CZĘŚĆ 4
Klamka opadła, zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć.
Do sali wszedł Paweł Wrona w mokrym płaszczu. Miał rozciętą wargę i trzymał skórzaną teczkę przyciśniętą do piersi. Nie wyglądał jak człowiek, który przyszedł negocjować.
Wyglądał jak ktoś, kto zrozumiał, że jego wspólnicy właśnie zaczęli ratować siebie.
— Paweł — powiedziała Wioletta. — Co ty zrobiłeś?
— To ja powinienem zapytać, co wy zrobiliście.
Arkadiusz ruszył w jego stronę.
— Połóż teczkę na stole.
— Najpierw powiedz, czy naprawdę zamierzasz oddać mnie za tę umowę.
— Nie zawieram z tobą żadnej umowy.
— Już zawarłeś. Tylko nie wiedziałeś, że ją podpisałeś.
Paweł wyjął z teczki kilka kartek. Papier był wilgotny na rogach, a na jednej stronie widniała czerwona pieczęć Delty.
Roman wziął dokument i przybliżył go do lampy.
— To umowa o dostawy zastępcze — powiedział. — Z podpisem Arkadiusza.
— Podrobionym — odpowiedział Arkadiusz.
Paweł zaśmiał się krótko.
— Nie przez nas. Przez twoją żonę.
Wioletta gwałtownie odwróciła głowę.
— Zamknij się.
— Przez dziewięć miesięcy mówiła, że jeśli dostawy się nie zgadzają, mam posługiwać się twoją pieczęcią. Wydawało mi się, że to sprytne. Potem przestała płacić.
— Bo miałeś dostarczać towar, a nie odpady! — krzyknęła.
— Dostarczałem to, na co mnie było stać.
Jedna z kobiet w błyszczącej sukience zakryła usta. Goście zaczęli odsuwać się od Wioletty, jakby nagle wokół niej zabrakło powietrza.
Spojrzałam na dokument.
— Co to za umowa?
Paweł przez moment milczał, potem podał kartki mnie.
— Umowa, która miała obciążyć panią. Wioletta chciała, żeby Delta wykazała, że to pani pracownia dostarczała wadliwe torby. Gdyby Arkadiusz podpisał dziś kontrakt z panią, poprzednie reklamacje można by było przypisać pani działalności.
W żołądku poczułam zimny skurcz.
Nie chodziło tylko o kradzież wzorów.
Chodziło o zniszczenie mojego nazwiska.
Arkadiusz wyciągnął rękę po dokument, ale zatrzymał się w połowie.
— Dlaczego przyszedłeś teraz?
Paweł spojrzał na siostrę.
— Bo obiecała, że spłaci mój dług z pieniędzy Delty. Dziś rano dowiedziałem się, że sprzedała magazyn, który miał być zabezpieczeniem. Bez mojej wiedzy.
Wioletta syknęła:
— Nie miałeś prawa go sprzedawać.
— To ty podpisałaś zgodę.
Roman wyjął telefon i przewinął dokumenty.
— Magazyn został przekazany fundacji trzy tygodnie temu. Fundacji, której prezesem jest Paweł.
Arkadiusz patrzył na żonę.
— Chciałaś przejąć magazyn?
— Chciałam uratować firmę.
— Nie. Chciałaś uratować siebie.
Odpowiedziała dopiero po chwili.
— Gdyby Delta upadła, nie miałabym nic. Całe życie byłam żoną właściciela. Wszyscy widzieli we mnie tylko ozdobę przy jego ramieniu. Kiedy pojawiła się Marta, kiedy zacząłeś mówić o niej z podziwem, pomyślałam, że jeśli ona stanie się twarzą Delty, ja zniknę.
Jej głos nie brzmiał już wyniośle. Brzmiał jak głos osoby, która przez wiele miesięcy budowała ścianę i właśnie zobaczyła, że mur powstał wokół niej.
Nie poczułam triumfu.
Poczułam zmęczenie.
— Mogłaś ze mną porozmawiać — powiedziałam.
Wioletta spojrzała na moją torbę.
— Z tobą? Przyszłaś tutaj z rzeczą, która wyglądała jak wspomnienie biedy, a Arkadiusz chciał oddać ci najważniejszy kontrakt w historii firmy.
— Bo umiem wykonywać swoją pracę.
— A ja umiałam tylko być obok niego.
— Nie — odezwał się Arkadiusz. — Ty miałaś dostęp do wszystkiego. To nie było mało. Zrobiłaś z tego broń.
Przez chwilę słychać było wyłącznie pracę klimatyzatora.
Potem Roman położył przed Arkadiuszem drugi dokument.
— Jest jeszcze jedna rzecz. W archiwum znaleźliśmy pełnomocnictwo podpisane przez pana przed rokiem. Wioletta mogła zatwierdzać przelewy do pięćdziesięciu tysięcy złotych.
Arkadiusz przymknął oczy.
— Dałem jej to, żeby nie musiała prosić mnie o każdą fakturę.
— I nigdy nie sprawdzałeś rachunków? — zapytałam.
— Ufałem jej.
— To zaufanie także miało swoją cenę.
Skinął głową. Przyjął te słowa bez obrony.
