CZĘŚĆ 4
Był to Roman, starszy brat mojego ojca.
Przez całe moje dzieciństwo przychodził do warsztatu w każdą sobotę. Przynosił termos z kawą, opowiadał głupie dowcipy i twierdził, że Ernesto ma ręce stworzone do ratowania rzeczy, których inni już dawno się pozbyli.
To on świadkował przy akcie, którego moi rodzice nigdy nie podpisali.
Roman stał przy furtce z czapką w dłoni. Materiał był zmięty od ściskania. Za nim czekała kobieta w jasnym płaszczu — przedstawicielka firmy, która miała kupić warsztat.
Ojciec ruszył w jego stronę.
— Roman, co zrobiłeś?
Roman nie odpowiedział od razu. Spojrzał na mnie, potem na granatową torebkę mamy.
— Nie chciałem, żebyście dowiedzieli się w ten sposób.
— W jaki sposób mieliśmy się dowiedzieć? — zapytała mama. — Kiedy obcy ludzie przyjdą po klucze?
Teresa podeszła do niego gwałtownie.
— Powiedz im, że wszystko było uzgodnione.
Roman odsunął się od niej.
— Nie będziesz już mówiła za mnie.
W ogrodzie zawisło coś ciężkiego. Goście, którzy jeszcze przed chwilą udawali, że niczego nie słyszą, stali nieruchomo przy stołach.
Adrian złapał matkę za ramię.
— To miał być tylko kredyt.
— Miałeś przestać panikować i robić to, co ci kazaliśmy — syknęła Teresa.
— To ty obiecałaś, że Renata niczego nie zauważy.
Kobieta w jasnym płaszczu wystąpiła naprzód.
— Nazywam się Irena Maj. Reprezentuję spółkę, której przedstawiono państwa warsztat jako zabezpieczenie. Wpłaciliśmy zaliczkę na konto wskazane przez pana Romana. Dziś rano dowiedzieliśmy się, że właściciele niczego nie podpisali.
Ojciec spojrzał na stryja.
— Sprzedałeś mój warsztat?
Roman zacisnął powieki.
— Nie miałem zamiaru go sprzedać. Chciałem tylko pożyczyć pieniądze.
— Na co?
— Na leczenie mojej córki.
To zdanie uderzyło w całe zgromadzenie inaczej niż wszystkie wcześniejsze słowa. Roman miał córkę, Zosię, która od dwóch lat zmagała się z ciężką chorobą. Wiedziałam, że koszty leczenia były ogromne. Nie wiedziałam jednak, że Teresa wykorzystała jego rozpacz.
Roman wyciągnął z kieszeni pomięty kwit.
— Teresa powiedziała, że Adrian potrzebuje zabezpieczenia, a później bank wszystko cofnie. Dostałem pieniądze. Zapłaciłem szpitalowi. Myślałem, że podpisy są prawdziwe.
— A moje nazwisko jako świadka? — zapytałam.
Roman spuścił głowę.
— Teresa powiedziała, że podpiszesz po ślubie.
Adrian zrobił krok w moją stronę.
— Renata, ja naprawdę chciałem to naprawić.
— Kiedy? Po zabraniu warsztatu czy po zabraniu domu?
— Po ślubie miałem dostać pieniądze od inwestora.
— Nie dostałeś.
— Bo wszystko się opóźniło.
Marta podniosła rachunek leżący na pulpicie.
— Inwestor nie istnieje. Numer rachunku, na który miały trafić pieniądze, należy do firmy Teresy.
Teresa wyrwała jej kartkę.
— To kłamstwo.
— Nie — powiedziała Celina. — To wyciąg z rejestru.
Nagle zadzwonił telefon Adriana. Spojrzał na ekran i odebrał drżącą ręką.
— Słucham?
Przez chwilę słuchał w milczeniu. Potem pobladł.
— Nie możecie tego zrobić.
Odłożył telefon.
— Co się stało? — spytała Teresa.
— Bank wstrzymał wszystkie rachunki firmy. Irena wycofała zaliczkę. Powiedziała, że jeśli do siedemnastej nie oddacie pieniędzy, umowa zostanie przekazana do unieważnienia i zawiadomią właściwe instytucje.
Teresa odwróciła się do mnie.
— Ty to zrobiłaś.
— Nie. Wy zrobiliście to sami.
Ojciec podszedł do Romana. Miał zaczerwienione oczy, lecz mówił spokojnie.
— Zabrałeś mi nazwisko, warsztat i zaufanie. Ale pieniądze na leczenie Zosi nie mogą zniknąć razem z twoim wstydem.
Roman uniósł głowę.
— Nie zasługuję na twoją pomoc.
— To nie pomoc dla ciebie. To pomoc dla niej.
Ojciec wyjął z kieszeni portfel i podał mu kartę.
