CZĘŚĆ 4
— Kto? — zapytałem.
Rebecca zasłoniła mikrofon dłonią.
— Kobieta podająca się za Ellę.
Patricia gwałtownie odwróciła głowę.
— Ella jest w Denver. Dzwoniła do mnie pół godziny temu.
Thomas pobiegł w stronę samochodu, ale Daniel zagrodził mu drogę ramieniem.
— Nigdzie pan nie jedzie.
— Muszę porozmawiać z córką.
— Może pan porozmawiać tutaj.
Telefon Thomasa zabrzęczał. Spojrzał na ekran i od razu go wygasił.
— To ona? — spytała Patricia.
— Nie.
— Pokaż mi.
— Mamo, przestań.
Patricia wyrwała mu telefon z ręki. Przeczytała wiadomość i syknęła:
— „Jeśli nie dostarczysz oryginału do południa, powiem Robertowi wszystko”.
Podniosła wzrok.
— Co to znaczy?
Thomas próbował odebrać jej telefon, lecz Daniel chwycił go za nadgarstek.
— Proszę niczego nie kasować.
W tym samym momencie czarny samochód zatrzymał się przy ciężarówce. Ella wysiadła bez płaszcza, z włosami związanymi niedbale gumką. Miała na sobie granatowy sweter, a w dłoni ściskała małą papierową torbę z apteki. Kiedy zobaczyła tragarzy, matkę i Thomasa stojącego obok szeryfa, zatrzymała się na środku podjazdu.
— Tato — powiedziała.
Nie odpowiedziałem od razu.
Przez całe życie znałem jej głos. Jako dziecko mówiła szybko, kiedy bała się, że ktoś jej przerwie. Teraz mówiła równie szybko.
— Nie wiedziałam, że on przywiezie tu Patricię. Powiedział, że podpisałeś zgodę na sprzedaż, że chata jest już praktycznie sprzedana i że jeśli nie pomożemy, kupujący pozwie całą rodzinę.
Thomas zrobił krok ku niej.
— Ella, nie tutaj.
— Właśnie tutaj.
Patricia trzymała jego telefon jak dowód zbrodni.
— Czy to ty dzwoniłaś do notariusza?
Ella przytaknęła.
— Tak. Wczoraj znalazłam w jego biurku listę dokumentów, których szukał. Był tam akt funduszu i oryginalne papiery mamy.
Spojrzała na mnie.
— Nie powiedziałam ci, bo bałam się, że jeśli go skonfrontuję, wyjedzie z pieniędzmi.
— Jakie pieniądze? — spytałem.
Ella wyjęła z torby niewielki, pomarańczowy rachunek bankowy.
— Znalazłam potwierdzenie przelewu. Pieniądze kupującego nie poszły na wspólne konto. Thomas przelał je na rachunek zarejestrowany na firmę, której właścicielem jest Patricia.
Patricia spojrzała na syna.
— Moja firma?
— Założyłem ją na twoje nazwisko, bo moje konta były zajęte przez wierzycieli — powiedział Thomas.
— Wykorzystałeś mnie.
— Chciałem nas uratować.
— Nie. Chciałeś kupić sobie czas.
Słowa Patricii zabrzmiały ostrzej niż wiatr. Po raz pierwszy nie patrzyła na mnie z góry. Patrzyła na syna z niedowierzaniem, które bolało ją bardziej niż strach.
Rebecca odebrała telefon z kancelarii.
— Dokument jest bezpieczny — powiedziała. — Notariusz zatrzymał kobietę, która próbowała go odebrać. Okazało się, że to nie Ella, tylko pracownica firmy Thomasa.
Thomas zamknął oczy.
— To był mój jedyny dowód.
— Nie — odpowiedziałem. — To był twój jedyny plan.
Daniel zabezpieczył dokumenty i polecił ekipie przeprowadzkowej odjechać bez rozpakowywania żadnego mebla. Kierownik podał mi rachunek za przyjazd.
— Kto płaci? — spytał ostrożnie.
Patricia wyjęła kartę.
— Ja.
Thomas spojrzał na nią gwałtownie.
— Mamo, nie możesz mnie zostawić.
— Nie zostawiam cię. Po prostu przestaję zasłaniać sobą twoje decyzje.
Daniel odprowadził go do samochodu szeryfa, ale nie zakładał mu kajdanek. Rebecca powiedziała, że zgłoszenia dotyczące podrobienia podpisu i oszustwa zostaną przekazane odpowiednim organom, jednak najważniejsze było natychmiastowe zatrzymanie sprzedaży. Dla Thomasa oznaczało to utratę zaliczki, firmy i wiarygodności wobec ludzi, którzy mieli kupić ziemię.
