CZĘŚĆ 4
— Kto mówi? — zapytałem.
Po drugiej stronie usłyszałem krótki śmiech.
— Człowiek, który wie, że Oktawiusz Villarreal nie ma już nic do stracenia. Wy jeszcze macie.
Połączenie się urwało.
Sofia obudziła się na tylnym siedzeniu i od razu zauważyła moją twarz.
— Co z Valerią?
Nie odpowiedziałem od razu. W dłoni ściskałem pierścień Eleny. Kamień wbijał mi się w skórę.
Oktawiusz wyjął telefon.
— Zadzwonię do kliniki.
— Nie — powiedziałem. — Jeśli ktoś tam grozi lekarzom, może słuchać każdego połączenia.
Teresa zamknęła metalową kasetę.
— Musimy wiedzieć, kto podpisał zgodę.
Wtedy Sofia wyciągnęła z kieszeni mały, pomięty notes Valerii. Był to notes z żółtą gumką, w którym nasza siostra zapisywała adresy domów do sprzątania i kwoty, jakie obiecywali jej klienci.
— Wczoraj wieczorem Valeria coś w nim schowała — powiedziała. — Powiedziała, żebym nie pokazywała tego nikomu, dopóki nie wróci.
Otworzyła środek notesu. Między kartkami tkwił rachunek z kliniki, a na odwrocie widniał numer telefonu oraz nazwisko: Ramiro Becerra.
Pod nim Valeria napisała: „Przyszedł do mieszkania przed tygodniem. Mówił, że znał tatę”.
Przez chwilę nikt się nie odezwał.
— To nie Valeria podpisała zgodę — powiedziałem.
— Nie — odparł Oktawiusz. — Ramiro ją zastraszył.
— Skąd miał dostęp do jej podpisu?
Teresa zmarszczyła brwi.
— Pracowała przy sprzątaniu domu jego siostry. Mogli mieć kopię dokumentu z numerem jej dowodu.
Oktawiusz ruszył do garażu, ale zatrzymałem go przy drzwiach.
— Nie jedzie pan sam.
— Mateuszu, masz jedenaście lat.
— A pan przez siedemnaście lat był dorosły i nic pan nie zrobił.
Te słowa zabolały także mnie, ale nie cofnąłem ich. Starzec skinął głową.
Pojechaliśmy do kliniki trzema samochodami. Teresa zabrała kasetę, Oktawiusz dokumenty, a ja pierścień. Sofia została z doktorem Ireną na korytarzu, gdzie światło jarzeniówek brzęczało nad naszymi głowami.
Valeria leżała za szybą oddziału. Miała kroplówkę w ręce, ale oddychała spokojniej.
— Nie zbliżajcie się do niej — powiedział mężczyzna przy stanowisku pielęgniarskim.
Nie był lekarzem. Miał na sobie granatową marynarkę i srebrny zegarek.
Oktawiusz rozpoznał go natychmiast.
— Ramiro.
Mężczyzna uśmiechnął się.
— Właśnie miałem do pana dzwonić.
Teresa stanęła obok mnie.
— Zostawiłeś ślady w księgach.
— A pani nadal wierzy w stare papiery? — Ramiro wzruszył ramionami. — Ludzie wierzą temu, kto ma pieniądze.
Oktawiusz wyjął umowę z kasety.
— Dzisiaj nie kupisz zarządu.
— Nie potrzebuję zarządu. Mam twój podpis.
— Masz podpis człowieka, którego szantażowałeś.
Ramiro roześmiał się, lecz wtedy drzwi oddziału otworzyły się i wyszła doktor Irena.
— Panie Becerra, proszę opuścić klinikę.
— Ta pacjentka jest objęta finansowaniem mojej fundacji.
— Nie jest. Sprawdziłam dokumenty. Wczoraj próbował pan odwołać jej leczenie, posługując się fałszywą zgodą.
Ramiro spojrzał na mnie.
— Twój brat jest za mały, żeby rozumieć, w co się miesza.
— Rozumiem wystarczająco — odpowiedziałem. — Mój ojciec nie był złodziejem.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
— Twój ojciec był tchórzem. Podpisał wszystko sam.
Oktawiusz zrobił krok w jego stronę.
— Gabriel podpisał, bo zagroziłeś Valerii i jej matce.
Ramiro zamilkł.
To nie była cisza zwycięstwa. To było gwałtowne pęknięcie maski.
