Wróciłam do Lizbony po rozmowie z matką, a Damian postawił przede mną dwie walizki — jego ręka nagle zadrżała

Kiedy weszłam do mieszkania w Lizbonie, Damian nie podniósł się z krzesła, a dwie spakowane walizki stały przy drzwiach jak wyrok.

Był wtorkowy wieczór, kilka minut po dwudziestej drugiej. Za oknem tramwaj wspinał się po mokrej ulicy, a z kuchni dochodził zapach spalonej kawy. Damian ściskał w dłoni pomiętą umowę. Papier drżał mu między palcami.

— Co się stało? — zapytałam.

— Musisz wyjechać.

Zaśmiałam się krótko, bo mózg odmówił przyjęcia tych słów.

— Dokąd?

— Do Meksyku. Do ciotki. Gdziekolwiek.

— Przecież to jest też moje mieszkanie.

— Nie — odparł, nie patrząc mi w oczy. — Już nie.

Wtedy zauważyłam, że zniknęły moje szkicowniki. Półka nad biurkiem była pusta, choć jeszcze rano leżały tam projekty opakowań, próbki tkanin i notes z czerwonym grzbietem, który ciotka Ines dała mi przed wyjazdem. Na jego pierwszej stronie napisała: „Nie oddawaj nikomu tego, co zbudowałaś własnymi rękami”.

— Gdzie są moje rzeczy?

— Spakowałem je.

— Kłamiesz.

To słowo zawisło między nami jak ciężki talerz, który zaraz miał spaść na podłogę.

O siedemnastej lądowałam na lotnisku. Chciałam zaskoczyć ciotkę w dniu jej urodzin, ale zanim zdążyłam dojechać do kawiarni Jakaranda, zadzwoniła matka. Powiedziała, że tęskni. Powiedziała to po raz pierwszy od dzieciństwa.

Spotkałyśmy się w restauracji przy placu. O dziewiętnastej dwadzieścia podała mi deser, który lubiłam jako dziecko, pogłaskała mnie po włosach i zapytała o pracę. Przez kilka minut znów byłam dziewczynką czekającą przy niebieskiej bramie.

Potem położyła dłoń na mojej dłoni.

— Potrzebuję pieniędzy.

— Mamo…

— Dużo pieniędzy, Loreno. Jeśli mi nie pomożesz, ludzie, którym jestem winna, zrobią mi krzywdę.

Kiedy powiedziałam, że oszczędności są związane z firmą Damiana, jej twarz stwardniała.

— Dla obcego mężczyzny masz pieniądze, a dla kobiety, która dała ci życie nie?

Przy sąsiednim stoliku ktoś odłożył widelec. Poczułam, jak policzki płoną.

— Przyjechałam, bo powiedziałaś, że za mną tęsknisz.

— Tęskniłam. Ale córka powinna pomagać matce.

Wtedy za moimi plecami odezwała się ciotka Ines. Miała na sobie fartuch z plamą po sosie pomidorowym i trzymała w ręce klucze do kawiarni.

— Córka nie jest kasą awaryjną — powiedziała.

Matka poderwała się z krzesła.

— Nikt cię nie prosił o zdanie.

— A jednak je usłyszysz. Lorena nie ma obowiązku płacić za twoje zakłady.

Matka wyszła, trzaskając drzwiami. Ines zarzuciła mi na ramiona sweter pachnący cynamonem i zaprowadziła do samochodu.

— Chodź. Urodziny można świętować nawet po takiej katastrofie.

Nie wiedziałam, że prawdziwa katastrofa czeka na mnie tysiące kilometrów dalej.

Po powrocie do Lizbony Damian podał mi umowę. Powiedział, że firma zbankrutowała, inwestorzy się wycofali, a wszystkie zobowiązania zostały zapisane na moje nazwisko.

— Podpisz, że rezygnujesz ze swoich udziałów — zażądał. — Wtedy może uda mi się ocalić resztę.

— Nie podpiszę niczego, czego nie przeczytam.

— Nie masz czasu na czytanie.

— To dlaczego ty tak się spieszysz?

Jego szczęka napięła się. Wstał, podszedł do komody i wyjął cienką teczkę. Na jej brzegu widniała czerwona plama po winie.

— Podpiszesz albo jutro rano zostaniesz bez mieszkania, pieniędzy i firmy.

Wyciągnął rękę w stronę teczki, lecz wtedy ktoś zapukał do drzwi. Damian znieruchomiał, a ja zobaczyłam, jak jego palce zaciskają się na zamku…

CZĘŚĆ 2

Drzwi otworzyły się, zanim Damian zdążył schować teczkę.

