CZĘŚĆ 4
…— Jak się nazywa ten świadek? — zapytałam.
Karolina spojrzała na ekran.
— Stefan Bury. Były księgowy mamy.
Małgorzata zacisnęła usta.
— Nie mieszajcie w to obcych ludzi.
— To ty sprowadziłaś obcego człowieka do naszej firmy — odpowiedziałam.
Roman Zaleski czekał przy bramie. Nie wszedł do środka, choć mógłby przejść obok ochroniarza. Stał w granatowym płaszczu, z teczką pod pachą i zegarkiem, który błyszczał przy każdym ruchu ręki.
Wyszłam do holu razem z Danielem, Karoliną i ojcem.
— Pani Klara — powiedział Roman. — Nie chciałem, żeby sprawa wyglądała w ten sposób.
— A jednak przyjechał pan z umową, w której moja matka sprzedaje cudzą własność.
— Otrzymałem zapewnienie, że działa w imieniu rodziny.
— Rodzina nie jest właścicielem. Ja i Daniel jesteśmy.
Roman otworzył teczkę.
— Mam dokument z pani podpisem.
Położył go na ladzie recepcji. Była to kopia upoważnienia z błędnie wpisanym drugim imieniem. Obok leżała umowa sprzedaży.
Daniel nawet jej nie dotknął.
— Ten dokument nie ma uchwały właścicieli — powiedział. — Nie ma też pełnomocnictwa.
— Miałem powody sądzić, że wszystko jest uzgodnione.
— Kto panu je dał? — zapytałam.
Roman spojrzał na Małgorzatę.
Ona zrobiła krok do przodu.
— Klara, przestań przedstawiać mnie jak złodzieja.
— Przestań podpisywać za mnie.
— Chciałam tylko, żebyś przestała odcinać Tymona od rodziny.
— To dlatego wymyśliłaś odwołane wesele?
Małgorzata zaczęła mówić szybko, jakby każde kolejne zdanie mogło przykryć poprzednie.
— Roman zgodził się kupić obiekt za gotówkę. Tymon dostałby udział. Ty i Daniel moglibyście spłacić kredyty. Wszyscy byliby zadowoleni.
— Wszyscy oprócz nas.
— Ty zawsze musisz być właścicielką wszystkiego.
Te słowa zabolały bardziej niż krzyk. Przez lata tłumaczyłam rodzinie, ile kosztował remont, jak Daniel pracował nocami, jak po pożarze w kuchni własnymi rękami wynosiłam mokre deski. Dla nich Dom Kwiatów był dowodem, że zostawiłam ich za sobą.
Ojciec wyjął z kieszeni mały notes.
— Stefan Bury nie widział Klary przy podpisywaniu dokumentu — powiedział. — Widział Małgorzatę, kiedy ćwiczyła jej podpis na odwrocie rachunku.
Mama obróciła się gwałtownie.
— Nie miałeś tego notesu.
— Oddał mi go wczoraj.
Karolina uniosła brwi.
— Stefan jest tutaj?
— W samochodzie — odpowiedział ojciec. — Nie chciał wejść, dopóki nie obiecałem, że nie zostanie sam z Małgorzatą.
Przyprowadziliśmy go do recepcji. Stefan był szczupłym mężczyzną o drżących dłoniach. Trzymał płócienną torbę, z której wyjął trzy segregatory i kopertę z rachunkami.
— Pracowałem dla Małgorzaty przez dziewięć lat — powiedział. — W środę przyniosła mi skan starego podpisu Klary. Kazała przygotować upoważnienie i fakturę zaliczkową dla Romana.
— Dlaczego pan to zrobił? — zapytałam.
— Nie zrobiłem. Odmówiłem. Dlatego zabrałem kopie i odszedłem.
Małgorzata rzuciła się ku segregatorom.
— To moje dokumenty!
Daniel zasłonił je ramieniem.
— Nie dotykaj tego.
Stefan podał mi kartkę z odręczną adnotacją Małgorzaty: „Po weselu wszystko będzie wyglądało na stratę. Roman naciskać ma do poniedziałku”.
Przeczytałam ją dwa razy.
— Chciałaś poczekać do poniedziałku? — spytałam.
— To był plan awaryjny.
— Jaki był pierwszy?
Nie odpowiedziała.
Odpowiedź przyszła z telefonu Tymona, który wciąż leżał na ladzie.
— Pierwszy plan polegał na tym, że miałem powiedzieć wszystkim gościom, iż Klara obiecała usługi i porzuciła nas przed ślubem — powiedział. — Mama mówiła, że wtedy będziesz musiała sprzedać obiekt, żeby zapłacić odszkodowania.
Helenie trzęsły się ręce.
— Powiedziałaś, że Klara zgodziła się na wszystko.
— Bo chciałam wam pomóc — wyszeptała Małgorzata.
— Nie — odparła Helena. — Chciałaś, żebyśmy byli twoim narzędziem.
W tym momencie przed wejściem zatrzymał się samochód Romana. Kierowca wysiadł z kopertą, lecz Roman podniósł dłoń.
— Nie będzie przelewu — powiedział. — Ta umowa nie jest warta papieru, na którym ją wydrukowano.
Małgorzata pobladła.
— Roman, obiecałeś.
— Obiecałem zapłacić właścicielom. Nie osobie, która udaje właścicielkę.
Wyjął telefon i wysłał wiadomość.
