samochód?
Nie odpowiedział.
— A pieniądze z naszego wspólnego konta? — nacisnęłam. — Te, które miały być na remont dachu?
Helena ścisnęła poręcz schodów.
— Daniel musiał ratować rodzinę.
— Nie rodzinę. Siebie.
Daniel wszedł do holu i zamknął za sobą drzwi. W dłoni trzymał brązową teczkę.
— Mam dowód, że to ty zgodziłaś się na tę umowę.
Otworzył teczkę, ale zanim zdążył wyjąć papiery, Marta zrobiła krok naprzód.
— Nie pokazuj tego.
Daniel spojrzał na nią z wściekłością.
— Ty powinnaś milczeć.
— Milczałam przez trzy tygodnie. Widziałam, jak zaniosłeś dokument do gabinetu. Widziałam, jak Helena ćwiczyła podpis Lauren na rachunkach za zakupy.
Nicole odwróciła się do matki.
— Ćwiczyłaś jej podpis?
Helena pobladła.
— To nie było tak.
Marta wyjęła z kieszeni telefon, ale nie uruchomiła żadnego nagrania. Otworzyła zdjęcia i podała urządzenie urzędnikowi. Na fotografiach widniały kartki z wielokrotnie powtórzonym moim imieniem i nazwiskiem, zapisanym różnymi charakterami pisma.
— Znalazłam je w koszu na papier w gabinecie — powiedziała. — Bałam się je wyrzucić.
Daniel rzucił się ku niej.
— Oddaj to!
Urzędnik chwycił go za ramię.
— Proszę się cofnąć.
Daniel szarpał się przez sekundę, potem znieruchomiał. Nie dlatego, że zrozumiał winę. Zrozumiał, że jego plan przestał być ukryty.
Wzięłam od Marty telefon i obejrzałam zdjęcia jeszcze raz.
— To ty znalazłaś kartki? — zapytałam.
— Nie tylko ja — powiedziała.
Z korytarza dobiegł głos starszego mężczyzny.
— Ja też je widziałem.
W drzwiach stał pan Wiktor, notariusz, który sporządzał akt zakupu mojego domu. Przyjechał razem z pracownikiem urzędu, trzymając skórzaną teczkę.
— Pani ojciec prosił mnie kiedyś, abym przechowywał kopię wszystkich dokumentów dotyczących tej nieruchomości — powiedział. — Wczoraj wieczorem Daniel przyszedł do mojego biura i próbował uzyskać potwierdzenie, że umowa jest prawdziwa.
Daniel zbladł.
— To kłamstwo.
— Nie. Mam księgę wizyt. I pańską wiadomość, w której pyta pan, ile kosztowałoby przyspieszenie zmiany właściciela.
Urzędnik przejrzał dokumenty, a potem podniósł wzrok.
— Zmiana nie zostanie zarejestrowana. Zawiadomienie zostanie przekazane do odpowiednich organów. Do tego czasu nie wolno państwu zbliżać się do gabinetu ani zabierać żadnych dokumentów.
Helena podeszła do mnie.
Jej twarz była pomarszczona, zmęczona i nagle pozbawiona tej pewności, którą nosiła jak kosztowny płaszcz.
— Lauren, nie chciałam cię skrzywdzić.
— Uderzyłaś mnie.
— Byłam wściekła.
— A potem próbowałaś ukraść mi dom.
— Daniel powiedział, że inaczej straci życie, które zbudował.
— On nie zbudował tego życia. Ja je opłacałam.
Nicole podeszła bliżej. Czerwona sukienka była już pomięta, a sztuczny jaśmin zniknął pod zapachem rozlanej perfumy.
— Ja naprawdę chciałam tylko jacht — powiedziała.
Spojrzałam na nią.
— Wiem. I właśnie dlatego tak łatwo było wam uwierzyć, że trzydzieści tysięcy to drobiazg.
Daniel odłożył brązową teczkę na stół.
— Lauren, jeśli mnie zgłosisz, stracę wszystko.
— Już straciłeś coś ważniejszego.
— Co?
— Człowieka, który wierzył, że nie zrobisz tego własnej żonie.
Nie płakałam. Łzy przyszły dopiero wtedy, gdy podpisałam oświadczenie potwierdzające, że Helena i Nicole mają opuścić dom i nie mogą wrócić bez mojej zgody.
To nie było zwycięstwo, jakiego oczekiwałam. Wygrana smakowała metalem, bo wraz z nią kończyło się moje małżeństwo.
Daniel zabrał jedną walizkę. Nicole dwie. Helena próbowała jeszcze sięgnąć po srebrny ekspres, ale urzędnik zatrzymał jej dłoń.
— To zostaje.
Na schodach Helena odwróciła się do mnie.
— Twój ojciec byłby rozczarowany tym, jak traktujesz rodzinę.
— Mój ojciec nauczył mnie czytać umowy, zanim je podpiszę. I nie pożyczać domu ludziom, którzy żądają kluczy.
Wyszli.
Daniel został przy bramie, sam, bez matki, bez siostry i bez samochodu, który następnego dnia miał zostać zabrany przez wierzyciela.
— Możemy jeszcze porozmawiać — powiedział.
— O czym?
— O tym, żebyś nie niszczyła naszego życia.
— To ty podpisałeś początek jego końca.
Przez kilka minut siedziałam w gabinecie z panem Wiktorem i Martą. Porządkowaliśmy dokumenty. Oryginalny akt własności wrócił do czerwonej teczki, a podrobiona umowa została zapakowana osobno jako dowód.
Wtedy zauważyłam mosiężny klucz leżący na biurku.
Ten sam, o który Helena szarpała się z Nicole.
— Dlaczego tak bardzo go chciały? — zapytałam.
Marta odpowiedziała:
— Myślały, że otwiera skrytkę z pieniędzmi.
Pan Wiktor pokręcił głową.
— Otwierał tylko szufladę. Pieniądze nigdy tam nie leżały.
Wzięłam klucz do ręki. Czarna porcelanowa główka w kształcie liścia była porysowana, ale nie pękła.
Na dnie szuflady znalazłam jeszcze jedną kartkę, wsuniętą pod wyściółkę. Było to odręczne zdanie mojego ojca, zapisane jego charakterystycznym, pochyłym pismem:
„Lauren, jeśli ktoś kiedyś będzie próbował wmówić ci, że miłość daje mu prawo do twojej pracy, sprawdź, co trzyma w kieszeni”.
Przeczytałam te słowa dwa razy.
Potem wyszłam przed dom, gdzie Daniel wciąż stał przy bramie.
Nie prosił już o rozmowę.
Patrzył tylko na mosiężny klucz w mojej dłoni, jak na ostatnią rzecz, której nie zdołał mi odebrać.
Przegapiłeś początek?
