CZĘŚĆ 4
„Masz dwadzieścia minut. Potem wybiorę, które dziecko ma cierpieć pierwsze…”
Pobiegłem do sali Sofii.
Lekarz stał przy łóżku i sprawdzał jej źrenice. Monitor pikał szybko, nierówno, ale po chwili rytm zaczął się uspokajać.
— To nie nowe zatrucie — powiedział. — Organizm reaguje na wcześniejszą dawkę. Musimy ją obserwować.
— Ona przeżyje?
— Jeśli nie dojdzie do kolejnej ekspozycji, tak.
Elena przycisnęła dłoń do ust.
— Gabriel, nie jedź sam.
— Nie jadę po zemstę. Jadę po Diego.
— A jeśli to pułapka?
— Właśnie dlatego muszę wiedzieć, co on planuje.
Teresa weszła do sali, opierając się na lasce. Podała mi czarny zeszyt.
— Nie zabierzesz go.
— Muszę.
— Mauricio nie chce zeszytu. Chce, żebyś myślał, że to on trzyma wszystkie karty. Jeśli mu go oddasz, zniszczy jedyny dowód, który pokazuje, jak zaczął się jego plan.
— A jeśli nie oddam?
— Wtedy użyj tego, czego najbardziej się boi.
— Czego?
Teresa spojrzała na kartkę z podpisanym oświadczeniem.
— Jego własnej potrzeby, żeby wszyscy uznali go za ofiarę.
W samochodzie funkcjonariuszka usiadła obok mnie, a profesor Valdés jechał drugim pojazdem. Zatrzymaliśmy się jednak dwie ulice przed ogrodem botanicznym. Mauricio wyraźnie napisał, że mam przyjechać sam.
— Jeśli zobaczy więcej osób, może zrobić coś desperackiego — powiedziała funkcjonariuszka.
— Już jest zdesperowany.
— Dlatego nie wolno panu improwizować.
O 6:29 wszedłem do kamiennego pawilonu. W środku pachniało wilgotną ziemią i rozgniecionymi liśćmi. Na ławce siedział Diego. Miał rozciętą wargę, ale był przytomny. Obok niego stała szklana butelka z mętnym płynem.
Mauricio trzymał rękę na ramieniu chłopca.
— Tato, chcę wrócić do domu — powiedział Diego.
— Zaraz wrócimy — odparł Mauricio.
— Puść go — powiedziałem.
— Najpierw zeszyt.
Wyciągnąłem czarną okładkę, ale nie podałem mu jej.
— Teresa żyje.
Mauricio zesztywniał.
— Nie wciągaj jej w to.
— Profesor Valdés też żyje. I ma kopię dokumentu z twoim podpisem.
— Kłamiesz.
— Sam podpisałeś, że nie będziesz się mścił. Potem wysłałeś ludzi do jej domu. Śledziłeś moją rodzinę. Kupiłeś informacje ze szkoły. Podałeś mojej córce truciznę.
Diego spojrzał na ojca.
— To prawda?
Mauricio odsunął wzrok.
To nie było milczenie. To był moment, w którym jego starannie zbudowana historia pękła przed własnym synem.
— Twój ojciec cię okłamał — powiedziałem do chłopca. — Ale to nie twoja wina.
— Powiedział, że Sofia umrze, jeśli go nie posłucham.
— Wiem.
— Czy ona umrze?
— Lekarze robią wszystko, żeby ją uratować.
Diego zerknął na butelkę.
— Tam jest ten sam sok?
— Nie dotykaj jej — powiedział Mauricio.
Chłopiec cofnął rękę.
Wtedy z zewnątrz dobiegł odgłos kroków. Funkcjonariuszka pojawiła się w wejściu, ale nie wyciągnęła broni. Za nią stała Teresa.
Mauricio roześmiał się chrapliwie.
— Przyprowadziłeś ją? Po wszystkim, co mi zrobiła?
Teresa podeszła o krok.
— To ty pobiłeś mnie w akademiku.
— Zniszczyłaś mi życie.
— Nie. Pokazałam ludziom, jakie było.
— Gabriel odebrał mi stypendium.
— Odebrała ci je komisja, kiedy znaleziono twoje groźby w mojej szafce — powiedziałem.
— Bo wszyscy byliście przeciwko mnie!
Mauricio ścisnął ramię Diego. Chłopiec syknął z bólu.
