CZĘŚĆ 4

— Kto ma oryginał? — zapytałam bankiera.

— Osoba, która złożyła dokument, czeka w naszym oddziale — odpowiedział. — Prosiła, żeby przekazać pani, że nie chce już dłużej milczeć.

Marisol spojrzała na mnie, a potem na Penelope i Genevieve.

— Jedziemy wszyscy — powiedziała.

— Nigdzie z tobą nie jadę — syknęła matka.

— Nie musisz. Ale jeśli dokument jest prawdziwy, bank natychmiast zablokuje pełnomocnictwo. Jeśli jest fałszywy, będziesz musiała wyjaśnić, dlaczego pojawił się z twoim udziałem.

Penelope cofnęła się o krok. Perłowy wisiorek uderzył o guzik jej płaszcza.

Genevieve zaczęła płakać.

— Mamo, powiedziałaś, że wszystko załatwisz.

— Zamknij się.

To było pierwszy raz, kiedy zobaczyłam, że ich wspólny plan nie był żadnym sojuszem. Był liną, którą każda z nich próbowała zarzucić na szyję drugiej.

Bella została z Evelyn w gabinecie kliniki. Zostawiłam jej małą kartkę z narysowanym motylem i pocałowałam ją w czoło.

— Wrócę przed obiadem.

— A jeśli babcia wróci?

— Nie wejdzie do ciebie. Obiecuję.

Marisol położyła dłoń na moim ramieniu.

— Tym razem dotrzymamy tej obietnicy dokumentami, nie tylko słowami.

W banku czekała kobieta około sześćdziesiątki. Miała granatową sukienkę, zużyte buty i plastikową teczkę przyciśniętą do piersi.

— Nazywam się Teresa Molina — powiedziała. — Pracowałam jako pomoc domowa u pani matki.

Penelope syknęła:

— To złodziejka.

Teresa nawet na nią nie spojrzała.

— Przez siedem lat sprzątałam pani dom i woziłam ją na wizyty. Widziałam, jak pańska matka przechowywała dokumenty. Widziałam też, jak Genevieve przynosiła jej koperty.

— Dlaczego pani przyszła dopiero teraz? — zapytałam.

Teresa opuściła wzrok.

— Bo bałam się, że stracę pracę. A potem znalazłam coś w koszu na śmieci.

Podała mi plastikową teczkę. W środku były kopie rachunków, wydruki przelewów i dwie kartki z podpisami.

Pierwsza była umową dotyczącą pełnomocnictwa do mojego konta i domu.

Druga wyglądała jak zgoda na sprzedaż nieruchomości.

— Skąd to pani ma? — zapytała Marisol.

— Genevieve wyrzuciła je, kiedy kłóciła się z matką. Mówiła, że podpis Natalii jest zbyt krzywy i trzeba wydrukować nową wersję.

Poczułam ukłucie w brzuchu.

— Ile razy to robiły?

Teresa podała mi zeszyt z datami.

— Przez ostatni rok. Naprawy dachu, wymiana rur, zalanie piwnicy. Wiele faktur wystawiała firma Genevieve. Większość prac nigdy się nie odbyła.

Otworzyłam zeszyt. Przy każdym wpisie Teresa zapisała kwotę i krótką uwagę: „nie było żadnych robotników”, „tylko kupiona farba”, „Penelope kazała podpisać odbiór”.

Trzy comiesięczne przelewy nie wynosiły osiemnastu tysięcy przez przypadek. Osiem tysięcy trafiało do firmy Genevieve jako opłata za „obsługę domu”, sześć tysięcy pokrywało długi Penelope, a cztery tysiące wracały do nich przez konto pośrednie.

Przez lata myślałam, że utrzymuję dwie osoby. W rzeczywistości finansowałam plan przejęcia własnego majątku.

Bankier przesunął ku mnie kolejny dokument.

— Pełnomocnictwo zostało zgłoszone wczoraj. Próbowano na jego podstawie ustanowić zabezpieczenie na pani domu.

— Na jaką kwotę?

— Sto osiemdziesiąt tysięcy dolarów.

Genevieve otarła policzki.

— To miało tylko uratować dom mamy.

— Mój dom miał go uratować? — zapytałam.

— Ty masz pieniądze. My mamy rodzinę.

— Nie. Wy miałyście dostęp do mojego konta.

Penelope nagle uderzyła dłonią w blat.

— Wszystko ci dałam! Wychowałam cię, kiedy twój ojciec odszedł. Należało mi się coś w zamian.

— Pomagałam ci, bo byłaś moją matką. Nie dlatego, że kupiłam sobie prawo do własnego życia.

— A Bella? — Penelope wskazała na mnie drżącym palcem. — Sama nie potrafisz jej wychować. Pracujesz bez przerwy, podróżujesz, zostawiasz ją innym. My mogłyśmy zapewnić jej rodzinę.

— Strasząc ją policją?

— Dyscyplinując.

— Fałszując dokumenty?

Penelope otworzyła usta, ale Genevieve wybuchła:

— To ty kazałaś mi zabrać walizkę!

W banku zapadła cisza.

— Jaką walizkę? — zapytałam.

— Tę Belli. Chciałaś, żebyś uwierzyła, że pojedzie do nas. Miało to wyglądać jak przygotowanie do przeprowadzki, żebyś spanikowała i podpisała pełnomocnictwo.

Penelope odwróciła się do niej.

— Jesteś głupia.

