CZĘŚĆ 4
…Mama odebrała połączenie na głośniku. Wokół nas terminal wciąż szumiał, ale słowa z telefonu przebiły się przez każdy dźwięk.
— Pani Heleno, bank wstrzymał przelew — powiedziała kobieta po drugiej stronie. — Jednak z rachunku zniknęła już część środków.
— Ile? — zapytała mama.
— Sto osiemdziesiąt tysięcy złotych.
Ojciec zamknął oczy.
Robert przestał udawać zaskoczenie.
Właśnie wtedy zrozumiałam, że jego plan nie zaczął się od kobiety w kwiecistej sukience ani od podrobionego podpisu. Zaczął się wiele miesięcy wcześniej, przy naszych rachunkach, przy kolacjach, podczas których pytał niby żartem, ile pieniędzy leży na koncie firmy.
Mój mąż nie chciał tylko odejść.
Chciał odejść z naszym majątkiem.
— Zablokujcie wszystkie upoważnienia Roberta — powiedziałam do bankowej pracownicy. — Natychmiast.
— Maju — syknął Robert.
— I prześlijcie pełną historię przelewów na adres zarządu.
— Nie masz prawa podejmować takich decyzji sama.
— Mam czterdzieści procent udziałów. I właśnie odzyskałam prawo, żeby wiedzieć, co dzieje się z moją rodziną.
Powiedziałam to spokojniej, niż się czułam. W środku drżałam. Pod żebrami miałam ciężką, zimną kulę, a dłonie wciąż pachniały papierem z teczki. Ale strach nie mógł już kierować rozmową.
Ojciec zabrał telefon ode mnie.
— Proszę również oznaczyć wszystkie pełnomocnictwa podpisane w ostatnim roku jako wymagające dodatkowej weryfikacji — powiedział. — I zamknąć dostęp elektroniczny dla Roberta Krawca.
Robert spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Nie możecie mnie wyrzucić. Jestem dyrektorem operacyjnym.
— Byłeś nim — odpowiedziała mama.
— Helena, przez dziesięć lat budowałem tę firmę.
— Przez dziesięć lat byłeś jej zięciem — odparła. — To nie to samo.
Nadia stała obok ławki i trzymała obie ręce na pasku torebki. Srebrny klucz na jej bransoletce poruszał się nerwowo przy każdym oddechu.
— Chcę coś wyjaśnić — powiedziała.
Robert odwrócił się gwałtownie.
— Nie waż się.
— Właśnie dlatego muszę. Spółka, którą założyłam, nie miała służyć do kradzieży. Robert przyszedł do mnie z planem przejęcia „Przystani Północnej”, ale nie wiedział, że mój brat jest jednym z głównych dostawców państwa firmy.
Ojciec zmarszczył brwi.
— Co ma pani brat do tego?
— To on odkrył, że faktury są zawyżane. Poprosił mnie, żebym sprawdziła, dokąd trafiają pieniądze. Zgodziłam się spotkać z Robertem, bo chciałam zdobyć dokumenty.
Robert roześmiał się bez radości.
— Chcesz wmówić, że ten romans był przedstawieniem?
Nadia spojrzała na mnie.
— Nie cały.
W terminalu zrobiło się jakby ciszej.
Poczułam ukłucie, choć nie miałam prawa go czuć. To, co zobaczyłam, było prawdziwe. Jej ręka na karku Roberta, jego usta na jej szyi, ich bliskość — tego nie dało się wyjaśnić samymi dokumentami.
Nadia spuściła wzrok.
— Byłam z nim naprawdę. Przynajmniej przez jakiś czas. Wierzyłam, że po sprzedaży firmy odejdzie od pani i zaczniemy wspólne życie. Dopiero później zrozumiałam, że dla niego zarówno pani, jak i ja byłyśmy tylko drogą do pieniędzy.
Robert zrobił krok w jej stronę.
— Nadia, przestań.
— Nie. Przez ciebie moja spółka może zostać zlikwidowana, a moja rodzina straci kontrakty. Oddam zarządowi wszystko, co mam.
— Zniszczysz nas oboje.
— To ty nas zniszczyłeś.
Jej słowa nie zabrzmiały jak zemsta. Brzmiały jak zmęczenie.
Wtedy podszedł do nas ochroniarz terminalu.
— Proszę państwa, otrzymałem zgłoszenie dotyczące awantury. Czy wszystko jest w porządku?
Ojciec wskazał na Roberta.
— Ten człowiek próbował zabrać dokumenty i groził świadkowi.
Robert natychmiast uniósł dłonie.
— To nieporozumienie.
Leon oparł się na lasce.
— Nie. To jest właśnie porozumienie, które zawarliśmy wszyscy bez jego zgody. Dokumenty jadą z nami do firmy, a Robert nie przekroczy jej progu.
Robert spojrzał na mnie.
— Maju, naprawdę chcesz zniszczyć nasze małżeństwo przez jeden błąd?