Wtedy zrobiłem coś, czego nie planowałem. Rzuciłem zeszyt na ziemię, ale wcześniej wyjąłem z niego kartkę z podpisem i wsunąłem ją do kieszeni.
Mauricio rzucił się po czarną okładkę.
Diego wykorzystał sekundę jego nieuwagi. Wyrwał się i pobiegł do Teresy. Funkcjonariuszka natychmiast chwyciła chłopca, a ja kopnąłem butelkę tak, że rozbiła się o kamienną posadzkę.
Mauricio upadł na kolana.
— Nie! Nie możecie mi go zabrać!
— To ty zabrałeś mu bezpieczeństwo — odpowiedziała Teresa.
Kiedy skuwano mu ręce, nie patrzył na mnie. Patrzył na Diego, który przytulał się do Teresy i płakał w jej płaszcz.
— Synu, powiedz im, że jesteś ze mną — wyszeptał.
Diego długo nie odpowiadał. Potem podniósł mokrą twarz.
— Jestem z tym, kto nie każe mi krzywdzić innych.
Mauricio zamknął oczy.
W szpitalu Sofia spała przez kilka godzin. Gdy się obudziła, Elena podała jej wodę małymi łykami. Ja siedziałem obok i trzymałem fioletowy plecak na kolanach.
— Czy Diego też jest bezpieczny? — zapytała.
— Tak.
— A pan Mauricio?
Nie chciałem jej kłamać.
— Będzie musiał odpowiedzieć za to, co zrobił.
Sofia spojrzała na odprysk na porcelanowej szklance, którą funkcjonariusze zostawili w przezroczystym woreczku.
— Tato, dlaczego dorośli robią takie rzeczy?
Przez chwilę nie potrafiłem odpowiedzieć.
— Czasem ktoś tak długo opowiada sobie, że jest ofiarą, aż zaczyna ranić innych, żeby wszyscy to zobaczyli.
— A Teresa?
— Teresa przestała pozwalać mu pisać swoją historię.
Po południu profesor Valdés przyniósł do szpitala kopię dokumentów. Dzięki nim prokuratura mogła połączyć dawne groźby z tym, co wydarzyło się teraz. Pracownik sekretariatu przyznał, że sprzedawał Mauricio adresy i informacje o dzieciach. Rodzina Salgado nie mogła już ukryć starej sprawy pieniędzmi.
Diego trafił tymczasowo do siostry swojej matki. Teresa zgodziła się złożyć zeznania, ale poprosiła, bym nie jechał z nią do sądu, kiedy przyjdzie na to czas.
— Chcę tam wejść własnymi nogami — powiedziała.
— Rozumiem.
— Nie, Gabriel. Ty dopiero zaczynasz rozumieć. Przez lata myślałeś, że uratowałeś mnie tamtego dnia. Uratowałeś tylko możliwość, żebym sama się uratowała.
Sofia wróciła do domu po kilku dniach. Nadal nie chciała pić z porcelanowych kubków. Elena kupiła jej zwykłą plastikową szklankę z namalowaną rakietą, a ja wyrzuciłem wszystkie specjalne naczynia z górnej półki.
Pewnego ranka Diego przyszedł z ciotką pod szpital, żeby zobaczyć Sofię. Stał na korytarzu i ściskał w dłoni mały papierowy samolot.
— To dla niej — powiedział.
Sofia przyjęła go ostrożnie.
— Możemy kiedyś zagrać w planszówki — zaproponowała.
Diego spojrzał na ciotkę.
— Bez nocowania?
— Bez nocowania — odpowiedziałem.
Sofia uśmiechnęła się pierwszy raz od tamtej nocy.
— I bez soków od dorosłych, którzy mają dziwne szklanki.
Diego parsknął śmiechem. Elena odwróciła głowę, żeby ukryć łzy.
Na stole w sali leżał czarny zeszyt Teresy. Obok niego położyłem papierowy samolot Diego i fioletową nitkę z plecaka Sofii, którą pielęgniarka znalazła przy monitorze.
Nie były dowodami zemsty.
Były śladami trojga dzieci, które Mauricio próbował wciągnąć do swojej starej wojny.
Sofia wygładziła skrzydło papierowego samolotu i powiedziała do Diego:
— Tym razem ty wybierasz, dokąd lecimy.
Diego popatrzył na mały samolot, a potem wyszeptał:
— Byle jak najdalej od jego szklanki.
Przegapiłeś początek?
