CZĘŚĆ 4
Marta nie zdążyła powiedzieć nic więcej.
Połączenie zostało przerwane.
Przez kilka sekund nikt się nie poruszył. Adela tuliła się do mojego boku, a jej żółty królik leżał na podłodze, z jednym uchem przygniecionym przez rozdarte kartki.
Henryk podniósł się z krzesła.
— To niemożliwe.
— Twoja siostra twierdzi, że matka Adeli żyje — powiedziałam.
— Marta kłamie.
— Dlaczego miałaby kłamać?
— Bo chce mnie zniszczyć.
Tomasz wyjął telefon.
— Nie będzie musiała. Rozmowa została nagrana przez zestaw głośnomówiący.
Henryk ruszył ku niemu, ale Elżbieta zastąpiła mu drogę.
— Ani kroku.
Na dole zawył samochodowy alarm. Ktoś zatrzasnął drzwi na podjeździe. Chwilę później do pokoju wszedł starszy mężczyzna w granatowym płaszczu.
Nie znałam go.
— Jestem Jan Rybak — powiedział. — Wujek Adeli.
Tomasz odwrócił się gwałtownie.
— Mówiłeś, że nie przyjedziesz.
— Zmieniłem zdanie, kiedy Marta zadzwoniła do mnie z dworca.
Jan miał w ręku małe pudełko po lekarstwach. Położył je na komodzie.
— W środku jest list Mileny. Oryginalny. Henryk go ukrył w archiwum firmy.
Henryk pobladł.
— Nie masz prawa.
— Mam prawo do prawdy o mojej siostrzenicy.
Jan otworzył pudełko i wyjął złożoną kartkę. Papier był pożółkły, a na jego brzegu widniał odcisk zaschniętej fioletowej farby.
Adela zauważyła kartkę i przestała płakać.
— To moje słońce — powiedziała.
Spojrzałam na rysunek, który zrobiła pierwszego dnia w ośrodku. Bez promieni. Bez twarzy.
Jan uklęknął przed nią.
— Twoja mama też rysowała słońca bez promieni — powiedział. — Mówiła, że kiedyś je dokończy.
Adela patrzyła na niego niepewnie.
Henryk roześmiał się nerwowo.
— To przedstawienie. Wszyscy chcecie zabrać mi dziecko.
— Nie — odpowiedziałam. — Ty próbowałeś zabrać dziecko komuś innemu.
— Jesteś moją żoną.
— Byłam nią, kiedy podpisywałam dokumenty, nie wiedząc, że mnie okłamujesz. Nie jestem twoją wspólniczką.
Henryk podszedł do mnie i ściszył głos.
— Jeśli odwrócisz się ode mnie, stracimy dom. Stracimy wszystko.
— Dom już stracił znaczenie w chwili, gdy zamieniłeś łóżko dziecka w miejsce swoich nocnych negocjacji.
Na twarzy Henryka pojawił się gniew.
— Myślisz, że jesteś lepsza? Też podpisałaś papiery.
— Bo wierzyłam, że adoptujemy dziecko.
— A teraz chcesz je oddać obcemu człowiekowi?
Jan zacisnął dłonie.
— Nie jestem obcy. Jestem jedyną osobą, która przez lata opłacała Adeli rehabilitację, kiedy Henryk pobierał z jej funduszu pieniądze.
Tomasz spojrzał na mnie.
— To właśnie jest druga część, o której nie wiedziałaś. Henryk nigdy nie finansował leczenia Adeli. Wszystkie rachunki płacił Jan.
Odwróciłam się do męża.
— Powiedziałeś mi, że ośrodek nie ma pieniędzy na jej terapię.
— Miałem swoje wydatki.
— Na samochód Marty?
Nie odpowiedział.
Elżbieta uklękła przy Adeli.
— Kochanie, nikt nie zabierze cię bez wyjaśnienia. Dziś zostaniesz z Anną, dopóki wszystko nie zostanie sprawdzone.
Henryk wyciągnął rękę do dziewczynki.
— Adelo, chodź do taty.
Dziewczynka skuliła się i przycisnęła twarz do mojego swetra.
To był moment, w którym Henryk stracił nie pieniądze, lecz ostatnią rzecz, którą próbował udawać.
Nie krzyczałam. Nie triumfowałam.
Po prostu wzięłam telefon i zadzwoniłam do pełnomocnika, którego numer dostałam od Elżbiety. Potem przekazałam mu zdjęcia wszystkich wiadomości, podpisaną zgodę i wyciąg bankowy.
Henryk usiadł na podłodze.
— Anna, proszę. Nie rób tego.
— Już zrobiłam.
Marta przyjechała przed świtem. Miała na sobie ten sam beżowy płaszcz, który pamiętałam z rodzinnych świąt, ale wyglądała, jakby postarzała się przez jedną noc.
