CZĘŚĆ 4

Doktor Weiss nie zdążyła dokończyć zdania, bo Helga rzuciła się na dokument leżący przed nią.

— Nie wolno ci tego czytać — syknęła.

Jej paznokcie rozdarły górną krawędź kartki.

Klaus złapał ją za nadgarstek.

— Puść.

— Nie masz pojęcia, co robisz.

— Właśnie zaczynam rozumieć.

W gabinecie panował zapach papieru, środka dezynfekcyjnego i mokrej wełny. Sophie stała przy ścianie, blada, z dłonią na brzuchu. Julian patrzył na mnie, jakby czekał, aż ktoś cofnie ostatnią godzinę.

Doktor Weiss otworzyła komputer.

— Drugi zarodek został przeniesiony do laboratorium zewnętrznego — powiedziała. — Miał być wykorzystany w kolejnym transferze za trzy tygodnie.

— Dla kogo? — zapytałam.

Lekarka spojrzała na Helgę.

— Dla innej kobiety. Marta miała zostać matką dziecka z materiału genetycznego Claire i Juliana.

Marta zachwiała się i oparła o krzesło.

— Co?

Helga wyprostowała się.

— To miało zostać w rodzinie.

— W rodzinie? — Marta roześmiała się krótko, ale w jej głosie nie było nic wesołego. — Chciałaś zabrać żonie brata drugie dziecko, a potem dać je mnie?

— Ty nie mogłaś zajść w ciążę.

— A Claire mogła cię do tego celu świetnie posłużyć, prawda?

Julian zakrył twarz dłonią.

Spojrzałam na niego.

— Wiedziałeś o drugim zarodku?

— Wiedziałem, że matka szuka rozwiązania dla Marty.

— Wiedziałeś, że to mój materiał?

Nie odpowiedział od razu.

To wystarczyło.

— Powiedziałeś mi, że ostatnie zarodki zostały zniszczone — przypomniałam.

— Bałem się, że odmówisz.

— Bałeś się odmowy czy utraty pieniędzy?

Klaus odwrócił się do syna.

— Powiedz jej prawdę.

Julian pobladł.

— Firma była zadłużona. Ojcowie wspólników chcieli wycofać kapitał. Dziecko miało zagwarantować sukcesję. Matka wymyśliła, że Sophie urodzi pierwsze, a Marta… że wychowa drugie.

Sophie przymknęła oczy.

— A Claire miała udawać, że wszystko jest prezentem od losu.

— Nie chciałem cię skrzywdzić — powiedział Julian.

— Przywiozłeś mnie sześć lat temu do kliniki, kiedy płakałam po każdej porażce. Trzymałeś formularze w ręku. Wiedziałeś, ile dla mnie znaczyła każda próbka. Nie można niechcący ukraść komuś macierzyństwa.

Doktor Weiss przesunęła w moją stronę kolejną teczkę.

— Zabezpieczyliśmy oba zarodki. Żaden nie zostanie wykorzystany bez pani osobistej zgody. Co więcej, klinika przyznaje, że doszło do naruszenia procedur. Pracownik, który przyjął elektroniczne upoważnienie, przekazał nam całą korespondencję.

— Kto? — zapytałam.

— Technik nazwiskiem Aron Keller. Odmówił udziału w drugim transferze. Zostawił pisemne zeznanie, gdy zorientował się, że podpis jest sfałszowany.

Helga zacisnęła usta.

— Zniszczyłbyś rodzinę przez jeden podpis?

— Nie — odpowiedziała doktor Weiss. — Rodzinę zniszczyło to, co ten podpis miał ukryć.

Marta podeszła do mnie. Jej bransoletka uderzyła o drewnianą poręcz krzesła.

— Claire, ja nie wiedziałam o twojej zgodzie. Myślałam, że Julian i Sophie robią to za twoją wiedzą.

— Słyszałaś rozmowy przy stole.

— Słyszałam, że matka mówiła o dziecku. Nie wiedziałam, że to twoje. Kiedy usłyszałam, że mam podpisać dokumenty, odmówiłam. Dlatego Helga przyspieszyła wszystko.

Wyjęła telefon.

— Mam wiadomości od niej.

Przez lata Marta śmiała się, kiedy zmieniała język przy stole. Teraz położyła telefon przede mną, ekranem do góry. Były tam daty, kwoty i krótkie polecenia. Żadnych nagrań. Tylko słowa wystarczające, by pokazać, jak ktoś krok po kroku planował odebrać mi prawo do własnego dziecka.

Klaus podpisał dokument powierniczy przy doktor Weiss.

— Julian traci udziały — oznajmił. — A jeśli spróbuje przenieść pieniądze albo wpłynąć na klinikę, fundacja otrzyma całość.

Julian spojrzał na ojca.

— Wyrzucasz mnie?

— Nie. Sam wyszedłeś, kiedy podpisałeś zgodę za żonę.

To zabolało mnie bardziej, niż się spodziewałam. Nie dlatego, że Julian stracił firmę. Dlatego, że przez chwilę zobaczyłam mężczyznę, którego poślubiłam, stojącego bez żadnego planu, bez matki mówiącej mu, co ma powiedzieć, bez pieniędzy, które mogły zasłonić jego tchórzostwo.

