CZĘŚĆ 4
Notariusz mówił powoli, jak człowiek, który wie, że jedno źle dobrane słowo może zmienić cudze życie.
— Jaki zapis? — zapytałam.
W sali pooperacyjnej pachniało środkiem dezynfekującym. Za cienką ścianą personel przenosił troje moich dzieci do inkubatorów. Słyszałam urywany płacz, przesuwane kółka i rytmiczne sygnały aparatury.
— Pański teść pozostawił udziały fundacji nie dzieciom Andrzeja — wyjaśnił notariusz. — Pozostawił je dzieciom urodzonym przez panią. To różnica prawna, której Andrzej nie zauważył albo nie chciał zauważyć.
— Co to znaczy?
— Że zarządcą udziałów do czasu pełnoletności dzieci miała zostać matka. Pani.
Zamknęłam oczy.
Andrzej nie próbował odebrać mi dzieci wyłącznie z powodu testamentu. Chciał przejąć fundację, klinikę i pieniądze, które jego ojciec odebrał mu po tym, jak odkrył fałszowanie wyników badań.
— Dlaczego nie powiedział mi pan wcześniej? — zapytałam.
— Andrzej dostarczył mi dokument, z którego wynikało, że wyraziła pani zgodę na przekazanie praw. Dopiero dziś rano otrzymałem wiadomość od pańskiej pielęgniarki, że podpis może być podrobiony.
Marta stała obok mojego łóżka. Jej fartuch był pomięty, a na mankiecie miała ślad po atramencie.
— Nie wiedziałam, komu mogę zaufać — powiedziała. — W klinice wszyscy bali się dyrektora.
— A pani nie?
— Bałam się. Ale bardziej bałam się, że te dzieci trafią tam bez zgody matki.
Drzwi otworzyły się gwałtownie. Do sali wszedł ordynator, za nim Sabina. Nie miała już makijażu. Na policzku widniał ciemny ślad od rozmazanego tuszu.
— Andrzej próbuje dostać się na oddział noworodków — powiedziała. — Pokazuje ochronie pełnomocnictwo.
— Nie ma pełnomocnictwa — odpowiedziałam.
— Twierdzi, że ma.
Notariusz nadal był na linii.
— Pani Oleno, mam przy sobie oryginał testamentu oraz odwołanie wszystkich wcześniejszych pełnomocnictw Andrzeja. Jeśli potwierdzi pani wolę, przekażę dokumenty zarządowi fundacji i bankowi.
— Potwierdzam.
— Rozumie pani, że oznacza to przejęcie odpowiedzialności za majątek, klinikę i trwające badania?
Spojrzałam przez szybę na trzy inkubatory. Najmniejsza dłoń poruszyła się pod przezroczystą osłoną.
— Rozumiem.
— W takim razie fundacja nie będzie już należeć do Andrzeja.
Położyłam telefon na kolanach.
Nie poczułam triumfu. Poczułam ciężar tak wielki, jakby ktoś położył mi na piersi wszystkie trzy dzieci naraz.
Po kilku minutach do sali wszedł Andrzej. Ochroniarz trzymał go za ramię, ale ordynator skinął głową, pozwalając mu podejść tylko do progu.
— Co mu powiedziałaś? — zapytał.
— Nic. Powiedziałam prawdę notariuszowi.
— Nie masz pojęcia, czym jest prowadzenie fundacji.
— Ty też nie. Dlatego chciałeś ją ukraść.
Jego twarz napięła się.
— Ukradłem? Chciałem ochronić dzieci.
Sabina roześmiała się krótko, lecz bez cienia radości.
— Przed ich matką? Czy przed wszystkimi, którzy mogliby odkryć, co robiłeś w klinice?
Andrzej spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Ty naprawdę myślisz, że możesz mnie zaatakować po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?
— Kupiłeś mi mieszkanie i obiecałeś, że zostaniesz dyrektorem fundacji. Nie wiedziałam, że ceną będą dzieci urodzone w eksperymentalnym programie.
— To była bezpieczna procedura.
— Nie miałeś zgody matki.
— Miałem podpis.
Marta zrobiła krok do przodu.
— Podrobiony.
Andrzej obrócił się ku niej.
— Pani nie rozumie, co pani robi.
— Rozumiem aż nadto. Widziałam, jak wyciągał pan teczkę z archiwum. Widziałam, jak pański dyrektor kazał usunąć zapis wejścia. I mam kopię rejestru, na którym podpisał się pan własnym nazwiskiem.
Andrzej zamilkł. Nie dlatego, że zabrakło mu odpowiedzi. Po prostu jego kłamstwa przestały mieścić się w jednym zdaniu.
Mykoła wszedł między nich.
— Pańskie dzieci są w stanie ciężkim, ale stabilnym. Nie zostaną przeniesione do pańskiej kliniki.
— To moje dzieci.
— Są też dziećmi Oleny. A dziś to ona podejmuje decyzje.
Andrzej zwrócił się do mnie.
— Chcesz mnie całkowicie odciąć?
Patrzyłam na jego mokre włosy, na płaszcz, który znałam z setek wspólnych wieczorów, i na lewy mankiet koszuli. Tamtego dnia w mieszkaniu zauważyłam na nim drobny ślad białego proszku. Pomyślałam, że to kurz z budowy. Teraz wiedziałam, że był to pył z archiwalnej koperty, którą otwierał, szukając testamentu.
— Nie odcinam cię od dzieci — odpowiedziałam. — Odcinam cię od decyzji podejmowanych w ich imieniu, dopóki nie dowiem się, ile jeszcze podpisałeś za moimi plecami.
— To zemsta.