— Jestem zmęczona — odpowiedziała Genevieve. — Chloe też jest zmęczona. Całe życie mówiłaś mi, że Natalia nas uratuje, a potem kazałaś mi kłamać, żeby dostać więcej.

Marisol podniosła telefon.

— Ta rozmowa jest wystarczająca, by zabezpieczyć dokumenty. Nie musimy tutaj niczego rozstrzygać.

Nie użyła groźnego tonu. To było gorsze. Mówiła jak ktoś, kto już widzi następne kroki.

Penelope usiadła ciężko na krześle.

— Natalia, jeśli to wszystko oddasz, stracę dom.

— Ten dom kupiłam ja.

— Jestem twoją matką.

— A Bella jest moją córką.

Wypowiedzenie tego zdania nie dało mi satysfakcji. Dało mi zmęczenie, którego nie potrafiłam już ukrywać.

Zabezpieczyliśmy rachunki. Bank anulował pełnomocnictwo, a Marisol przekazała kopie dokumentów do odpowiednich instytucji. Nie było wielkiej sceny, kajdanek ani krzyku na korytarzu. Były podpisy, pieczęcie i pytania, na które Penelope nie mogła odpowiedzieć za Genevieve.

Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak nie w banku.

Po południu wróciłam do kliniki. Bella siedziała na dywanie z Evelyn i układała drewniane puzzle. Kiedy mnie zobaczyła, rzuciła element układanki i pobiegła.

— Czy babcia może mnie zabrać?

Uklękłam.

— Nie.

— Czy zrobiłam coś złego?

— Nie. Pokłóciłaś się o lalkę i popchnęłaś Chloe. To było niewłaściwe, ale dorośli zrobili potem rzeczy o wiele gorsze.

Bella przycisnęła policzek do mojego ramienia.

— Czy nadal jesteś moją mamą?

Przymknęłam oczy.

— Nawet kiedy śpisz, nawet kiedy się złościsz i nawet kiedy ja jestem daleko. Zawsze.

Wtedy do sali weszła Genevieve. Nie miała już torebki ani makijażu. W dłoni trzymała różową walizkę Belli.

— Przywiozłam ją — powiedziała.

Zatrzymałam się między nią a córką.

— Nie podchodź bliżej.

— Nie przyszłam jej zabrać.

— Po tym wszystkim nie możesz oczekiwać, że ci uwierzę.

Genevieve spojrzała na Bellę.

— Nie oczekuję. Chciałam tylko powiedzieć, że Chloe nie chciała tej lalki. To ja kazałam jej ją wyrwać. Mama powiedziała, że Bella zawsze dostaje wszystko, a my nic.

Bella mocniej ścisnęła moją bluzkę.

— Dlaczego nazywałaś mnie kłamczuchą?

Genevieve zakryła twarz.

— Bo bałam się, że jeśli powiem prawdę, mama wyrzuci mnie z domu.

— A teraz? — zapytałam.

— Teraz nie mam już gdzie wrócić.

Nie czułam triumfu. Tylko ciężar decyzji.

— Możesz zobaczyć Chloe, ale nie Bellę bez nadzoru. Nie przez długi czas. Nie dopóki specjalista nie uzna, że dzieci są bezpieczne.

— Rozumiem.

— I będziesz spłacać pieniądze, które wyłudziłaś.

Genevieve skinęła głową.

— Rozumiem.

Penelope nie przeprosiła. Tydzień później musiała opuścić mój dom, bo dokumenty własności nie zostawiały miejsca na jej opowieść o „rodzinnym prawie”. Wynajęłam jej małe mieszkanie, ale rachunki opłacała już sama z emerytury. Nie zrobiłam tego z litości. Zrobiłam to, ponieważ Bella nie powinna dorastać z przekonaniem, że każde odcięcie pieniędzy musi oznaczać czyjąś śmierć albo nieszczęście.

Genevieve sprzedała samochód i zaczęła spłacać dług. Chloe została objęta opieką psychologa, podobnie jak Bella. Teresa dostała pracę w mojej firmie przy porządkowaniu archiwów. Jej zeszyt przechowuję w sejfie, ale nigdy nie musiałam go już otwierać.

Najbardziej zmieniło się coś innego.

Bella przestała chować zabawki pod poduszką.

Pewnego sobotniego ranka siedziałyśmy na podłodze w salonie. Rozłożyła przed sobą lalkę od ojca, różową walizkę i spinkę w kształcie motyla, którą znalazłam po tamtym dniu na kanapie.

— Mamo — powiedziała — mogę dać Chloe potrzymać lalkę?

Spojrzałam na nią uważnie.

— Tylko jeśli sama tego chcesz. Nie dlatego, że ktoś ci każe.

Bella pomyślała chwilę, a potem podała lalkę kuzynce, która siedziała obok Genevieve.

— Możesz potrzymać. Ale potem mi ją oddasz.

— Oddam — obiecała Chloe.

Genevieve pokiwała głową, płacząc bezgłośnie.

Nie przytuliłam jej. Jeszcze nie.

Zamiast tego wyjęłam z kieszeni małą kartkę, tę z motylem, i położyłam ją przed Bellą.

— Co narysujesz teraz? — zapytałam.

Bella wzięła czerwoną kredkę. Przez chwilę patrzyła na pustą kartkę, a potem dorysowała obok trzech osób mały domek z bardzo dużym dachem.

— To nie jest dom babci — wyjaśniła. — To miejsce, do którego nikt nie wchodzi bez pytania.