Na korytarzu stała kobieta w granatowym płaszczu, z mokrymi włosami przyklejonymi do policzków. Za nią widziałam ciotkę Ines, która oddychała ciężko po wejściu po schodach, oraz niskiego mężczyznę z teczką pod pachą.

— Lorena, odsuń się od niego — powiedziała Ines.

Damian pobladł.

— Jak wy mnie znalazłyście?

— Tak samo jak znajduję dostawców, którzy próbują oszukać kawiarnię — odparła. — Pytam ludzi, aż ktoś zacznie mówić.

Kobieta w granatowym płaszczu przedstawiła się jako Marta Zielińska, wykładowczyni z mojej uczelni. To ona poleciła kiedyś moje projekty pierwszemu klientowi w Lizbonie.

— Dostałam dziś wiadomość od księgowej pańskiej firmy — powiedziała do Damiana. — Twierdzi, że Lorena nigdy nie podpisała dokumentów, które pan jej pokazał.

— To sprawa między mną a narzeczoną.

— Nie — odpowiedziała Marta. — To sprawa między pańską firmą a osobą, której nazwisko wykorzystano.

W mieszkaniu pachniało kurzem i zimną kawą. Zobaczyłam, że na stole leży mój czerwony notes. Damian musiał wyjąć go z jednej z walizek. Otworzył się na stronie, na której narysowałam pierwszy projekt opakowania dla portugalskiej spółdzielni.

— Moje projekty były podstawą całej działalności — powiedziałam. — Nie możesz mnie po prostu wyrzucić.

— Mogę, bo nie ma już żadnej działalności.

— A te pieniądze od inwestorów?

— Zostały wydane.

Mężczyzna z teczką położył na stole kilka kartek.

— Nie wszystkie — powiedział. — Część przelano na rachunek, którego właścicielem jest spółka założona trzy tygodnie temu.

Damian odwrócił się do niego gwałtownie.

— Pan miał tylko sprawdzić księgi.

— I właśnie to zrobiłem.

Serce waliło mi tak mocno, że czułam puls pod skórą szyi. Przez cały rok tłumaczyłam sobie jego późne powroty, nieodebrane telefony i zamknięte szuflady. Mówił, że buduje naszą przyszłość. Ja wierzyłam, bo chciałam wierzyć.

— Czy to prawda? — zapytałam. — Przelałeś pieniądze do własnej spółki?

— To była tymczasowa operacja.

— Dlaczego nie powiedziałeś mi o niej?

— Bo panikujesz przy każdym problemie.

Marta wyjęła z teczki kopię dokumentu.

— Tu jest coś ciekawszego. Damian przedstawił inwestorom umowę, według której Lorena przekazała firmie wyłączne prawa do swoich projektów.

— Nie podpisałam tego.

— Wiem. Podpis na dokumencie jest podobny, ale nie identyczny. Ponadto data wskazuje dzień, w którym była pani w Meksyku.

Damian podszedł do okna. Deszcz spływał po szybie, a światła tramwaju przesuwały się po jego twarzy.

— Chciałem nas uratować — powiedział.

— Nas czy siebie?

— Gdybyś nie wyjechała do matki, wszystko byłoby prostsze.

— To ty kazałeś mi wyjechać.

Zamilkł na moment, po czym wyrwał kartkę z teczki.

Ines chwyciła go za nadgarstek.

— Spróbuj jeszcze raz coś zniszczyć, a przestaniesz rozmawiać z nami jak z ludźmi, których można zastraszyć.

Damian wyszarpnął rękę.

— Nie macie pojęcia, z kim zadzieracie.

Marta spojrzała na mnie.

— Loreno, potrzebujemy dowodu, kto naprawdę stworzył te projekty i kiedy zostały przekazane firmie. Same kopie nie wystarczą.

Przypomniałam sobie czerwony notes. Nie szkice. Coś, co ciotka kazała mi zachować, kiedy wyjeżdżałam.

Pobiegłam do walizki i wyjęłam podwójne dno, które Ines wszyła mi w podszewkę. W środku znalazłam małą kopertę z pieczęcią uczelni.

— Co to jest? — spytał Damian.

Nie odpowiedziałam. Na kopercie widniała data sprzed naszego wyjazdu do Lizbony i podpis osoby, o której dawno przestałam myśleć.

Marta dotknęła papieru, po czym nagle cofnęła dłoń.

— Tego dokumentu szukałam przez cały rok — powiedziała.

