CZĘŚĆ 4
Elena przyjechała o jedenastej trzydzieści siedem, w zakurzonym samochodzie z pękniętym lusterkiem. Nie wysiadła od razu.
Przez przednią szybę patrzyła na północną ścianę stajni, na wykop i na Storma stojącego przy ogrodzeniu.
Koń rozpoznał ją pierwszy.
Zarżał cicho.
Nie tak jak wcześniej. Nie ostrzegawczo. Jakby po wielu latach usłyszał czyjeś imię.
Kobieta wysiadła. Miała krótkie siwe włosy, robocze buty i dłonie popękane od pracy. W prawej ręce trzymała skórzaną torbę, której pasek zszyto grubą, czerwoną nicią.
— Storm — powiedziała.
Ogier podszedł do ogrodzenia.
Rebecca cofnęła się o krok.
— Nie możesz tu być.
Elena nawet na nią nie spojrzała.
— Przez trzydzieści dwa lata słyszałam, że nie mogę być w wielu miejscach.
Susan zaczęła płakać, jeszcze zanim Elena odwróciła się ku niej.
— Przepraszam — wyszeptała.
— Za co?
Susan otworzyła usta, lecz słowa nie chciały wyjść. W końcu wyjęła z kieszeni mały klucz.
— To znalazłam w rzeczach mamy. Klucz do starego tunelu. Rebecca powiedziała, że jeśli komukolwiek powiem, co zrobiła, stracimy wszystko.
Elena spojrzała na nią bez gniewu.
— Straciłyście to dawno temu. Tylko jeszcze o tym nie wiedziałyście.
Kopalnia nie czekała do południa. O jedenastej pięćdziesiąt usłyszeliśmy ciężarówki na drodze. Trzy pojazdy zatrzymały się przy południowym ogrodzeniu. Wysiadł z nich mężczyzna w kasku i z teczką pod pachą.
— Mam zgodę na rozpoczęcie robót — oznajmił.
— Nie na tej ziemi — odpowiedziała Lena, ściskając kopię dokumentu.
— Proszę się odsunąć.
— Proszę przeczytać ostatnią stronę — powiedziałam.
Podałam mu akt Waltera. Przebiegł wzrokiem po dokumencie, potem spojrzał na mapę przewodu.
— To niemożliwe.
— Woda jest pod stajnią — powiedziała Elena. — I należy do całej doliny.
Mężczyzna zadzwonił do przełożonego. Gdy mówił, Rebecca wyrwała mi księgę rachunkową.
— Nie rozumiecie, co robicie! — krzyknęła. — Jeśli kopalnia się wycofa, setki ludzi stracą pracę.
— A jeśli zostanie? — zapytałam. — Cała dolina straci wodę.
— Walter był starym wariatem.
— Nie — odezwała się Susan. — Był jedynym człowiekiem, który próbował to naprawić.
Rebecca obróciła się do niej.
— Zdradziłaś rodzinę.
— Nie. Przestałam pomagać ci ją niszczyć.
Wtedy Rebecca rzuciła księgę na ziemię. Jedna z kartek wypadła na kurz. Widniał na niej podpis nie Rebeki, lecz Waltera, pod zdaniem: „Jeśli moje krewne spróbują sprzedać źródło, przekazuję ranczo Elenie Alvarez, prawowitej dziedziczce, gdy tylko odważy się wrócić”.
Elena uklękła przy kartce.
— Walter wiedział, że żyję.
— Czekał na ciebie — powiedział Hank. — Przez ostatnie miesiące każdego wieczoru prowadził Storma pod tę ścianę.
Elena dotknęła drewnianego ogrodzenia.
— Storm był koniem mojego ojca. To on znalazł mnie po tamtej burzy. Walter przywiózł go tutaj, bo koń nie pozwalał nikomu zbliżyć się do miejsca, gdzie ukryto dokumenty. Bał się, że Rebecca wróci po źródło.
— A ty? — spytałam. — Dlaczego zniknęłaś?
Elena zacisnęła palce na czerwonym szwie torby.
— Rebecca powiedziała mi, że Walter zginął z powodu mojej rodziny. Kazała mi wyjechać, bo inaczej oskarży mnie o jego śmierć. Miałam siedemnaście lat. Uwierzyłam jej.
Rebecca pobladła.
— Nie chciałam go zabić — powiedziała.