Przez chwilę widziałam nie człowieka z lotniska, lecz mężczyznę z naszego przedpokoju. Tego, który trzy dni wcześniej całował mnie w czoło i mówił o pilnej kontroli. Pomyślałam o wszystkich porankach, kiedy robiłam mu kawę, zanim pojechał do pracy. O tym, jak wierzyłam, że jego zmęczenie oznacza odpowiedzialność, nie chciwość.
— To nie jeden błąd — powiedziałam. — To plan.
— Kochałem cię.
— Może. Ale chciałeś, żebym podpisała własne zniknięcie.
Twarz mu stężała.
— Jeśli mnie odsuniesz, firma upadnie. Tylko ja wiem, jak prowadzić produkcję, dostawy i magazyny.
Ojciec odpowiedział natychmiast:
— Leon zna księgowość. Nadia zna rynek. A Maja zna ludzi, których przez lata lekceważyłeś.
Nie spodziewałam się, że powie moje imię w ten sposób. Nie jak o córce, którą trzeba ochronić, lecz jak o kimś, kto może podjąć decyzję.
Pojechaliśmy do siedziby firmy jeszcze tego samego dnia. Mama siedziała obok mnie w samochodzie i trzymała teczkę na kolanach. Ojciec prowadził. Leon jechał za nami, a Nadia przywiozła własne dokumenty.
W biurze pachniało kawą i papierem. Na ścianie wisiało zdjęcie z pierwszego dnia działalności: rodzice przed małym magazynem, ja jako dziecko między nimi, z dwoma warkoczami i zabrudzonymi kolanami.
Robert czekał przy stole konferencyjnym.
— Nie możecie podejmować uchwał bez zachowania procedury — powiedział.
— Możemy — odparła mama. — Zwołałam posiedzenie zarządu zgodnie z umową spółki.
— Nie macie pełnego składu.
Leon położył na stole list.
— Mamy. Tomasz wrócił dziś rano i podpisał rezygnację z pełnomocnictwa udzielonego Robertowi.
Robert odsunął się od stołu, jakby papier mógł go zranić.
Drzwi do sali otworzyły się i wszedł jego brat. Miał tę samą czapkę z naciągniętym daszkiem, którą zapamiętałam z rodzinnych spotkań.
— Przepraszam, Maju — powiedział. — Robert przekonał mnie, że podpisujesz zgodę dobrowolnie. Kiedy zrozumiałem, że podrobił twój podpis, próbowałem go zatrzymać. Bałem się, że jeśli powiem prawdę, stracę brata.
Robert patrzył na niego z mieszaniną gniewu i niedowierzania.
— Ty także?
Tomasz zdjął czapkę.
— Nie ja zdradziłem rodzinę.
Na posiedzeniu odwołaliśmy Roberta z funkcji. Nie było krzyków. Nie było wielkiej sceny. Tylko podpisy składane kolejno na dokumentach i odgłos jego zegarka uderzającego o blat, kiedy nerwowo poruszał ręką.
Zwrócił klucze do magazynów, kartę dostępu i telefon służbowy.
Kiedy kładł je przede mną, zobaczyłam na jego palcu obrączkę.
— Co z nami? — zapytał.
Spojrzałam na metalowy klucz przy bransoletce Nadii, na teczkę Leona i na mój własny podpis pod uchwałą.
— Z nami skończyło się wcześniej. Dziś tylko przestaliśmy udawać, że jeszcze trwa.
Nie prosił już o rozmowę.
Nie dlatego, że zrozumiał. Dlatego, że nie miał czym zapłacić za kolejne kłamstwo.
Pieniądze odzyskaliśmy z zamrożonego rachunku i z zabezpieczonych należności. Nadia oddała wszystkie dokumenty, a jej brat pomógł firmie uporządkować umowy z dostawcami. Leon został doradcą zarządu. Tomasz zeznawał przed wspólnikami, choć długo nie mógł spojrzeć mi w oczy.
Ja przejęłam kontakty z klientami, których Robert przez miesiące trzymał z dala ode mnie. Nie było łatwo. Niektóre rozmowy kończyły się trzaskiem odkładanej słuchawki. Inne zaczynały się od słów: „Nie wiedzieliśmy, że to pani prowadzi sprawę”.
Za każdym razem odpowiadałam:
— Już wiecie.
Wieczorem, kiedy porządkowałam dokumenty po posiedzeniu, znalazłam papierową chorągiewkę z lotniska. Była zgnieciona i miała rozmazany napis „Nasza Maja”. Wygładziłam ją dłonią, ale nie schowałam do szuflady.
Przypięłam ją do tablicy obok uchwały odwołującej Roberta.
Mama zapytała, dlaczego akurat tam.
— Bo tego dnia przyjechaliście po mnie, zanim zdążyłam się zgubić — odpowiedziałam.
Ojciec spojrzał na dokumenty i uśmiechnął się smutno.
— Nie, skarbie. Ty sama znalazłaś drogę.
Za szybą sali konferencyjnej Nadia czekała z nową umową dla firmy. Na pierwszej stronie nie było nazwiska Roberta. Było moje.
Wzięłam pióro i podpisałam ją spokojną ręką.
A papierowa chorągiewka drgnęła nad stołem, jakby ktoś właśnie ogłosił przylot naszej rodziny.
