CZĘŚĆ 4
Ostrze noża zatrzymało się kilka centymetrów od mojej dłoni.
Ewa zareagowała pierwsza. Uderzyła w nadgarstek Kowala, a nóż spadł na podłogę z suchym brzękiem.
— Ani kroku — powiedziała.
Kowal oddychał ciężko. Czoło pokryły mu krople potu, a pod kołnierzem koszuli pulsowała żyła.
— To nie miało tak wyglądać — syknął.
— Co dokładnie? — zapytałam.
— Miałem tylko zabrać kopertę.
— Czyją?
— Tę, którą znaleziono w aucie.
Leon cofnął się do ściany.
— To pan kazał mi rano przeszukać samochód?
— Powiedziałem, żeby sprawdzić pojazd.
— Powiedział pan, że chodzi o kradzież.
— Bo chodziło o kradzież.
— Nie. Chodziło o listę — przerwałam mu.
Kowal spojrzał na mnie. Wiedziałam, że wreszcie przestał udawać, że wszystko da się odkręcić jednym formularzem.
Ewa podniosła nóż i odsunęła go na bok.
— Piotr, usiądź.
— Nie będziecie robić ze mnie kozła ofiarnego.
— Nikt nie musi tego robić — powiedziałam. — Sam przyniosłeś tu wszystkie dowody.
Nie chodziło już tylko o łapówki. Lista obejmowała czternaście samochodów. Przy każdym znajdowała się kwota, numer lawety i nazwisko osoby, która zlecała „dalsze czynności”. Trzy pojazdy były własnością ludzi, których wcześniej zgłoszono jako zaginionych. Jeden należał do mojego ojca.
Mój ojciec, Adrian, zginął cztery lata wcześniej na skrzyżowaniu przy porcie. Oficjalnie prowadził po alkoholu, choć rodzina nigdy w to nie uwierzyła. Miał wtedy sprawdzić nielegalne przetargi na odholowywanie samochodów. Następnego dnia jego samochód zniknął z policyjnego parkingu.
Przez cztery lata słyszałam, że nie ma dowodów.
Teraz numer 47 leżał przede mną na stole.
— To mój ojciec był pierwszym wpisem? — zapytałam.
Kowal spuścił wzrok.
— Nie wiedziałem, że to pani ojciec.
— Ale wiedziałeś, co zrobiono z jego samochodem.
— Nie ja go zabiłem.
To zdanie uderzyło mocniej niż krzyk.
— Nie pytałam, kto go zabił. Pytałam, co zrobiłeś z jego autem.
Kowal usiadł. Przetarł twarz obiema dłońmi.
— Miałem przekazać dokumenty człowiekowi z zarządu portu. W zamian miałem dostać awans. Tylko tyle.
— A pozostałe samochody?
— System był już ustawiony. Ja tylko wpisywałem numery.
Ewa nachyliła się nad stołem.
— Przez kogo?
Kowal nie odpowiadał.
Wtedy otworzyły się drzwi. Stał w nich naczelnik wydziału, Roman Sęk, człowiek, który przez cztery lata podpisywał raporty o śmierci mojego ojca. W ręku trzymał teczkę, a jego twarz była spokojna.
— Wystarczy tego przedstawienia — powiedział. — Marina, oddaj listę.
Nie patrzył na Kowala. Patrzył na mnie.
— Nie ma pan uprawnień, żeby tu być — powiedziała Ewa.
— Mam uprawnienia do przejęcia kontroli.
— Nie, Romanie — odparła Ewa. — Masz tylko podpis na decyzji, którą właśnie unieważniłam.
Sęk zmrużył oczy.
— Nie wiesz, z kim zaczynasz.
— Wiem — powiedziałam. — Z człowiekiem, który cztery lata temu podpisał protokół oględzin samochodu mojego ojca, chociaż auto było już wtedy na prywatnej lawecie.
Wyjęłam z kieszeni zdjęcie. Nie było nowe. Przedstawiało tył lawety i częściowo widoczny numer boczny. Na odwrocie znajdowała się data oraz podpis kierowcy, który przez lata bał się zeznawać.
Leon zrobił krok naprzód.
— To numer mojej lawety.
— Wiem — odpowiedziałam. — Dlatego poprosiłam cię dziś rano, żebyś przyjechał. Nie znalazłeś koperty przypadkiem. Zgodziłeś się pomóc, bo twój syn potrzebuje operacji, a ludzie Sęka grozili, że zwolnią cię, jeśli powiesz prawdę.
Leon zacisnął usta.
— Bałem się.
— Wiem.
Kowal odwrócił się do Sęka.
— Mówiłeś, że nikt nie zna numeru 47.
Sęk spojrzał na niego z pogardą.
— Bo nikt nie miał znać.