Podała mi oryginalną umowę.
— Podpisałam ją, bo Henryk powiedział, że pieniądze pójdą na leczenie Adeli. Nie wiedziałam, że chce je przenieść na własną firmę.
— Dlaczego wcześniej milczałaś?
Marta spojrzała na brata.
— Bo przez całe życie bałam się, że jeśli go zdradzę, zostanę sama. A potem zrozumiałam, że już jestem sama, tylko stoję obok niewłaściwego człowieka.
Henryk odwrócił głowę.
W południe przyjechała Milena.
Nie wyglądała jak kobieta z fotografii w dokumentach. Była bardzo szczupła, miała krótkie włosy i laskę opartą o nadgarstek. Przez dwa lata leczyła się po wypadku, którego Henryk użył jako pretekstu do ukrycia jej przed rodziną.
Kiedy zobaczyła Adelę, zatrzymała się przy progu.
— Mogę podejść? — zapytała mnie.
Adela nie odpowiedziała. Patrzyła na nią z napięciem.
Milena uklękła, choć wyraźnie sprawiało jej to ból.
— Mam dla ciebie obrazek — powiedziała.
Wyjęła z torebki kartkę. Było na niej słońce z ośmioma długimi promieniami.
Adela dotknęła jednego z nich.
— Mama?
Milena rozpłakała się.
— Tak, kochanie.
Adela spojrzała na mnie.
— Anna też mama?
Pytanie przecięło mnie mocniej niż wszystkie kłamstwa Henryka.
Przykucnęłam obok niej.
— Jestem osobą, która cię pokochała i będzie cię chronić, niezależnie od tego, gdzie będziesz mieszkać.
Milena wyciągnęła rękę. Adela długo patrzyła na jej palce, zanim włożyła w nie swoją małą dłoń.
Henryk obserwował to z korytarza. Nie próbował już podejść.
Tego dnia podpisaliśmy dokument zabezpieczający pieniądze Adeli. Fundusz został powierzony niezależnemu zarządcy, a nie mnie, Milenie ani Janowi. Żadna z osób związanych z rodziną nie mogła go ruszyć bez zgody opiekuna i lekarza prowadzącego.
Henryk stracił dostęp do konta, firmy i domu, który chciał zatrzymać za wszelką cenę. Marta przekazała wszystkie dokumenty, a potem wyjechała do Jana. Tomasz zrezygnował z własnych roszczeń, kiedy zobaczył, że pieniądze rzeczywiście zostaną przeznaczone na terapię i przyszłość Adeli.
Nie wybaczyłam Henrykowi tego samego dnia.
Nie musiałam.
Ale kiedy wynosił z garażu kartony, oddałam mu rzecz, którą znalazłam pod łóżkiem Adeli: jego starą, poplamioną kredką marynarkę.
— Zostaw ją — powiedział.
— Nie. Jest twoja.
Wziął ją i spojrzał na małą fioletową plamę przy kieszeni.
— Ona naprawdę cię pokochała — wyszeptał.
— Wiem.
— A ty ją zabierzesz?
— Nie zabieram jej. Pomagam jej wrócić do prawdy.
Milena nie mogła jeszcze samodzielnie zajmować się córką. Lekarze potrzebowali czasu, a Adela potrzebowała stabilności. Dlatego ustaliliśmy, że dziewczynka zostanie ze mną, a Milena będzie przyjeżdżać codziennie na krótkie spotkania. Nie była to bajkowa rodzina. Były łzy, pytania i dni, w których Adela chowała się pod stołem.
Była też cierpliwość.
Tydzień później siedziałyśmy przy stole w ośrodku, gdzie wszystko się zaczęło. Adela miała przed sobą kartkę i fioletową kredkę. Milena siedziała obok niej, a Jan trzymał kubek herbaty obiema dłońmi.
— Dorysujesz promienie? — zapytała Milena.
Adela pokręciła głową.
— Sama.
Narysowała pierwszy promień.
Potem drugi.
Ja patrzyłam na jej rękę, na nierówną linię wychodzącą poza koło, i przypomniałam sobie nocną rozmowę z elektronicznej niani. Gdybym wtedy nie podniosła głośności, Henryk wygrałby jeszcze tej samej nocy.
Adela skończyła rysunek i podała go Milenie.
Na słońcu było dziewięć promieni.
— Ten jest dla Anny — powiedziała.
Milena przytuliła ją mocno.
A ja zobaczyłam, że na odwrocie kartki Adela napisała swoje imię. Krzywo, dużymi literami, ale samodzielnie.
ADELА.
Tym razem nie było to nazwisko z umowy ani numer z akt.
Była to jej własna podpisana historia.
