CZĘŚĆ 4
Jakub zastąpił mu drogę, zanim mężczyzna zdążył dotknąć noszy.
— Ani kroku — powiedział.
Mężczyzna zatrzymał się z ręką uniesioną nad klamką. W jego dłoni drżały kluczyki, ale twarz wciąż próbowała udawać spokój.
— Nie macie prawa mnie zatrzymywać.
— Nie zatrzymuję pana — odparł Jakub. — Pilnuję, żeby nie zrobił pan czegoś głupiego.
— Chcę porozmawiać z lokatorką.
— Ona oddycha dzięki tlenowi. Nie będzie z panem rozmawiać.
Spojrzałam na mamę. Maska przykrywała jej usta, a przez przezroczystą rurkę płynął chłodny gaz. Jej ręka wystawała spod koca. Na nadgarstku miała ślad po zegarku, którego nie nosiła już od dawna.
— Zosiu — powiedziała pani Irena. — Ten klucz jest od skrytki numer siedem na dworcu autobusowym.
— Co tam jest?
Kobieta zacisnęła palce na rączce reklamówki.
— Dokumenty. Twoja mama prosiła, żebym ich pilnowała, gdyby coś jej się stało.
Mężczyzna w brązowym płaszczu zaśmiał się krótko.
— To niedorzeczne. Marta była przemęczona po porodzie. Mogła pisać wszystko.
— Właśnie dlatego chciałeś dostać klucz — powiedziała Irena. — Dzwoniłeś do mnie wczoraj wieczorem.
— Nigdy do pani nie dzwoniłem.
— Powiedziałeś, że jeśli nie oddam go do rana, każesz mi opuścić mieszkanie.
Jakub wyjął telefon.
— Zapiszemy tę rozmowę w zeznaniu.
Mężczyzna ruszył do tyłu.
— To pomówienie.
— A pęknięta rura? — zapytała Elżbieta, która wybiegła ze szpitala z dokumentami w rękach. — Technik potwierdził, że ktoś celowo poluzował zawór. To nie była zwykła awaria.
Wszyscy zamilkli.
Nawet ja zrozumiałam, że piec nie zepsuł się sam.
Mężczyzna spojrzał na mnie. Po raz pierwszy nie widział we mnie małej dziewczynki przy wózku. Widział przeszkodę.
— Twoja matka chciała zniszczyć mi życie — powiedział. — Zabrała kopie umów, faktury i listę lokatorów. Myślała, że może mnie szantażować.
— Nie szantażowała pana — powiedziała Irena. — Chciała pokazać, że pobierał pan pieniądze za naprawy, których pan nie wykonywał.
— To kłamstwo!
— W takim razie pozwólmy, żeby dokumenty przemówiły — odparł Jakub.
Mężczyzna rzucił się do samochodu zaparkowanego przy krawężniku. Tym razem Jakub chwycił go za ramię. Nie uderzył go. Nie musiał.
— Proszę odsunąć ręce — syknął mężczyzna.
— Proszę przestać próbować dostać się do skrytki.
Po chwili przyjechali funkcjonariusze. Nie było krzyków ani widowiska. Technik zabezpieczył piec, a urzędnicy zabrali dokumenty dotyczące budynku. Mężczyzna próbował tłumaczyć, że wszystko było nieporozumieniem, ale każde kolejne zdanie przeczyło poprzedniemu.
Kiedy policjant zapytał, skąd wiedział o kluczu, skoro rzekomo nigdy nie rozmawiał z moją mamą, spojrzał na mnie.
— Ona sama mi go pokazała.
— Przed chwilą mówił pan, że z nią nie rozmawiał — zauważyła Elżbieta.
Mężczyzna zamilkł. Nie dlatego, że zabrakło mu słów. Po prostu jego własna opowieść przestała się trzymać.
Zabrali go na przesłuchanie, a ja zostałam przy mamie.
Lena była już ogrzana. Nina nadal leżała pod małą przezroczystą osłoną, ale jej klatka piersiowa unosiła się regularniej. Pielęgniarka pozwoliła mi dotknąć jej dłoni jednym palcem.
— Jest cieplejsza — powiedziała.
— Ona mnie słyszy?
— Myślę, że tak.
— W takim razie powiem jej, że nie musi się bać.
Przy inkubatorze opowiedziałam Ninie o drodze do szpitala. O żółtej skrzynce, czerwonym daszku kiosku i pęcherzach na stopach. Powiedziałam też, że jej wózek skrzypiał tak głośno, iż musiał usłyszeć go cały świat.
Pani Elżbieta wróciła z wiadomością, że skrytka została otwarta przy świadkach. W środku znaleziono kopie umów najmu, rachunki za fikcyjne naprawy oraz zeszyt, w którym mama zapisywała daty zgłoszeń.