— Na początek opłacimy najbliższą fakturę. Potem sprzedam samochód i spłacę resztę zaliczki. Warsztat zostaje mój, ale ty już nigdy nie wejdziesz do biura bez mojej zgody.
Roman zaczął płakać. Nie podszedł do brata. Uklęknął przy krześle matki i oparł czoło o jej dłoń.
Mama nie cofnęła ręki.
Adrian stał przede mną w ślubnym garniturze. Jeszcze rano myślałam, że ten strój oznacza początek wspólnego życia. Teraz widziałam w nim tylko człowieka, który chciał wejść do mojej rodziny przez ceremonię, zanim zdążymy sprawdzić, co niesie w kieszeniach.
— Renata, proszę — powiedział. — Nie przekreślaj wszystkiego przez jedną pomyłkę.
— To nie była pomyłka.
— Byłem zdesperowany.
— Byłeś gotów pozwolić, żeby moi rodzice siedzieli przy drzwiach, podczas gdy ich pieniądze ratowały twój ślub.
Adrian spojrzał na dwa plastikowe krzesła. Jedno wciąż było odsunięte, jakby ktoś przed chwilą gwałtownie wstał.
— Kochałem cię — powtórzył.
— Może. Ale kochałeś też to, co mogłeś dzięki mnie dostać. A ja nie potrafię już udawać, że to jedno i to samo.
Sięgnęłam po mikrofon.
— Proszę wszystkich o uwagę.
Ktoś wyłączył muzykę. Nad ogrodem zawisł zapach rozgniecionych róż i gorącego wosku.
— Ten ślub się nie odbędzie — powiedziałam. — Nie dlatego, że moi rodzice siedzieli przy wejściu dla obsługi. Tylko dlatego, że człowiek stojący obok mnie uznał, iż można ukryć ich godność, pieniądze i podpisy, a potem nazwać to rodziną.
Adrian spuścił głowę.
Teresa ruszyła ku samochodom, lecz Irena zastąpiła jej drogę.
— Musimy podpisać potwierdzenie zwrotu zaliczki.
— Nie mam teraz czasu.
— Właśnie dlatego zaprosiliśmy panią tutaj.
Marta zdjęła z głównego stołu srebrne wizytówki krewnych Adriana. Każdą odkładała do pudełka po świecach. Potem przeniosła dwa wysokie krzesła rodziców na środek ogrodu, pod łuk, gdzie jeszcze chwilę wcześniej miała odbyć się ceremonia.
Ojciec popatrzył na nie z zakłopotaniem.
— Nie potrzebujemy miejsca na pokaz.
— To nie pokaz — powiedziałam. — To miejsce, które powinno być wasze od początku.
Mama poprawiła fałdę granatowej sukienki.
— A ty? Co teraz zrobisz?
Spojrzałam na dokument z podrobionym podpisem. Papier był cienki, ale ważył więcej niż cała suknia.
— Najpierw zabiorę was do banku. Potem pojedziemy do kancelarii. Nie po to, żeby ratować ślub. Po to, żeby uratować wszystko, co próbowali wam odebrać.
Celina skinęła głową.
— Będę czekała na was rano.
— Przyjedziemy dziś — odpowiedziałam.
Adrian został sam przy scenie. Na pulpicie wciąż leżał plan stołów z jego podpisem i godziną dziewiątą dwanaście. Wziął kartkę, złożył ją na pół, ale nie potrafił jej podrzeć. Odłożył ją z powrotem.
Roman podszedł do ojca.
— Nie wiem, jak ci to oddam.
— Zacznij od prawdy — odpowiedział Ernesto. — Resztę policzymy później.
Kiedy odchodziliśmy, zauważyłam, że przy wejściu dla kelnerów zostały dwa puste krzesła. Jedno miało pęknięcie na oparciu. Drugie było całe.
Mama zatrzymała się przy nich i dotknęła dłonią chłodnego plastiku.
— Pamiętasz, jak zawsze mówiłam, że najważniejsze jest to, kto siedzi obok ciebie?
— Pamiętam.
— Dziś już wiem, że równie ważne jest to, kto próbuje cię przesunąć.
Nie odpowiedziałam. Wzięłam z pulpitu plan stołów i zaniosłam go ojcu.
Ernesto rozłożył kartkę na masce starego samochodu, tym samym samochodzie, z którego Teresa tak często żartowała. Wyjął z kieszeni ołówek stolarski, ten sam, którym przez lata zaznaczał wymiary części w warsztacie, i przekreślił nazwisko Adriana.
Potem zapisał pod nim trzy słowa: „warsztat, dom, prawda”.
Atrament nie był potrzebny. Ołówek zostawił na papierze ciemną, mocną kreskę.
Przegapiłeś początek?