— Poinformowałem bank, że wycofuję się z transakcji. Poinformuję też dostawców, że to nie Klara zleciła fałszywe upoważnienie.
Daniel spojrzał na mnie.
— Wesele nadal może się odbyć. Nie tutaj. Nie dziś.
Tymon odezwał się cicho.
— Klara, wiem, że nie masz powodu, żeby mi pomagać.
— Nie mam.
— Ale ja nie wiedziałem o podpisie.
— Wiedziałeś, że mama mówiła za mnie. Wiedziałeś, że wyrzuciliście mnie ze zdjęć. Wiedziałeś, że mam zostać w domu.
Za linią usłyszałam jego ciężki oddech.
— Bałem się, że jeśli stanę po twojej stronie, mama odwoła wszystko.
— I dlatego pozwoliłeś jej mówić za ciebie.
— Tak.
To jedno słowo nie naprawiło niczego. Ale było pierwszym, które nie próbowało przerzucić winy na mnie.
Karolina podeszła do stołu z planem weselnym.
— Co robimy z jedzeniem i kwiatami?
Spojrzałam na listę. Dostawcy byli już w drodze, lecz odwołania zostały wysłane zgodnie z umową. Mogliśmy przyjąć ich za pełną cenę, ale nie zamierzałam finansować uroczystości, której organizatorzy mnie upokorzyli.
— Kwiaty odbierze schronisko dla kobiet — powiedziałam. — Kuchnia przygotuje posiłki dla zespołu i pracowników. Muzycy dostaną zapłatę za stracony dzień.
Daniel skinął głową.
— A sala?
— Zostaje zamknięta dla wesela.
Tymon wciągnął powietrze.
— Co mam powiedzieć gościom?
— Prawdę. Że wydarzenie zostało zorganizowane bez zgody właścicieli.
Małgorzata ruszyła do mnie.
— Zniszczysz własnego brata!
Odwróciłam się.
— Nie. Powiem mu, kto próbował to zrobić.
Ojciec podszedł do matki i położył przed nią jej własną umowę z Romanem.
— Podpiszesz oświadczenie, że nie reprezentujesz firmy i że wycofujesz wszystkie roszczenia. Oddasz kopie dokumentów. Przyznasz Tymonowi, Helenie i Romanowi, co zrobiłaś.
— Nie będziesz mi rozkazywał.
— Nie rozkazuję. Po raz pierwszy od dawna mówię, co widziałem.
Małgorzata popatrzyła na niego, potem na syna, który nadal słuchał przez telefon. Jej twarz zmieniła się nie od wstydu, lecz od świadomości, że nikt już nie podtrzymuje jej wersji.
Podpisała oświadczenie.
Tymon i Helena odwołali ślub tego samego dnia. Nie dlatego, że zabrakło kwiatów. Dlatego, że Helena nie chciała wiązać swojego życia z decyzją podjętą za jej plecami. Wynajęli małą salę w miejscowości obok na prywatne przyjęcie dla najbliższych, ale Dom Kwiatów nie był już częścią ich planu.
Małgorzata oddała wszystkie dokumenty i wycofała się z księgowości firmy. Ojciec został świadkiem w wewnętrznym postępowaniu, a Stefan pomógł nam uporządkować archiwum. Nie wzywałam policji. Nie dlatego, że zapomniałam, co zrobili, lecz dlatego, że podpisane oświadczenie, utracona transakcja i rozpad kłamstwa były konsekwencjami, których nie dało się cofnąć.
Wieczorem zostałam sama w biurze z segregatorem weselnym Tymona. Na pierwszej stronie wciąż widniał plan stołów, na którym mnie i Daniela przesunięto pod drzwi dla obsługi.
Wzięłam czerwony marker i przekreśliłam nasze nazwiska.
Nie wpisałam ich z powrotem przy rodzinnym stole.
Przepisałam je na pustą stronę obok listy właścicieli, pod którą od siedmiu lat widniały nasze podpisy.
Telefon zawibrował. Tymon wysłał zdjęcie kartki z informacją dla gości. Pod jego imieniem dopisał jedno zdanie: „Organizację zmieniono bez wiedzy właścicieli”.
Nie prosił, żebym to poprawiła.
Włożyłam kartkę do segregatora, a obok niej położyłam podrobione upoważnienie. Dwa dokumenty, dwa zupełnie różne obrazy tej samej rodziny.
Przed wyjściem Karolina zajrzała do biura.
— Co zrobimy z tą salą jutro?
Spojrzałam na stoły, na świeczniki i na plan, który miał mnie wymazać z własnego miejsca.
— Zorganizujemy kolację dla pracowników — powiedziałam. — Przy stole właścicieli usiądzie każdy, kto pomógł dziś powiedzieć prawdę.
Karolina uśmiechnęła się i zabrała plan.
A na pustej stronie segregatora, pod podpisami moimi i Daniela, dopisałam nazwisko Stefana Burego. Nie jako krewnego. Jako człowieka, który nie sprzedał cudzego podpisu.
Zanim zgasiłam lampę nad stołem, Tymon przysłał jeszcze jedną wiadomość:
— Klara, czy mogę kiedyś przyjechać i sam przeprosić?
Popatrzyłam na czerwone przekreślenie biegnące przez nasze nazwiska.
Odpisałam: „Przyjedź bez mamy i bez cudzych słów”.
Przegapiłeś początek?