Teresa podniosła głos:
— Powtórz to przy członkach zarządu.
Ramiro spojrzał w stronę korytarza. Za szybą stało już kilku ludzi z firmy Oktawiusza. Nie wiedziałem, kiedy przyjechali. Wśród nich był dyrektor finansowy i przewodnicząca rady, pani Cárdenas.
— Wezwaliśmy ich przed świtem — wyjaśnił Oktawiusz. — Dzisiaj nie odbędzie się sprzedaż. Najpierw zobaczą wszystkie rachunki.
Ramiro próbował przejść obok nas.
— To niczego nie dowodzi.
Pani Cárdenas otworzyła teczkę.
— Dowodzi. Przelewy, podpisy, daty i zeznanie Teresy wystarczą, żeby unieważnić pełnomocnictwo. A pańska własna wypowiedź wyjaśniła, dlaczego Gabriel Salgado podpisał oświadczenie.
Ramiro spojrzał na Oktawiusza.
— Jeśli mnie usuniesz, firma straci połowę kontraktów.
— Straciłem już rodzinę — odpowiedział starzec. — Nie oddam ci także prawdy.
Ramiro został wyprowadzony przez pracowników ochrony firmy. Nie było krzyku ani widowiska. Po prostu przestał być człowiekiem, za którym wszyscy się oglądali.
Oktawiusz wszedł do sali Valerii sam.
Przez szybę widziałem, jak usiadł przy jej łóżku.
Kiedy wyszedł, miał czerwone oczy.
— Powiedziałem jej wszystko — oznajmił.
— Co odpowiedziała?
— Że nie chce mojego domu ani pieniędzy.
— I co pan zrobił?
— Powiedziałem, że tym razem nie pytam, czego chcę ja.
Valeria słyszała nas. Zawołała mnie gestem.
— Mateusz, podejdź.
Usiadłem obok niej.
— Ten człowiek naprawdę znał tatę?
— Tak.
— To dlaczego wygląda, jakby dopiero teraz zrozumiał, kim był?
Nie umiałem odpowiedzieć. Oktawiusz stanął przy łóżku i położył na stoliku dokumenty.
— Twój ojciec ocalił moją firmę, biorąc na siebie cudzą winę — powiedział. — A ja przez lata płaciłem za jego milczenie pieniędzmi, zamiast zapłacić prawdą.
Valeria odwróciła twarz.
— Pieniądze nie zwrócą nam rodziców.
— Wiem.
— Nie naprawią tego, że Mateusz przestał chodzić do szkoły, a Sofia bała się zasypiać, kiedy kaszlałam.
— Wiem.
— Więc czego pan chce?
Oktawiusz położył na kocu kopertę. Nie była szara ani ozdobna; miała kolor wypłowiałego papieru i pieczęć firmy.
— Chcę, żebyś sama zdecydowała, co zrobić z tym, co ci się należy. Nie jako jałmużną. Jako udziałem w funduszu, który twój ojciec wypracował.
Valeria długo patrzyła na kopertę.
— A jeśli odmówię?
— Wtedy pozostanie na twoje nazwisko, dopóki nie będziesz gotowa.
— A jeśli przyjmę tylko pieniądze na leczenie?
— Tak będzie.
— A jeśli chcę wrócić do szkoły?
Po raz pierwszy od naszego przyjazdu do rezydencji Oktawiusz nie odpowiedział za nią.
— Wtedy zapłacę za czesne, dopóki nie skończysz nauki. Jeśli uznasz, że to uczciwe.
Valeria zamknęła oczy. Z jej policzka spłynęła łza, ale głos miała spokojny.
— Niech pan najpierw podpisze dokument, że nazwisko mojego ojca zostanie oczyszczone w firmie.
Oktawiusz wyjął pióro.
— Podpiszę.
— I że Teresa nie straci pracy.
— Podpiszę.
— I że mój brat nie będzie już pracował za jedzenie.
Spojrzała na mnie.
Serce ścisnęło mi się tak mocno, że musiałem odwrócić głowę.
Oktawiusz podpisał każdy punkt. Potem poprosił o pierścień Eleny.
Nie chciałem go oddać.
— To jedyna rzecz, którą znaleźliśmy, zanim dowiedzieliśmy się prawdy.
— Wiem — powiedział. — Dlatego nie chcę go zabrać. Chcę, żebyście przechowali go do dnia, w którym sami zdecydujecie, co ma przypominać.