— Nie. Zemstą byłoby pozwolić ci zabrać je tam, gdzie nie miałyby żadnego głosu.
Wtedy Andrzej zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał. Wyjął z kieszeni telefon i zaczął przeglądać wiadomości.
— Myślisz, że wszystko robiłem dla pieniędzy? — zapytał.
— Nie wiem już, co robiłeś.
— Mój ojciec zniszczył życie dziesiątkom rodzin. Jeśli nie przejąłbym fundacji, oddałby ją ludziom, którzy zamknęliby klinikę i wyrzucili dzieci z programu.
Mykoła spojrzał na niego ostro.
— Twój ojciec został odsunięty właśnie dlatego, że prowadził badania bez zgody pacjentów. Ty próbowałeś odziedziczyć jego metody, nie naprawić jego szkody.
Andrzej zacisnął telefon w dłoni.
Sabina wyjęła kartę pamięci.
— Jest na niej kopia wszystkich dokumentów, które mi wysyłałeś. Także wiadomość, w której pisałeś, że po porodzie wystarczy ogłosić Olenę niezdolną do opieki.
— Skąd ją masz?
— Zrobiłam kopię, zanim kazałeś mi ją skasować.
Ordynator wezwał kierownika administracji. W ciągu następnej godziny fundacja otrzymała od notariusza potwierdzenie zmiany zarządu. Bank wstrzymał wszystkie wypłaty z kont kliniki. Badania zostały zawieszone do czasu niezależnej kontroli, a dzieci pozostały na oddziale, gdzie decyzje podejmował zespół lekarzy, nie człowiek trzymający testament w szufladzie.
Andrzej stracił dokładnie to, po co odsunął mnie od pieniędzy: kontrolę nad fundacją i możliwość użycia trojaczków jako przepustki do rodzinnego majątku.
Nie został jednak bez niczego.
Poprosiłam notariusza, by nie wyrzucał go z fundacji natychmiast. Miał zachować stanowisko doradcze bez dostępu do pieniędzy i dokumentacji, dopóki nie wyjaśni, co zrobiono pacjentkom kliniki. Nie zrobiłam tego dla niego. Chciałam, żeby każda decyzja, którą podjął za zamkniętymi drzwiami, wróciła do niego w postaci pytań zadawanych przy otwartych drzwiach.
Sabina zrezygnowała z umowy reklamowej z kliniką i przekazała wszystkie kopie dokumentów. Nie prosiła mnie o przebaczenie.
— Nie zasłużyłam na nie — powiedziała.
— Nie wiem jeszcze, na co ktokolwiek zasłużył — odpowiedziałam.
— Mogę pomóc przy fundacji.
— Najpierw powiedz prawdę wszystkim kobietom, które podpisały tamte formularze.
Skinęła głową.
Mykoła odwiedzał oddział codziennie, choć nie był już lekarzem prowadzącym. Pewnego ranka przyniósł trzy małe czapeczki z naszytymi literami: M, Z i T. Nie kupił ich w sklepie z pamiątkami. Uszyła je jego matka, która prowadziła małą pracownię na Podolu.
— Dla trojaczków — powiedział, kładąc je na krześle.
— Skąd pan wiedział, jakie imiona wybiorę?
— Nie wiedziałem. Litery można zmienić.
Popatrzyłam na czapeczki i poczułam, że po raz pierwszy od wielu godzin oddycham bez bólu.
Moje dzieci przeżyły. Najmniejszy chłopiec potrzebował dodatkowego tlenu, dziewczynka miała problemy z temperaturą, a drugiego syna karmiono przez sondę. Każdy dzień wymagał podpisów, decyzji i rozmów, których nie rozumiałam jeszcze do końca.
Ale wszystkie decyzje były moje.
Nie dlatego, że odzyskałam pieniądze.
Dlatego, że nikt już nie mógł wmówić mi, iż podpis pod cudzym dokumentem jest silniejszy od mojego głosu.
Trzy tygodnie później odbyło się posiedzenie zarządu fundacji. Andrzej siedział po drugiej stronie długiego stołu. Przed nim leżały kopie wiadomości, rejestry wejść, dokumenty z archiwum i raport dotyczący kliniki.
— Czy ma pani coś do dodania? — zapytał przewodniczący komisji.
Andrzej spojrzał na mnie.
— Olena, powiedz im, że nie chciałem skrzywdzić dzieci.
W sali było gorąco. Na stole stał szklany dzbanek z wodą, a przy nim trzy identyczne plastikowe bransoletki ze szpitala. Trzymałam je w dłoni od dnia porodu.
— Nie wiem, czego chciałeś — powiedziałam. — Wiem tylko, co zrobiłeś.
Nie musiałam mówić nic więcej.
Podpisałam dokument, który przekazywał fundacji nowe zasady: żadnych badań bez świadomej zgody rodziców, żadnych ukrytych pełnomocnictw, żadnego dostępu do dokumentacji dla osoby pozostającej w konflikcie interesów.
Andrzej patrzył na mój podpis długo.
Tym razem nie próbował go podważyć.
Wieczorem wróciłam na oddział. Troje dzieci spało w osobnych inkubatorach. Na szybie najmniejszego ktoś przykleił kartkę z godziną kolejnego karmienia.
Pielęgniarka Marta podała mi trzy bransoletki.
— Proszę je zachować — powiedziała. — Były przy nich od początku.
Wzięłam je do ręki. Plastik był ciepły od jej dłoni.
Za szybą mój syn poruszył palcami, jakby próbował złapać niewidzialną nić powietrza.
Przyłożyłam do szyby kartkę z moim podpisem i szepnęłam:
— Tym razem nikt nie podpisze za was.
Przegapiłeś początek?