— Co na nim jest?

Marta spojrzała na Damiana, a on zrobił krok w stronę drzwi.

— Jest dowód, że ktoś poza tobą widział, jak podpisywał te dokumenty — powiedziała. — I ten człowiek właśnie czeka na dole…

CZĘŚĆ 3

Marta nie zdążyła dokończyć, bo z klatki schodowej dobiegł głos starszej kobiety.

— Nie będę czekać na dole, skoro całe życie każą mi mówić ciszej!

Po chwili do mieszkania weszła Teresa, księgowa Damiana. Miała na sobie wełnianą chustę spiętą srebrną broszką w kształcie jaskółki. Trzymała pod pachą grubą księgę rachunkową.

— Pani Teresa? — Damian cofnął się. — Co pani tu robi?

— To samo, co robiłam przez ostatnie miesiące. Próbuję nie patrzeć, jak niszczy pan cudze życie.

Położyła księgę na stole. Kurz uniósł się w powietrze.

— Powiedział pan inwestorom, że Lorena przekazała prawa do projektów. Potem kazał mi zaksięgować wypłaty na spółkę należącą do pańskiego brata. Kiedy odmówiłam, przyniósł pan dokument z jej podpisem.

— To pomówienie.

— Nie. To rachunki.

Teresa otworzyła księgę na zaznaczonej stronie.

— Dwa dni po tym, jak Lorena wróciła do Meksyku, pobrał pan zaliczkę od inwestora. Pieniądze poszły na zakup mieszkania zapisany na pańskie nazwisko. Następne przelewy trafiły do firmy brata.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach.

— A umowa? — zapytałam.

Marta rozłożyła kopertę. W środku znajdował się formularz z uczelni, który potwierdzał autorstwo moich projektów, oraz podpis profesora Andrzeja Kaczmarka, mojego opiekuna. Dołączono do niego fotografię szkiców z datami i numerami rejestracyjnymi.

— Profesor przesłał kopie do ciotki Ines, zanim wyjechałaś — wyjaśniła Marta. — Bał się, że Damian użyje twoich prac bez zgody. Ines trzymała dokumenty w podszewce twojej walizki, bo nie ufała żadnej szufladzie w tym mieszkaniu.

Spojrzałam na ciotkę.

— Wiedziałaś?

— Wiedziałam tylko, że za bardzo się spieszył, kiedy chciał, żebyś podpisała umowę. Nie wiedziałam, jak daleko się posunie.

Damian uderzył dłonią w stół. Broszka Teresy zadrżała, a filiżanka przesunęła się po drewnie.

— Wszyscy jesteście przeciwko mnie!

— Nie — powiedziała Teresa. — Po prostu przestaliśmy ci pomagać.

— Lorena, ty też w to wierzysz? Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?

— To ja stworzyłam projekty. To ja pracowałam nocami. To ja oddałam ci oszczędności, kiedy mówiłeś, że budujemy wspólną przyszłość.

— Nie zmuszałem cię.

— Wyrzuciłeś mnie z mieszkania, żeby przejąć moje prawa.

Wtedy Damian zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał. Wyjął z kieszeni klucze i rzucił je na stół.

— Dobrze. Chcesz prawdy? Nie chodziło tylko o pieniądze. Inwestor zgodził się na współpracę wyłącznie dzięki twojemu nazwisku. Bez ciebie nie dostałbym nawet pierwszego spotkania.

Mój żołądek ścisnął się boleśnie.

— Czyli od początku byłam dla ciebie przepustką.

Nie odpowiedział. To wystarczyło.

Teresa podała mi ostatnią kartkę.

— Jest jeszcze jeden problem. Pańska matka próbowała dziś rano wypłacić pieniądze z rachunku firmy, powołując się na pełnomocnictwo, którego również nie podpisała pani Lorena.

Zobaczyłam własne nazwisko pod tekstem, którego nigdy nie czytałam.

— Moja matka?

— Powiedziała, że działa w pani interesie — odparła Teresa. — A chwilę później zadzwoniła do mnie z pytaniem, ile zostało na koncie.

Telefon w kieszeni zawibrował. Na ekranie pojawił się numer matki.

Odebrałam.

— Lorena, musisz natychmiast przyjechać — powiedziała. — Wiem, co zrobił Damian, ale mam dokumenty, które mogą cię uratować.

— Skąd je masz?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Znalazłam je w mieszkaniu ciotki Ines. I jeśli nie przyjedziesz sama, oddam je człowiekowi, któremu jestem winna pieniądze…