Nikt się nie odezwał.
— Chciałam tylko, żeby podpisał zgodę na sprzedaż — ciągnęła. — Zamknęłam go na noc. Burza zerwała drogę. Kiedy wróciłam, już nie oddychał. Potem powiedziałam wszystkim, że umarł samotnie.
Susan zakryła twarz.
Elena podniosła się powoli.
— A ja przez trzydzieści dwa lata żyłam z myślą, że uciekłam od niego jak tchórz.
Rebecca uklękła przy księdze.
— Mogę to naprawić.
— Nie słowami — odparła Elena.
Wyjęła z torby kopertę. Nie była szara ani nowa; papier pożółkł na brzegach, a pieczęć pękła w dwóch miejscach.
— To list Waltera, który przysłał do mnie trzy dni przed śmiercią. Rebecca przechwyciła go i zatrzymała. Dostałam go dopiero tydzień temu od człowieka, który prowadził pocztę w miasteczku.
Przeczytała fragment na głos:
— „Elena, jeśli wrócisz, nie oddawaj źródła nikomu. Nie dlatego, że jest warte pieniądze, ale dlatego, że bez niego ludzie z doliny będą musieli wyjechać”.
W tej chwili mężczyzna z kopalni odsunął się od telefonu.
— Roboty wstrzymane — powiedział. — Umowa nie obejmuje spornego źródła.
Rebecca usiadła na kamieniu. Patrzyła na dokument, którego chciała przez lata. Nie dostała ziemi. Nie dostała pieniędzy. Straciła umowę, rodzinne nazwisko i kontrolę nad tajemnicą, którą uważała za własność.
Ale Elena nie oddała Red Creek sobie.
Tydzień później spotkaliśmy się w małym biurze hrabstwa. Zgodnie z warunkiem Waltera ranczo przeszło na Elenę, a prawa do wody przekazano wspólnocie mieszkańców doliny. Ja zachowałam udział w ziemi, bo Elena powiedziała, że bez mojego wykopu i bez Storma dokumenty nadal gniłyby pod ścianą.
— Nie kupiłam tego miejsca, żeby zostać jego właścicielką — powiedziałam.
— Wiem — odpowiedziała Elena. — Dlatego chcę, żebyś została zarządczynią źródła.
— Nie znam się na zarządzaniu wodą.
— Znasz się na tym, jak nie opuszczać czegoś tylko dlatego, że wszyscy mówią, iż nie ma już sensu.
Rebecca nie trafiła do więzienia tego samego dnia. Najpierw musiała podpisać przekazanie udziałów i zwrócić pieniądze pobrane za wodę. Potem mieszkańcy doliny zdecydowali, że sama odpowie przed nimi, podczas otwartego zebrania.
Przyszła bez płaszcza i bez prawnika.
Stanęła przed ludźmi, których chciała wysiedlić, i przeczytała własne podpisy z księgi. Nikt jej nie oklaskiwał. Nikt nie krzyczał.
Najtrudniejsze było to, że musiała mówić dalej, kiedy wszyscy już wiedzieli.
Susan oddała swoją część pieniędzy na naprawę przewodu. Później zaczęła pracować przy zbiorniku, choć Elena długo nie pozwalała jej zbliżać się do Storma.
Koń nie wybaczył jej szybko.
Mnie też nie było łatwo przestać patrzeć na Red Creek jak na miejsce, które trzeba zdobyć własnymi rękami. Ranczo nadal miało dziury w dachu, kamienie na polach i wiatr wciskający kurz pod drzwi. Jednak pod ziemią płynęła woda, a nad nią ludzie uczyli się mówić prawdę, zanim umrą ci, którzy ją znają.
Pewnego ranka Elena poprosiła mnie, żebym otworzyła bramę Storma.
— Sama? — spytałam.
— Nie. Razem.
Weszłyśmy do boksu. Storm stał przy północnej ścianie, spokojny, z głową opuszczoną nisko. Elena wyciągnęła rękę. Koń dotknął jej dłoni chrapami, a potem odwrócił się ku miejscu, gdzie pod kamieniami zaczynał się przewód.
Z ziemi dobiegł cichy, równy szmer.
Elena uśmiechnęła się przez łzy.
— Słyszysz, Walter?
Storm uniósł głowę.
A spod starej podłogi odpowiedziała mu płynąca woda.
Przegapiłeś początek?
