CZĘŚĆ 4
…Marcus wyciągnął rękę, ale detektyw Morris zastąpił mu drogę.
— Zatrzymaj się tutaj.
— Nie rozumiesz — powiedział Marcus. — Jennifer zamknęła ich w sali głównej.
Kim zerwała się z krzesła.
— Kogo?
— Morrisonów. Przyjechali obejrzeć miejsce przed podpisaniem końcowych ustaleń z dekoratorem. Jennifer przekonała ich, że ma pełnomocnictwo Sarah. Kiedy zaczęli pytać o pieniądze, zamknęła bramę i zabrała telefony.
Poczułam, że ból odsuwa się na chwilę pod naporem złości.
Morris spojrzał na niego twardo.
— Skąd masz rozcięcie?
Marcus dotknął brwi. Na palcach została kropla krwi.
— Amber rzuciła we mnie metalowym stojakiem. Próbowałem zabrać Jennifer kluczyki.
— Po co miałbyś jej przeszkadzać, skoro wszystko było zaplanowane? — zapytałam.
Marcus opuścił wzrok.
— Bo zobaczyłem dokumenty.
Nikt się nie odezwał.
— Jakie dokumenty? — spytała Kim.
— Nie chodziło tylko o kredyt. Jennifer chciała sprzedać Riverside firmie, którą założyła na nazwisko swojej siostry. Pieniądze miały pójść na spłatę mojego długu.
Morris skrzyżował ramiona.
— Twojego długu?
Marcus usiadł ciężko na wolnym krześle. Metalowa noga zaskrzypiała po podłodze.
— Sto osiemdziesiąt tysięcy. Pożyczyłem od ludzi, którym nie powinienem był pożyczać. Jennifer dowiedziała się o wszystkim. Powiedziała, że jeśli zdobędziemy Riverside, problem zniknie.
— A ty się zgodziłeś — powiedziałam.
— Tak.
To jedno słowo bolało bardziej niż żebra.
— Wpuściłeś ich do posiadłości.
— Tak.
— Dałeś Jennifer kod.
— Tak.
Nie usprawiedliwiał się. Nie próbował przerzucać winy. Właśnie dlatego jego przyznanie zabrzmiało tak ciężko.
— Ale nie wiedziałem, że cię popchnie — dodał. — Myślałem, że zrobi scenę. Że cię przestraszy. Kiedy zobaczyłem, jak upadasz, uciekłem.
— Uciekłeś do Riverside — powiedziałam.
— Jennifer kazała mi tam pojechać i przygotować zdjęcia. Powiedziała, że jeśli będziesz nieprzytomna, łatwiej będzie wszystkim wmówić, że zgodziłaś się na przeniesienie własności.
Kim podeszła do okna, ale nie spojrzała na zewnątrz. Trzymała w dłoni plik wydruków, które przyniósł Marcus.
— To wystarczy, żeby zabezpieczyć firmę i zablokować oba dokumenty — powiedziała. — Ale w Riverside są ludzie.
Morris wyjął telefon.
— Jedziemy.
— Ja też — powiedział Marcus.
— Nie.
— Znam kod do bramy.
Detektyw spojrzał na mnie.
— Sarah, potrzebujemy pani zgody, żeby wejść do środka i odzyskać dokumenty.
Chciałam powiedzieć, że zgoda nie jest potrzebna. Że to moje miejsce. Że nikt nie ma prawa dotykać ani jednej belki pod sklepieniem, które dziadek montował własnymi rękami.
Zamiast tego sięgnęłam po telefon Kim i napisałam na ekranie: „Jedźcie. Morrisonowie muszą wyjść pierwsi”.
Marcus poderwał się.
— Sarah, Jennifer ma przy sobie nóż.
Morris natychmiast odwrócił się do niego.
— Skąd to wiesz?
— Widziałałem go w schowku samochodu.
— Dlaczego nie powiedziałeś wcześniej?
Marcus zacisnął dłonie.
— Bo bałem się, że jeśli powiem wszystko, Sarah już nigdy mi nie wybaczy.
— To nie jest chwila na wybaczenie — odpowiedziałam.
Kim ruszyła za detektywem, ale Marcus zatrzymał ją przy łóżku.
— Jest jeszcze coś.
— Mów.
— Dokument sprzedaży podpisał notariusz, który pracuje z moją matką. Nie Cole. To był ktoś z Riverside. Kierownik zmiany, Daniel Reed.
Znałam Daniela od sześciu lat. To on pilnował posiadłości, gdy wyjeżdżałam na targi. To on miał dostęp do kopii dokumentów i zapasowego klucza.
Poczułam, jak w brzuchu zaciska się zimny węzeł.
— Reed? — wyszeptałam.
Marcus skinął głową.
— Jennifer obiecała mu udział w zysku.
Kim szybko sprawdziła wiadomości na swoim telefonie.
— Reed nie jest w budynku — powiedziała. — Ale jego samochód stoi przy bocznym wejściu.
Morris spojrzał na dwóch funkcjonariuszy czekających na korytarzu.
— Ruszamy.
Drzwi zamknęły się za nimi, a ja zostałam z Marcusem i jednostajnym szumem respiratora.
