CZĘŚĆ 4
…Ojciec patrzył na ekran, jakby wiadomość była napisana w języku, którego nie potrafił odczytać.
— Z mojego adresu? — zapytał.
Adrian skinął głową.
— Z pańskiego domowego komputera. Wysłano ją siedem minut temu.
Matka odsunęła się od Vanessy.
— Powiedziałeś, że niczego nie dotykałeś.
— Bo nie dotykałem.
Vanessa rzuciła się w stronę telefonu, ale Adrian schował go do kieszeni.
— Proszę się cofnąć.
— Nie możecie mnie tak traktować! — krzyknęła. — To rodzinne nieporozumienie.
— Nie — odpowiedziałem. — To już nie jest rodzinne.
Po sali przebiegł ruch. Kilku absolwentów podniosło telefony, lecz administrator natychmiast poprosił ich, żeby przestali nagrywać. Ja natomiast nie mogłam oderwać wzroku od ojca.
Zawsze był tym, który milczał przy kolacji, gdy matka porównywała mnie z Vanessą. Tym, który mówił: „Nie zaostrzaj sytuacji”. Tym, który pożyczał Vanessie pieniądze, a potem udawał, że nie pamięta o moich rachunkach za studia.
— Tato — powiedziałam. — Czy ty wiedziałeś o tym dokumencie?
— Nie.
— Czy wiedziałeś, że mama namawiała Vanessę, żeby odebrała mi stanowisko?
Spojrzał na żonę.
— Nie wiedziałem.
Matka spuściła głowę.
— Chciałam pomóc córce.
— Mam dwie córki — powiedział ojciec.
— Ale tylko jedna potrafi sobie poradzić.
Te słowa uderzyły mnie mocniej niż podarta oferta.
Przez lata myślałam, że matka jest po prostu niesprawiedliwa. Teraz zrozumiałam, że traktowała moje osiągnięcia jak rodzinny fundusz awaryjny. Jeśli ja wygrywałam, Vanessa miała z czego czerpać. Jeśli ja się wycofywałam, nikt nie musiał patrzeć na jej porażki.
Adrian wyjął telefon i wykonał połączenie.
— Niech zespół zabezpieczy wszystkie pliki związane z rodziną Nowaków. Tak, również kopie zapasowe. Nie usuwajcie żadnego dostępu, dopóki nie zostanie zachowany ślad.
Vanessa zaczęła płakać.
Nie były to jednak łzy skruchy. Patrzyła na mnie z niedowierzaniem, jakby to ja zabrałam jej coś, co od dawna uważała za swoje.
— Klara, powiedz mu, że żartowałam.
— Nie żartowałaś.
— Chciałam tylko jednego dnia poczuć, że jestem ważna.
— Mogłaś zdobyć pracę.
— Ty nawet nie wiesz, jak to jest przegrywać przy własnej siostrze!
— Wiem, jak to jest wygrywać i przepraszać za to przy stole.
Marta podeszła do nas. Trzymała w ręce metalowy klucz numer siedemnaście.
— Jest jeszcze jedna rzecz — powiedziała.
Adrian spojrzał na nią.
— Proszę mówić.
— Tej nocy nie widziałam Vanessy samej. Przyszła z matką.
Matka gwałtownie uniosła głowę.
— Marta, nie musisz…
— Muszę. Widziałam, jak pani Nowak stała przy drukarce i mówiła córce, co ma podpisać. A potem sama włożyła kartki do koperty.
Ojciec zamknął oczy.
Vanessa przestała płakać.
— Mamo, powiedziałaś, że nikt cię nie widział.
W sali zapadła cisza.
Matka spojrzała na córkę, a potem na mnie.
— Bałam się, że jeśli Vanessa nie dostanie tej pracy, zrobi sobie krzywdę.
— Więc postanowiłaś zniszczyć moje życie?
— Nie chciałam go zniszczyć. Chciałam, żebyś oddała jej początek.
— Mój początek nie był twoją własnością.
Adrian podszedł bliżej.
— Pani Klara, decyzja należy do pani. Firma może wszcząć postępowanie dotyczące fałszowania dokumentów i próby przejęcia projektu. Może też zamknąć sprawę wewnętrznie, jeśli otrzymamy pełne wyjaśnienia i zwrot wszystkich kopii.