Nie chciałam, żeby cała odpowiedzialność spadła na Wiolettę, bo jej mąż przez lata nie zaglądał tam, gdzie powinien. Kłamstwo było jej dziełem, ale przestrzeń do kłamstwa stworzył ktoś inny.
Arkadiusz podniósł dokument.
— Umowa z Martą zostaje odłożona.
Wioletta wypuściła powietrze.
— Czyli jednak ją odrzucisz.
— Nie. Zmienimy warunki.
Spojrzał na mnie.
— Delta nie będzie pośrednikiem. Powołam osobną spółkę zakupową, w której Marta otrzyma udział i pełną kontrolę nad wzorami. Pieniądze za produkcję będą trafiały bezpośrednio do jej pracowni. Żadnych dostaw zastępczych, żadnych podpisów za plecami, żadnych umów, których nie widzi.
Roman uniósł brwi.
— To oznacza, że oddaje pan część kontroli.
— Właśnie tego zabrakło.
Podeszłam do stołu i dotknęłam palcem kopii umowy.
— Chcę jeszcze jednego warunku.
Arkadiusz czekał.
— Lena i pozostałe osoby z Koral mają dostać zaległe wynagrodzenia. Nie od Pawła. Od Delty. Kazano im pracować na cudzych wzorach, ale to firma korzystała z ich pracy.
Paweł drgnął.
— Nie możesz tak po prostu…
— Mogę — przerwał Arkadiusz. — I zrobię to.
Lena zaczęła płakać bezgłośnie. Otarła twarz rękawem granatowego fartucha.
Wioletta patrzyła na Pawła.
— A ja?
Arkadiusz nie odpowiedział od razu.
— Oddasz wszystkie klucze, pieczęcie i dokumenty. Podpiszesz zgodę na audyt rachunków. Nie będziesz już zarządzać finansami.
— Chcesz mnie wyrzucić?
— Chcę przestać udawać, że małżeństwo jest usprawiedliwieniem dla kradzieży.
— A jeśli odmówię?
Roman przesunął w jej stronę formularz.
— Wtedy dokumenty trafią tam, gdzie powinny trafić od początku. Ale jeśli podpiszesz dobrowolnie, Delta pokryje zaległe wypłaty pracowników, a ty zachowasz mieszkanie. Nie zostaniesz bez środków, mimo że próbowałaś pozbawić ich wszystkich innych.
Wioletta wpatrywała się w formularz. Jej dłoń drżała, gdy brała pióro.
Nie płakała.
Nie przepraszała.
Ale kiedy składała podpis, odłożyła pierścionek w kształcie igły na blat, jakby nagle przeszkadzał jej w pisaniu.
Paweł próbował wyjść, lecz Lena zastąpiła mu drogę.
— Moje pieniądze — powiedziała.
— Nie mam ich.
— Masz moje cztery miesiące pracy.
Paweł spuścił wzrok. Wyjął z kieszeni klucze i położył je na stole.
— W magazynie jest jeszcze część towaru. Weźcie go. Sprzedajcie i wypłaćcie ludziom.
Lena patrzyła na niego długo.
— A wzory?
— Wszystkie oddam.
— Wszystkie?
— Wszystkie.
To nie naprawiało miesięcy strachu, ale było pierwszą rzeczą, którą zrobił bez próby ratowania własnej skóry.
Arkadiusz podszedł do mnie, trzymając poprawioną umowę.
— Pani Marto, jeśli po tym wszystkim nadal zechce pani współpracować…
— Zechcę, ale nie dlatego, że mnie pan potrzebuje.
— Wiem.
— Zrobię to, bo moi ludzie zasługują na duże zamówienie, a moje projekty nie będą już krążyły po cudzych magazynach.
Podał mi pióro.
Wzięłam je i położyłam obok mojej starej torby. Skóra na jej rogach była starta, ale szwy nadal trzymały mocno.
Podpisałam umowę.
Tym razem nikt nie śmiał się z mojego wyglądu.
Nie dlatego, że nagle stałam się kimś innym.
Tylko dlatego, że wszyscy zobaczyli, ile kosztowało to, co przez chwilę uznali za nic nie warte.
Lena podeszła do mnie, gdy goście zaczęli opuszczać salę.
— Pani Marto, mogę wrócić do pracowni?
— Jutro rano — odpowiedziałam. — I przynieś wszystkie wykroje. Zaczniemy od sprawdzenia każdego szwu.
Uśmiechnęła się przez łzy.
— A torba?
Spojrzałam na brązową skórę, na przetarty pasek i małą bliznę po przypaleniu przy bocznej krawędzi.
— Ona zostaje ze mną.
Wzięłam ją na ramię i wyszłam z sali razem z Leną. Na stole za nami leżała złota igła Wioletty, a obok niej podpisana umowa, która nie należała już do jednego człowieka ani jednej rodziny.
Następnego ranka pierwszy wykrojony element nowej kolekcji miał oznaczenie, które pisałam zawsze ołówkiem przy lewej krawędzi: „zmniejszyć kieszeń o dwa milimetry”.
Lena spojrzała na notatkę i roześmiała się cicho.
— Pani Marto, ktoś wreszcie będzie musiał pilnować tych dwóch milimetrów.
— Właśnie dlatego podpisałam tę umowę — odpowiedziałam, wsuwając igłę w skórę. — Żeby już nikt nie szył mojego nazwiska cudzymi rękami.