Na ostatniej stronie widniało jedno zdanie napisane nierównym pismem: „Jeśli nie będę mogła mówić, niech Zosia nie myśli, że to jej wina”.
Kiedy mi je przeczytano, nie zrozumiałam od razu, dlaczego wszyscy odwracają wzrok.
— Mama wiedziała, że może się nie obudzić? — zapytałam.
Elżbieta usiadła obok mnie.
— Wiedziała, że jest bardzo chora. Chciała ochronić ciebie i siostry.
— Ale nie ochroniła nas sama.
— Dlatego zostawiła dowody. I dlatego ty zrobiłaś to, czego nie mogła zrobić ona.
Pokręciłam głową.
— Ja tylko pchałam wózek.
— Czasem trzeba pchać coś ciężkiego, żeby ktoś wreszcie zauważył, że potrzebujesz pomocy.
Wieczorem mama otworzyła oczy. Jej głos był ledwie słyszalny.
— Zosiu?
— Jestem.
— Dziewczynki?
— Obie są tutaj.
Łzy zebrały jej się pod powiekami.
— Klucz?
Wyjęłam go z kieszeni bluzy. Tasiemka była zabrudzona, a na metalu zostało trochę rdzy.
— Oddałam go panu Jakubowi. Otworzył skrytkę.
Mama zamknęła oczy z ulgą.
— Dobrze.
— Bałam się, że umrzesz.
Jej palce zacisnęły się na mojej dłoni.
— Ja też się bałam. Ale myślałam o was.
— Powinnaś była mnie obudzić.
Uśmiechnęła się słabo.
— Próbowałam.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przyłożyłam policzek do jej ręki. Pachniała szpitalnym mydłem, a nie gorzkim dymem z naszego mieszkania.
Następnego dnia pracownicy miasta zamknęli cały budynek do czasu naprawy instalacji. Lokatorów przeniesiono do bezpiecznych mieszkań. Pani Irena dostała nowy pokój i przestała przepraszać za to, że wcześniej się bała.
Właściciel musiał oddać pieniądze lokatorom. Dokumenty z szafki wystarczyły, by rozpoczęto przeciwko niemu postępowanie, ale dla mnie najważniejsze było coś innego: nie mógł już wejść do naszego domu z kluczami obracanymi wokół palca.
Pielęgniarki przychodziły do Leny i Niny, a każda z nich znała historię skrzypiącego wózka. Jedna przyniosła mi nowe buty. Druga uszyła na jego rączce jasną osłonę, żeby nie kaleczył dłoni.
Nie zatrzymałam jej od razu.
Poprosiłam, żeby zostawiła także mały kawałek starej metalowej rączki widoczny pod materiałem.
— Dlaczego? — zapytała.
Spojrzałam na drzwi oddziału, za którymi spały moje siostry.
— Żebym pamiętała, że właśnie tędy do nas przyszła pomoc.
Trzy dni później mama mogła usiąść. Jeszcze nie mogła chodzić, więc Jakub przyniósł jej wózek inwalidzki. Kiedy go zobaczyła, roześmiała się cicho, choć od śmiechu zakaszlała.
— Czy to ten sam?
— Nie — powiedziałam. — Ten nie skrzypi.
Jakub pochylił się nad starym wózkiem.
— Ten powinien trafić do muzeum.
— Nie oddam go — odpowiedziałam.
Mama spojrzała na mnie długo.
— Nie musisz go zatrzymywać, jeśli przypomina ci strach.
— Nie przypomina mi tylko strachu.
Dotknęłam rączki, na której wciąż widniały ślady moich palców.
— Przypomina mi, że Lena i Nina były za mną. A potem wszyscy byli już przed nami.
Tego popołudnia pielęgniarka położyła obie bliźniaczki obok mamy. Lena poruszyła ustami, Nina wydała cichy, zachrypnięty dźwięk. Mama wyciągnęła ręce, lecz zabrakło jej sił, więc pomogłam jej przytrzymać obie córki.
Przy łóżku stała szara tasiemka z kluczem. Nie założyłam jej już na szyję. Zawiesiłam ją na rączce wózka i zawiązałam podwójny węzeł.
Kiedy Jakub chciał ją zdjąć, pokręciłam głową.
— Zostaw. Teraz wszyscy wiedzą, do czego pasuje.
Mama spojrzała na mnie i szepnęła:
— A ty wiesz, dokąd prowadzi?
Za drzwiami inkubatora Nina poruszyła palcami, jakby próbowała chwycić powietrze.
— Tak — odpowiedziałam. — Do miejsca, w którym nikt już nie będzie spał sam.
Przegapiłeś początek?