Sofia podeszła do łóżka z małym kubkiem wody.
— A co przypominał pani Elenie?
Oktawiusz uśmiechnął się smutno.
— Że nawet zakopana rzecz może zostać odnaleziona, jeśli ktoś nie przestanie szukać.
Valeria odzyskała siły po kilku dniach leczenia. Oktawiusz nie przeniósł nas do swojej rezydencji, bo Valeria nie chciała, byśmy stali się ozdobą jego sumienia. Wynajął nam mieszkanie blisko kliniki i opłacił szkołę, ale wszystkie umowy przejrzała Teresa.
W firmie ogłoszono, że Gabriel Salgado nie był złodziejem. Jego nazwisko wpisano na tablicę założycieli, obok nazwiska Oktawiusza. Ramiro stracił udziały, stanowisko i możliwość zbliżania się do rodziny. Nie musiałem patrzeć, jak ktoś go karze. Wystarczyło, że jego podpisy przestały mieć władzę.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się miesiąc później w szklarni.
Oktawiusz przyniósł tam stare zdjęcie. Na fotografii mój ojciec stał obok Eleny, obaj młodzi, z rękami ubrudzonymi smarem.
— Tata wyglądał na szczęśliwego — powiedziałem.
— Był szczęśliwy, kiedy budował firmę. Potem myślał, że odbiera wam przyszłość.
— Nigdy o tym nie mówił.
— Bo obiecałem mu, że wszystko naprawię.
— Obietnice nie wystarczą.
— Dlatego oddałem ci dokumenty.
Popatrzyłem na zdjęcie.
— Nadal nie wiem, czy pana lubię.
Oktawiusz skinął głową.
— Nie musisz mnie lubić.
— Ale Sofia chce, żeby przyjechał pan na jej przedstawienie.
Starzec uniósł wzrok.
— Przedstawienie?
— Będzie grała drzewo. Ma tylko jedną kwestię.
— Jaką?
Sofia, która podlewała obok młodą różę, odpowiedziała sama:
— „Nie wyrwijcie mnie, bo pamiętam, kto mnie posadził”.
Oktawiusz odwrócił głowę, lecz tym razem nie ukrył łez.
W dniu przedstawienia siedział w trzecim rzędzie, między Teresą a doktorem Ireną. Valeria, jeszcze osłabiona, trzymała program w dłoni. Ja miałem w kieszeni pierścień Eleny, zawinięty w tę samą chustkę, którą zabrałem z ogrodu.
Sofia wyszła na scenę w papierowej koronie z liści.
Kiedy wypowiedziała swoją jedną kwestię, Oktawiusz zacisnął palce na oparciu krzesła.
Po przedstawieniu podszedł do nas. Nie zaproponował pieniędzy, domu ani żadnego wielkiego gestu.
Wyjął tylko z kieszeni mały klucz do szklarni.
— Ogród potrzebuje kogoś, kto będzie o nim pamiętał — powiedział. — Chcecie go czasem odwiedzać?
Sofia przyjęła klucz.
— Tylko jeśli możemy posadzić nową różę.
— Możecie.
Valeria spojrzała na mnie.
— A ty co posadzisz?
Pomyślałem o ojcu, o Elenie, o teczce ukrytej pod figowcem i o pierścieniu, który przez siedemnaście lat czekał pod ziemią.
— Niczego nie będę sadził — odpowiedziałem. — Najpierw chcę naprawić tabliczkę z nazwiskiem taty.
Oktawiusz podał mi śrubokręt, który przyniósł z warsztatu.
Poszliśmy razem do ogrodu. Na kamiennej ścieżce nadal tkwiły ślady dawnych korzeni, a pod starą różą ziemia była ciemna i miękka.
Kiedy przykręcałem nową tabliczkę, Oktawiusz stał obok i trzymał lampę.
Na metalowej powierzchni widniało jedno nazwisko:
Gabriel Salgado.
Sofia wsunęła pierścień Eleny pod szklaną kopułę, którą ustawiliśmy na półce obok fotografii. Kamień złapał światło lampy i rzucił je na świeżo oczyszczoną tabliczkę.
Valeria położyła dłoń na moim ramieniu.
— Gotowe?
Spojrzałem na nazwisko ojca.
— Teraz już nikt go nie zakopie.
Przegapiłeś początek?