Dla mnie oznaczało coś trudniejszego.
Ella została na ganku, trzymając w dłoniach list Margaret, który wyciągnąłem z sejfu.
— Mogę go przeczytać? — zapytała.
— Tak.
Usiadła na stopniu i ostrożnie rozłożyła kartkę. Papier był pożółkły na brzegach, a w prawym dolnym rogu widniała mała plama od herbaty. Margaret zawsze zostawiała kubek zbyt blisko dokumentów.
Ella czytała długo. Potem zakryła usta dłonią.
— Mama napisała, że ten dom nie ma być nagrodą — powiedziała. — Ma być miejscem, do którego wraca się bez strachu.
— Pamiętam.
— A ja pozwoliłam, żeby Thomas zrobił z niego towar.
— Pozwoliłaś mu uwierzyć, że może to zrobić. To nie to samo, co podpisanie tych papierów.
— Ale ci nie powiedziałam.
— Bałaś się.
— Tak. I byłam głupia.
Usiadłem obok niej. Drewno pod stopami było zimne, lecz przez rękaw czułem ciepło jej ramienia.
Patricia stała przy ciężarówce i patrzyła, jak kierowca wnosi z powrotem jej skórzaną sofę. Przed południem cały jej triumfalny najazd zniknął z podjazdu: komoda, kartony, lustro w pozłacanej ramie i srebrny klucz na czerwonej wstążce.
— Robercie — powiedziała cicho.
Podszedłem.
— Nie oczekuję przebaczenia — zaczęła. — Ale chcę spłacić koszt tej przeprowadzki i oddać pieniądze, które przelał na moje konto.
— Nie mnie. Kupującemu i funduszowi.
— Zrobię to.
— I podpiszesz zeznanie, że wiedziałaś, iż nie masz prawa tu wejść.
Przez chwilę patrzyła na srebrny klucz.
— Podpiszę.
Nie brzmiało to jak skrucha z książki. Brzmiało jak pierwsza rzecz, którą zrobiła bez zasłaniania się pieniędzmi.
Po odjeździe szeryfa Ella wniosła papierową torbę do kuchni. Wyjęła z niej dwa termosy i zawinięte w folię bułeczki.
— Nie wiedziałam, czy będziesz chciał ze mną rozmawiać — powiedziała. — Kupiłam śniadanie.
Spojrzałem na stary zegar nad piecem. Wskazówki zatrzymały się wiele lat temu o 11:17, bo Margaret zapomniała wymienić baterię. Nigdy jej nie wymieniłem.
— Najpierw przeczytamy list jeszcze raz — powiedziałem. — Potem pojedziemy do kancelarii.
— A potem?
— Potem sprawdzimy, czy w gabinecie niczego nie zabrali.
Ella skinęła głową.
Kiedy otworzyłem drzwi gabinetu, zauważyłem na podłodze ślad błota przy progu. Tragarz nie wszedł do środka, ale ktoś inny musiał stać tam wcześniej. Na biurku leżała mała mosiężna tabliczka, którą Margaret zdjęła z pierwszej skrzynki narzędziowej: „Naprawiaj to, co ma znaczenie”.
Podniosłem ją i podałem córce.
— Mama chciała, żebyś ją dostała — powiedziałem.
Ella zacisnęła palce na chłodnym metalu.
— Nie jako właścicielka domu.
— Nie. Jako ktoś, kto ma się nauczyć, że własność nie daje prawa do ranienia ludzi.
Przytaknęła i włożyła tabliczkę do kieszeni.
Na stole wciąż stała moja filiżanka. Kawa dawno wystygła, a na powierzchni utworzył się cienki, brązowy krąg. Obok niej położyłem akt funduszu, list Margaret i rachunek z apteki, który Ella przyniosła, kiedy postanowiła powiedzieć prawdę.
Za ścianą słychać było oddalający się silnik ciężarówki.
Ella spojrzała na pusty podjazd.
— Tato, czy mogę zostać dziś do wieczora?
— Możesz.
— Nawet po tym wszystkim?
Wziąłem z półki drewniany młotek Margaret, ten, którym wbijała gwoździe w ramy okien, kiedy jeszcze miała siłę pracować przy chacie.
— Zostało kilka rzeczy do naprawienia — powiedziałem.
Ella podwinęła rękawy.
A na mosiężnej tabliczce w jej kieszeni światło z kominka zapaliło jedno krótkie zdanie: „Naprawiaj to, co ma znaczenie”.
Przegapiłeś początek?