— Sophie — powiedziałam — czego chcesz?

Oparła dłoń na brzuchu.

— Chcę urodzić dziecko bez szantażu. Nie oddam go rodzinie Juliana. Nie podpiszę adopcji. Ale jeśli ty będziesz chciała być jego matką, porozmawiamy o tym po porodzie, spokojnie i uczciwie.

W gardle stanęła mi twarda kula.

— Ono jest także moje. Ale nie będę ci go odbierać. To ty je nosisz. To ty decydujesz, komu ufasz.

Sophie zaczęła płakać.

Helga prychnęła.

— Czyli odrzucasz własne dziecko?

Odwróciłam się do niej.

— Nie. Odrzucam sposób, w jaki próbowałaś mi je podsunąć.

Julian podszedł bliżej.

— Claire, proszę. Mogliśmy to naprawić.

— Nie naprawia się małżeństwa dzieckiem, które powstało z kradzieży.

— Kochałem cię.

— Może. Ale kochałeś też wygodną wersję mnie. Tę, która nic nie rozumie, gdy mówicie przy stole w innym języku.

Jego usta drgnęły.

— Od kiedy rozumiałaś?

— Od dawna.

— Dlaczego nic nie powiedziałaś?

Spojrzałam na niego i przypomniałam sobie wszystkie wieczory, podczas których leżałam obok niego z jednym słuchawkiem w uchu, powtarzając cicho nowe słowa. Robiłam to kiedyś, żeby zbliżyć się do jego rodziny. Potem uczyłam się, żeby przestać być ślepa.

— Bo chciałam mieć pewność, że kiedy cię zapytam, nie skłamiesz tylko dlatego, że możesz.

Wtedy Julian usiadł na krześle. Nie wyglądał jak człowiek, który stracił pieniądze. Wyglądał jak ktoś, komu odebrano ostatnią wymówkę.

Sophie podpisała oświadczenie, że nie zgadza się na żadne decyzje dotyczące dziecka bez własnej obecności. Ja podpisałam wniosek o zabezpieczenie zarodka. Doktor Weiss obiecała, że drugi pozostanie zamrożony do czasu mojej niezależnej decyzji.

Nie zdecydowałam, czy kiedyś go wykorzystam.

Ta decyzja miała należeć wyłącznie do mnie.

Trzy dni później spotkałam Sophie przed kliniką. Nie było Juliana ani Helgi. Padał drobny deszcz, a na ławce obok wejścia leżała ulotka o kursach dla przyszłych rodziców.

— Lekarz powiedział, że dziecko dobrze się rozwija — oznajmiła Sophie.

— Cieszę się.

— Chciałabyś znać płeć?

Pokręciłam głową.

— Jeszcze nie. Chcę najpierw usłyszeć, jak oddycha.

Sophie uśmiechnęła się przez łzy.

— Mogę wysłać ci zdjęcie z badania.

— Możesz. Ale nie jako obowiązek. Jako wybór.

Wyjęła z torebki mały papierowy notes. Okładka była poplamiona kawą.

— To znalazłam u Juliana — powiedziała. — Zapisał w nim niemieckie zdania, które miałam powiedzieć przy twojej obecności. Chciał, żebyś uwierzyła, że dziecko od początku było przeznaczone dla ciebie.

Otworzyłam notes. Na pierwszej stronie widniało zdanie, które doskonale rozumiałam.

„Claire nie musi wiedzieć wszystkiego”.

Zamknęłam go i oddałam Sophie.

— Niech to zostanie u ciebie.

— Dlaczego?

— Żebyś pamiętała, że twoje dziecko nie zaczęło się od ich planu. Zaczęło się od ciebie.

Tego samego dnia Julian przysłał mi przez kuriera pudełko z naszymi dokumentami z kliniki. W środku znalazłam zdjęcie pierwszego badania, na którym trzymał mnie za rękę. Na odwrocie napisał: „Wróć do mnie”.

Nie odpisałam.

Wyrzuciłam kartkę, ale zdjęcie zachowałam, nie dla niego. Dla kobiety, którą byłam wtedy — tej, która jeszcze wierzyła, że wspólne cierpienie zawsze oznacza wspólną lojalność.

Wieczorem Sophie zadzwoniła.

— Dziecko właśnie kopnęło — powiedziała.

Przycisnęłam telefon do ucha.

— Naprawdę?

— Tak. Jakby chciało przerwać naszą rozmowę.

Zaśmiałam się pierwszy raz od wielu dni.

— Powiedz mu, że ma jeszcze czas.

— Na co?

Spojrzałam na teczkę z moim nazwiskiem, leżącą przede mną, i na podpis, którego nigdy nie złożyłam.

— Żeby przyszło na świat bez żadnych cudzych instrukcji.

Po drugiej stronie Sophie milczała przez chwilę, a potem przyłożyła dłoń do brzucha.

— Słyszałeś? Claire mówi, że tym razem wybór należy do nas.