Nie potrafiłam podnieść głowy, ale mogłam patrzeć na brata.
— Powiedz Morrisonom, że ich umowa obowiązuje — powiedziałam.
— Powiem.
— Nie. Ty pojedziesz tam i powiesz im osobiście.
Marcus zacisnął szczękę.
— Sarah…
— Chcę, żebyś spojrzał im w twarz. Chcę, żebyś powiedział, że próbowałeś odebrać im ślubną salę, bo bałeś się własnych długów.
Zamknął oczy.
— Zrobię to.
Dwie godziny później Kim wróciła do sali. Była zmęczona, miała rozmazany tusz pod oczami i trzymała pod pachą drewnianą kasetę z dokumentami.
— Morrisonowie są bezpieczni — powiedziała. — Daniel Reed został zatrzymany na miejscu. Miał przy sobie fałszywe pełnomocnictwo i zapasowy klucz.
— Jennifer? — zapytałam.
— Siedzi w pustym biurze kierownika. Kiedy Morris wszedł, próbowała podpalić dokumenty w metalowym koszu.
— A Marcus?
Kim spojrzała na zegar.
— Stoi przed Riverside i czeka na Morrisonów.
Kilka dni później mogłam już siedzieć, choć poduszki wbijały się w żebra przy każdym ruchu. Kim przyniosła mi kopię umowy sprzedaży, fałszywego kredytu i wydruk wiadomości Jennifer.
Sprawa trafiła do prokuratury, ale nie pozwoliłam, żeby wszystko zakończyło się wyłącznie za biurkiem urzędnika. Chciałam zobaczyć Morrisonów.
Przyjechali do szpitala w sobotę po południu. David trzymał w ręku granatową teczkę, a jego żona Elise miała na sobie szalik w kolorze dojrzałych wiśni.
— Przepraszamy, że przychodzimy w takim stanie — powiedział David.
— To ja przepraszam — odpowiedziałam. — Za to, że ktoś próbował odebrać wam coś, za co zapłaciliście i na co czekaliście.
Elise usiadła obok mnie.
— Nie odebrałaś nam tego. Przeciwnie. Kim zadzwoniła do nas jeszcze tego samego wieczoru i potwierdziła, że umowa pozostaje ważna.
— Chcecie nadal tam zorganizować wesele?
David i Elise spojrzeli na siebie.
— Chcemy — powiedziała Elise. — Ale tylko jeśli ty będziesz mogła być obecna.
Roześmiałam się, choć śmiech natychmiast zabolał mnie pod żebrami.
— W takim stanie będę najdroższą dekoracją w całej sali.
Tydzień później Marcus przyszedł sam. Nie przyniósł kwiatów ani prezentu. W ręku trzymał jedynie kopertę z potwierdzeniem pierwszej wpłaty na spłatę długu.
— Sprzedałem samochód — powiedział.
— Nie chciałam twojego samochodu.
— Wiem. Chciałem zrobić coś, czego nie da się wypowiedzieć jednym przepraszam.
Położył kopertę na stoliku.
— Oddałem też bankowi wszystkie pieniądze, które dostałem z zaliczki za fałszywą sprzedaż. Resztę będę spłacał latami.
Patrzyłam na niego długo.
— A Jennifer?
— Jej firma została rozwiązana. Amber zeznaje przeciwko niej. Matka wyjechała do siostry.
— A ty?
Marcus przetarł twarz.
— Nie wiem, czy jestem jeszcze twoim bratem.
Ból w jego głosie był prawdziwy, ale prawda nie usuwała skutków.
— Jesteś — powiedziałam. — Tylko nie masz już prawa udawać, że samo pokrewieństwo wystarczy.
Skinął głową.
Nie przytuliłam go. Jeszcze nie.
Kiedy wróciłam do Riverside, nie weszłam do głównej sali sama. Czekał tam David, Elise i kilkunastu pracowników. Pod sklepieniem wisiały nowe światła, a na stole leżał plan wesela.
David podał mi ołówek.
— Gdzie ustawimy stół dla twojej rodziny?
Spojrzałam na plan. W miejscu oznaczonym „stół honorowy” ktoś dopisał moje imię.
Obok niego nie było imienia Marcusa.
— Zostawcie to miejsce puste — powiedziałam.
— Na zawsze? — zapytała Elise.
Przesunęłam ołówek niżej, do małej ławki przy wielkim oknie, gdzie dziadek zwykł liczyć krzesła przed każdym przyjęciem.
— Nie. Dla kogoś, kto naprawdę zasłuży, żeby tam usiąść.
Wtedy z kuchni dobiegł dźwięk tłuczonego szkła. Wszyscy odwrócili głowy. Jeden z kelnerów upuścił kryształowy kieliszek, a jego odłamki rozsypały się po podłodze jak jasne kawałki lodu.
Elise podała mi rękę, żebym mogła wstać.
Nad stołem z planem wesela wisiała tabliczka z nazwiskiem Morrisonów.
Pod nią, ołówkiem, dopisałam jedno słowo: „Potwierdzone”.
Przegapiłeś początek?
