CZĘŚĆ 4
Teresa nie zdążyła powiedzieć nic więcej. Połączenie urwało się, a w domu zapadła ciężka cisza, przerywana jedynie stukaniem kropli wody o metalowy parapet szklarni.
—Co to znaczy? —zapytał Alejandro.
—Nie wiem —odpowiedziałam. —Ale muszę tam pojechać.
—Nie pojedziesz sama.
Rogelio cofnął się o krok.
—Nigdzie nie pojedziecie. Ten dokument może zniszczyć życie kilku osób.
Alejandro spojrzał na niego z taką ostrością, że mężczyzna przestał się uśmiechać.
—Twoje życie już zniszczyła twoja chciwość.
Rogelio ruszył w stronę samochodu, lecz za bramą pojawiła się Teresa z ochroniarzem ośrodka. Trzymała pod pachą metalową teczkę, a drugą ręką osłaniała mały, zakurzony segregator.
—Przyjechałam tutaj, bo ktoś włamał się do archiwum —powiedziała. —Nie chciałam, żeby teczka zniknęła, zanim zobaczy ją Mariana.
—Kto próbował ją zabrać? —zapytałam.
Teresa zerknęła na Rogelia.
—On nie był sam. Pomagała mu Beatriz, siostra Estebana.
Alejandro zbladł.
—Moja córka żyje?
Teresa pokręciła głową.
—Nie. Mówiłam o jej siostrze. Beatriz przez lata ukrywała, że Esteban zostawił wiadomość w ośrodku. Bała się, że dziecko trafi do obcej rodziny i że jej ojciec uzna to za dowód, że nie potrafiła ochronić brata.
Rogelio zaklął pod nosem.
—Ona miała tylko kartkę.
—Nie —odparła Teresa. —Miała również kopię zgłoszenia, w którym Esteban podał nazwisko Mariany i napisał, że chce uznać dziecko, gdy wyjdzie ze szpitala.
Alejandro usiadł na drewnianym krześle. Jego mosiężna spinka odczepiła się od mankietu i spadła na podłogę.
Podniosłam ją i położyłam na stole.
—Dlaczego pan nigdy mnie nie znalazł?
—Bo Beatriz powiedziała mi, że Esteban nie miał żadnej kobiety —wyszeptał. —Po jego śmierci szukałem sensu wszędzie, tylko nie tam, gdzie powinienem.
—A potem zaczął pan starania o adopcję?
—Chciałem dać dom dziecku, którego nikt nie wybierał. Nie wiedziałem, że mój wnuk siedzi przed ośrodkiem i prosi matkę o mniejszą porcję jedzenia.
Nie potrafiłam mu od razu wybaczyć. Nie za to, że mnie nie odnalazł, lecz za lata, w których Mateo dorastał bez żadnego wsparcia. Jednak po raz pierwszy zobaczyłam w jego twarzy nie bogatego człowieka z samochodem, ale ojca, który spóźnił się o sześć lat.
Wróciliśmy do ośrodka. W sali archiwum pachniało kurzem i mokrym papierem. Teresa położyła na stole kopertę z pieczęcią kliniki.
—To napisał Esteban —powiedziała.
Przeczytałam słowa na głos: „Jeśli nie zdążę wrócić, proszę odnaleźć Marianę i jej syna. Chcę, żeby wiedzieli, że próbowałem”.
Mateo stał obok mnie. Nie rozumiał wszystkiego, ale rozpoznał imię ojca.
—Czy on chciał mnie zobaczyć? —zapytał.
—Tak —odpowiedziałam. —Bardzo.
Alejandro zakrył twarz dłonią. Beatriz, którą przyprowadzono chwilę później, płakała bezgłośnie.
—Bałam się ojca —powiedziała. —Uznał, że dziecko z biednej rodziny zniszczy pamięć o Estebanie. Rogelio obiecał, że jeśli oddam mu kopię, przekona pana do zapłaty.
—A ty mu uwierzyłaś? —zapytał Alejandro.
—Uwierzyłam, że nie mam już prawa dotykać życia brata.
Rogelio próbował wyrwać teczkę z rąk Teresy, ale ochroniarz przytrzymał jego nadgarstek. Tym razem nie poczułam strachu. Nie dlatego, że nagle stałam się silniejsza. Po prostu wszystkie jego groźby przestały być tajemnicą.
Następnego dnia podpisałam umowę o pracę z Alejandro, lecz dopisałam jeden warunek: dom i pensja nie mogą zależeć od tego, czy Mateo będzie chciał nazywać go dziadkiem. Alejandro podpisał bez negocjacji.
Rogelio stracił możliwość zbliżania się do nas. Nie dostał ani peso. Teresa przekazała dokumenty odpowiednim instytucjom, a Beatriz zgodziła się zeznawać przeciwko niemu, nie po to, by się zemścić, lecz żeby Mateo nigdy więcej nie był narzędziem cudzej chciwości.
Wieczorem Alejandro zabrał nas do szklarni. Mateo zatrzymał się przy fotografii Estebana.
—Czy mogę wziąć ten medalik? —zapytał.
Alejandro dotknął pustego miejsca na szyi syna.
—Należał do niego. Ale jeśli chcesz, możesz go nosić.
Mateo spojrzał na mnie.
—Mamo, mogę?
Przytaknęłam.
Alejandro odpiął mosiężny medalik z fotografii i włożył go w małą dłoń chłopca. Mateo zacisnął palce, jakby trzymał nie metal, lecz brakujące lata.
—Dziadku —powiedział cicho.
Alejandro przyklęknął, lecz nie dotknął go bez pozwolenia.
—Tak?
—Jutro pokażesz mi, gdzie rosną pomidory?
Mężczyzna skinął głową, a jego głos załamał się przy jednym słowie:
—Jutro.
Mateo zawiesił medalik na szyi. W szklarni pachniało wilgotną ziemią i liśćmi pomidorów, a słońce odbijało się od małego metalu przy jego sercu.
—Tato chciał mnie znaleźć —powiedział.
—Tak.
—To możemy zacząć od niego.
Na stole między nami leżał list Estebana, a obok niego zgnieciona koperta, którą przez tyle dni ściskałam jak dowód własnej porażki. Tym razem nie zawierała prośby o oddanie dziecka. Zawierała nazwisko człowieka, który przez sześć lat czekał, nie wiedząc, na kogo czeka.
Mateo uniósł medalik ku światłu.
—Mamo, on jest ciepły.
A Alejandro odpowiedział mu z drugiego końca szklarni:
—Bo ktoś wreszcie go nosi.
Przegapiłeś początek?
