CZĘŚĆ 4
— Proszę przesłać mi ten dowód — powiedziałam.
W restauracji nikt się nie poruszył. Nawet kelner, który stał przy drzwiach z tacą pełną filiżanek, udawał, że nie słyszy rozmowy.
Przewodniczący zarządu wysłał dokument po kilkunastu sekundach.
Otworzyłam go na telefonie.
Na dole widniało moje nazwisko.
Rosie pochyliła się nad stołem.
— Podpisałaś to?
— Nie.
— Ale tam jest twoje nazwisko.
— Nazwisko można skopiować. Podpis już trudniej.
Mark obserwował moją twarz.
— Powiedziałem ci, że nie wiesz, co kupiłaś.
— A ja powiedziałam ci, że nie wiesz, z kim rozmawiasz.
Poprosiłam przewodniczącego, żeby nikomu nie przekazywał żądania Norwicku. Potem zadzwoniłam do mojego doradcy, Pawła Radeckiego.
— Paweł, potrzebuję pełnej historii dokumentu z Norwickiem. Nie tylko pliku. Metadanych, ścieżki zatwierdzeń i osoby, która go przesłała.
— Już sprawdzam.
— I jeszcze jedno. Zatrzymaj jutrzejsze przelewy do wszystkich zewnętrznych doradców Korweld.
Mark poderwał głowę.
— Nie możesz tego zrobić.
— Mogę. A jutro zarząd zdecyduje, czy powinieneś mieć dostęp do rachunków.
Rosie złapała go za rękaw.
— Mark, co ty zrobiłeś?
— Próbowałem ocalić firmę.
— Nie odpowiadasz na pytanie.
— Gdybym odszedł, wszystko by się rozpadło.
Lidia spojrzała na niego z bólem.
— Wszystko zaczęło się rozpadać, kiedy kazałeś mi przepisać wydatki na rozwój produktu na „badania strategiczne”.
Mark odwrócił wzrok.
Wtedy zrozumiałam, że pożyczka nie była jego największym problemem. Była tylko śladem. Przez miesiące przesuwał pieniądze, by utrzymać pozory sukcesu. A kiedy pojawiła się możliwość utraty stanowiska, zastawił najcenniejszy program firmy, licząc, że nowi właściciele zapłacą za jego błędy.
Telefon zawibrował.
Paweł przesłał mi raport.
Dokument z moim nazwiskiem został utworzony na komputerze Marka. Co więcej, podpis elektroniczny należał do osoby, która trzy miesiące wcześniej zrezygnowała z pracy. System odnotował jednak, że zatwierdzenie nastąpiło z gabinetu Marka, w godzinach, gdy oficjalnie przebywał on na konferencji w Krakowie.
— To niemożliwe — powiedział Mark.
— Twoje własne hasło otworzyło plik — odparłam.
— Ktoś musiał włamać się do mojego komputera.
Lidia pokręciła głową.
— Hasło zmieniłeś dopiero następnego dnia. Pamiętasz? Prosiłeś mnie, żebym nie zgłaszała tego informatykom.
Rosie patrzyła na niego, jakby widziała obcego człowieka.
— Przez cały czas wiedziałeś, że firma ma kłopoty?
— Wiedziałem, że potrzebuje czasu.
— A ja opowiadałam wszystkim, jaki jesteś wspaniały.
— Nie prosiłem cię o to.
— Nie musiałeś. Karmiłeś mnie tymi opowieściami przy każdym śniadaniu.
O ósmej trzydzieści następnego ranka spotkaliśmy się w sali zarządu Korweld. Na stole leżały trzy rzeczy: umowa z Norwickiem, raport Lidi i moja uchwała o przejęciu większości udziałów.
Mark przyszedł bez krawata. Rosie nie było.
— Zaczynamy od długu — powiedział przewodniczący.
— Nie — przerwałam. — Zaczynamy od tego, że firma nie zostanie wydana za cudze kłamstwo.
Przedstawiłam plan. Aster Vale spłaci Norwick tego samego dnia, ale umowa zostanie unieważniona z powodu fałszywego zatwierdzenia. Lidia otrzymała stanowisko dyrektorki finansowej. Jej pierwszym zadaniem było odtworzenie każdego przepływu pieniędzy.
Mark miał odejść natychmiast, lecz nie zamierzałam robić z tego widowiska. Stracił stanowisko, dostęp do rachunków i prawo do reprezentowania firmy. Musiał także zwrócić premie wypłacone na podstawie nieprawdziwych wyników.