Wystarczyło jedno zdanie.
Kowal zrozumiał, że właśnie został poświęcony. Złapał teczkę Sęka i wysypał jej zawartość na stół. Wypadły rachunki, kopie umów i lista nazwisk. Wśród nich znalazło się nazwisko zastępcy burmistrza oraz podpis człowieka, który prowadził postępowanie w sprawie śmierci mojego ojca.
Sęk rzucił się do papierów.
Ewa zagrodziła mu drogę.
— Nie dotykaj tego.
— To prywatne dokumenty.
— Nie są już prywatne.
Mój telefon znów zadzwonił. Tym razem numer nie był zastrzeżony. Na ekranie pojawiło się nazwisko mojej matki.
— Marina? — powiedziała, gdy odebrałam. — Przed chwilą był tu człowiek z portu. Powiedział, że twój ojciec nie zginął przypadkiem.
Zamknęłam oczy.
— Mamo, gdzie jesteś?
— W archiwum przy porcie. Znalazłam jego notes.
— Nie ruszaj się stamtąd. Jedziemy po ciebie.
Sęk wykorzystał moment i wybiegł na korytarz. Ewa ruszyła za nim, ale zatrzymałam ją gestem.
— Niech biegnie.
— Marina, on może zniszczyć dowody.
— Nie te, które już są poza jego zasięgiem.
Wyjęłam z torby mały czytnik kart pamięci. Od początku kopia listy nie znajdowała się ani w telefonie, ani w teczce. Była zapisana na karcie ukrytej pod podszewką mojego identyfikatora. Dlatego tak bardzo zależało mi, żeby Kowal przeszukał właśnie prawą kieszeń. Musiał zobaczyć odznakę, ale nie mógł znaleźć prawdziwego dowodu.
Kowal spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
— Od początku mnie podpuszczałaś.
— Nie. Od początku dawałam ci wybór.
— Mogłaś powiedzieć, kim jesteś.
— Wtedy nadal miałbyś możliwość udawać, że to pomyłka.
Ewa zabrała kartę.
— Ta sprawa nie skończy się dziś jednym raportem.
— Wiem — powiedziałam.
— A co z nim?
Spojrzałam na Kowala. Miał zdarte knykcie, pogniecioną koszulę i twarz człowieka, który nagle zobaczył cenę każdego podpisu.
— Niech sam podpisze zeznanie — odpowiedziałam. — Wszystkie nazwiska. Wszystkie samochody. Wszystkie kwoty.
— Myślisz, że to zrobi?
Kowal patrzył na teczkę Sęka. Potem na listę z numerem 47.
— Jeśli nie podpiszę, oni zrzucą wszystko na mnie — powiedział.
— Jeśli podpiszesz, nadal odpowiesz za to, co zrobiłeś.
— Wiem.
Po raz pierwszy nie brzmiał jak człowiek, który szuka wyjścia. Brzmiał jak ktoś, kto zrozumiał, że żadnego wygodnego wyjścia już nie ma.
Podpisał czternaście stron przed północą. Przy każdym numerze dopisał nazwisko, kwotę i miejsce przekazania samochodu. Przy numerze mojego ojca długo trzymał długopis nad kartką.
— To był Sęk — powiedział cicho. — Kazał mi zabrać auto, zanim przyjechała rodzina.
— Dlaczego?
— W bagażniku był notes.
Serce ścisnęło mi się tak mocno, że przez chwilę nie mogłam złapać oddechu.
— Gdzie jest teraz?
Kowal wskazał drzwi.
— W archiwum portu. Sęk nigdy go nie znalazł.
O 00:18 dotarłyśmy z Ewą do starego budynku przy nabrzeżu. Moja matka czekała przy metalowej szafie, ściskając brązowy notes z rozdarciem na grzbiecie. Pachniał kurzem, olejem i papierem, który przez lata leżał w zamknięciu.
— Twój ojciec zostawił pierwszą stronę pustą — powiedziała.
Otworzyła notes.
Na drugiej stronie widniał numer 47, a pod nim jedno zdanie zapisane ręką Adriana:
„Jeśli Marina to znajdzie, niech nie szuka zemsty. Niech sprawdzi, kto najbardziej boi się prawdy.”
Przeczytałam to dwa razy.
Potem zamknęłam notes i podałam go matce.
— Wiem już, kogo zapytać.
Na jej dłoni drżał mały mosiężny klucz, przyczepiony do rzemyka przy notesie. Pasował do szafy, której Sęk przez cztery lata nie potrafił otworzyć.
A kiedy zamek ustąpił, z wnętrza wysunęła się koperta z podpisem mojego ojca: „Dla Mariny, gdy odznaka przestanie wystarczać”
Przegapiłeś początek?