Spojrzałam na matkę. Jej twarz była mokra, lecz po raz pierwszy nie czułam obowiązku, by ją pocieszać.
— Chcę pełnego zabezpieczenia dokumentów — powiedziałam. — Chcę, żeby firma zachowała wszystkie dowody. Ale nie chcę, żeby Vanessa trafiła do więzienia.
Vanessa podniosła głowę.
Adrian milczał.
— Dlaczego? — zapytał.
— Bo nie chcę, żeby kolejne lata mojego życia zostały zbudowane wokół jej upadku. Chcę tylko, żeby nie mogła już używać mojego nazwiska, moich prac ani mojego podpisu.
— To oznacza, że będzie musiała podpisać ugodę, oddać urządzenia i przyznać się przed uczelnią do naruszenia zasad.
Vanessa popatrzyła na matkę.
— Powiedz jej, żeby tego nie robiła.
Matka otworzyła usta.
Tym razem nie odpowiedziała za córkę.
— Zrobiłaś to — powiedziała cicho. — Sama.
Vanessa osunęła się na krzesło.
Ojciec podszedł do mnie. Wyjął z kieszeni mały, pognieciony fragment mojej oferty, który wcześniej podniósł z podłogi.
— Znalazłem to pod krzesłem — powiedział. — Nie wiem, czy powinienem ci oddać.
Wzięłam papier.
Na odwrocie znajdowała się połowa zdania: „Z niecierpliwością oczekujemy pani wkładu w…”
Nie dokończyłam go w myślach. Nie potrzebowałam.
Adrian podał mi czystą kopię umowy.
— Poniedziałek, ósma rano. Ochrona systemów. Wynagrodzenie zgodne z ofertą.
— Będę.
— I jeszcze jedno. Kierownik zespołu chce, żeby to pani poprowadziła audyt dotyczący dostępu do danych studentów.
Spojrzałam na Martę.
— Jeśli się zgodzi, chciałabym, żeby pracowała przy tym razem ze mną.
Marta zamrugała.
— Ze mną?
— To pani zachowała klucz i przyszła tutaj, kiedy mogła pani milczeć.
Adrian uśmiechnął się po raz pierwszy.
— Uważam, że to bardzo dobra decyzja.
Później, gdy ludzie powoli opuszczali salę, Vanessa podeszła do mnie sama. Nie miała już srebrnego uśmiechu ani pewnej siebie pozy.
— Czy naprawdę musiałaś zrobić to przy wszystkich?
— To ty zrobiłaś pierwszą rzecz przy wszystkich.
— Podarcie kartki?
— Nie. Próba odebrania mi nazwiska.
Przez chwilę obracała w palcach swój telefon. Potem podała mi przenośną pamięć.
— Jest tam wszystko. Pliki, hasła, kopie wiadomości.
Nie wyciągnęłam ręki.
— Oddaj ją Adrianowi.
— Klara…
— Jeśli choć raz chcesz naprawić to, co zrobiłaś, nie dawaj mi dowodów do ukrycia. Daj je osobie, która potrafi zabezpieczyć prawdę.
Skinęła głową i poszła w stronę sceny.
Matka została przy moim boku.
— Czy kiedyś mi wybaczysz? — zapytała.
Spojrzałam na jej dłonie. Te same dłonie, które przytrzymały mnie za łokcie, gdy Vanessa rozrywała moją ofertę.
— Nie wiem.
— To wszystko?
— Na dziś tak.
Nie protestowała.
W poniedziałek rano nie zaniosłam do Meridian Dynamics oprawionego dyplomu ani rodzinnego zdjęcia. Zaniosłam listę nazwisk, godzin i urządzeń, które trzeba było sprawdzić.
Na pierwszej stronie raportu widniało nazwisko Marty Zielińskiej jako współautorki.
Na ostatniej — moje.
A w kieszeni miałam mały skrawek kremowego papieru. Nie jako pamiątkę po upokorzeniu, lecz jako przypomnienie, że nawet gdy ktoś próbuje rozedrzeć moje życie na pół, nie może podpisać go za mnie.
Przegapiłeś początek?