— To mnie zniszczy — powiedział.
— Nie. Zniszczy cię to, co podpisałeś.
— Mogłaś mnie ostrzec wcześniej.
— Mogłam. Ale wtedy nadal uważałbyś, że moje milczenie oznacza słabość.
Po zebraniu znalazłam Rosie na schodach przed budynkiem. Padał deszcz, a na jej płaszczu pojawiły się ciemne plamy.
— Nie wiedziałam o pieniądzach — powiedziała.
— Wiem.
— Wiedziałam tylko, że lubię opowiadać o jego sukcesach, bo wtedy nie musiałam mówić o własnym życiu.
Nie odpowiedziałam.
— Przepraszam za wczoraj — dodała. — Nie za to, że nazwałam cię śmieciem. Za wszystkie lata, kiedy robiłam to samo, tylko ciszej.
— Nie oczekuję, że jedno przeprosiny wszystko naprawią.
— Wiem. Dlatego chcę ci coś oddać.
Wyjęła z torebki kopertę. W środku znajdowała się kartka z życzeniami, którą napisałam jej jako dziecko. Rosie przechowywała ją od dwudziestu lat.
— Znalazłam ją dziś rano — powiedziała. — Napisałaś: „Kiedyś będę prowadzić firmę, a ty będziesz pierwszą osobą, której o tym opowiem”.
Poczułam ucisk w gardle.
— Byłam dzieckiem.
— A ja przez lata robiłam wszystko, żebyś żałowała, że nim byłaś.
Tego samego popołudnia zarząd zatwierdził spłatę Norwicku. Program pozostał własnością Korweld, a Lidia odkryła jeszcze dwa mniejsze przelewy na rachunki doradcze powiązane z Markiem. Nie musiałam go ścigać po mieście ani urządzać rodzinnego przedstawienia. Dokumenty zrobiły to za mnie.
Mark wyprowadził się z gabinetu z jednym kartonem. Na jego wierzchu leżała metalowa tabliczka z napisem „wiceprezes”. Nikt mu jej nie zabrał. Sam zostawił ją na recepcji.
Wieczorem Rosie zadzwoniła.
— Czy mogę kiedyś przyjść do twojego biura?
— Możesz.
— Nie po to, żeby się chwalić tobą przed rodziną.
— Dobrze.
— Chcę zobaczyć, co naprawdę zbudowałaś.
Spojrzałam na kartkę z dziecięcym pismem. Leżała obok mosiężnej teczki, tej samej, którą otworzyłam przy kolacji.
— Przyjdź w środę — powiedziałam. — Lidia będzie wtedy podpisywać pierwszy plan naprawczy.
— A ty naprawdę pozwolisz mi tam być?
— Jeśli przyjdziesz jako Rosie, nie jako żona Marka.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Przyjdę jako twoja siostra — powiedziała.
W środę rano Lidia podpisała plan naprawczy piórem, które znalazła w szufladzie starego gabinetu Marka. Na jego stalowym korpusie wygrawerowano słowa: „wynik ważniejszy od pozoru”.
Rosie przeczytała je dwa razy.
— Pasuje do tej firmy — powiedziała.
— Pasuje do wielu ludzi.
— Do mnie też?
— To zależy, co zrobisz z tym, co już wiesz.
Nie odpowiedziała od razu. Wzięła dokument, podeszła do Lidi i położyła przed nią własną kartę dostępu do dawnego gabinetu Marka.
— Nie chcę jej — powiedziała. — Ale znam osobę, która może pomóc odzyskać część pieniędzy od firmy doradczej. To mój były wspólnik. Pracował dla Marka.
Lidia uniosła wzrok.
— Dlaczego miałby nam pomóc?
Rosie zacisnęła palce na karcie.
— Bo to ja poleciłam go Markowi. I tym razem sama powiem mu, czego od niego chcę.
Patrzyłam, jak kładzie kartę na stole obok podpisanej umowy. Nie było w tym wielkiego gestu ani łez. Była decyzja, która kosztowała ją więcej niż przeprosiny.
A kiedy wyszłyśmy z sali, Rosie zatrzymała się przy tablicy z nazwą firmy.
— Sara?
— Tak?
— Nadal uważasz, że jestem tylko kimś, kto potrafi mówić?
Spojrzałam na kartę dostępu leżącą w jej dłoni.
— Jutro się przekonamy.
