CZĘŚĆ 4
— Kto? — zapytałam.
Ojciec nie odpowiedział od razu. Stał przy stole z telefonem przyciśniętym do ucha, a palce drżały mu tak mocno, że metalowa spinka w kształcie kotwicy stukała o blat.
— Powtórzcie — powiedział do osoby po drugiej stronie. — Chcę usłyszeć nazwisko.
Wiktoria patrzyła na niego nieruchomo.
— Tato, odłóż telefon.
— Czy to był twój człowiek? — zapytałem cicho.
Jej twarz stężała.
— Nie wiem, o czym mówisz.
Marcin wyjął z kieszeni notes.
— Dzwonili z warsztatu, który naprawiał ciężarówkę. Kierowca zostawił tam kopertę z numerem rachunku. Twierdzi, że dostał pieniądze za wycofanie pierwszej wersji zeznań.
— Jakiej pierwszej wersji? — spytałam.
Ojciec zamknął oczy.
— Powiedział, że światło było zielone dla niego. Potem ktoś zmusił go, żeby zeznał, że to ty wjechałaś na skrzyżowanie.
Poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach, mimo że w sali było duszno.
Przez trzy miesiące żyłam z myślą, że wypadek był nieszczęściem. Winiłam siebie za każdą wizytę u lekarza, za każdą noc, kiedy Daniel pomagał mi podnosić kubek, za każdy dzień, w którym nie mogłam prowadzić rachunków bez bólu.
— Pieniądze poszły z którego rachunku? — zapytałam.
Marcin spojrzał na Wiktorię.
— Z rachunku jednej z firm budowlanych. Tego samego, który wykorzystano do opłacania fałszywych faktur.
Daniel ścisnął oparcie krzesła.
— Chciałaś ją uciszyć?
Wiktoria zrobiła krok w tył.
— To nie miało tak wyglądać.
— Co nie miało tak wyglądać? — Ojciec podniósł głos. — Jej ramię? Fałszywe zeznania? Kradzież pieniędzy?
— Nie chciałam jej zabić!
W sali zapadła ciężka cisza.
Wiktoria zakryła usta dłonią, ale było za późno. Sama powiedziała wszystko, czego nie dało się już ukryć.
— Powiedz — naciskał ojciec. — Co zrobiłaś?
— Kierowca miał tylko ją przestraszyć. Paweł znał człowieka, który potrafił załatwić zmianę zeznań. Miał zablokować jej kontrolę ksiąg, nic więcej.
— A basen? — zapytałam.
— To był impuls.
— Nie. To była kara.
Wiktoria spojrzała na mnie z furią.
— Zawsze musiałaś być lepsza! Dziadek ufał tobie, tata potrzebował twoich rachunków, a ja musiałam błyszczeć, żeby ktokolwiek mnie zauważył.
— Ukradłaś jedenaście milionów, bo chciałaś być zauważona?
— Chciałam mieć coś własnego!
Ojciec odsunął od siebie dokumenty.
— Firma nigdy nie była twoja.
To zdanie złamało ją bardziej niż wszystkie liczby.
Marcin zajął się natychmiastowym zabezpieczeniem kont, ale nie wzywaliśmy nikogo do sali. Teresa musiała wrócić do chorego męża, a Paweł został zatrzymany przez własne wspólniczki, kiedy próbował wypłacić pieniądze z funduszu. Wiktoria nie uciekła. Usiadła na krześle i patrzyła na swoje podpisy, jakby po raz pierwszy widziała je naprawdę.
Największy zwrot przyszedł wieczorem.
Ojciec poprosił mnie do gabinetu. Na biurku leżała spinka w kształcie kotwicy, którą wcześniej odpiął z marynarki.
— Przepraszam — powiedział.
— Za co konkretnie?
— Za to, że przez lata udawałem, iż Wiktoria jest silniejsza, bo była głośniejsza. Za to, że podczas przyjęcia spojrzałem na ciebie i uznałem, że to ty przesadzasz.
Nie umiałam mu od razu odpowiedzieć.
— Chcesz, żebym przejęła firmę? — zapytałam.
— Chcę, żebyś zrobiła z nią to, co uznasz za uczciwe.
Następnego dnia zwołaliśmy zarząd. Zgodnie z zapisem dziadka moje udziały oraz prawa powiernika wystarczyły, by zablokować przekazanie firmy Wiktorii. Nie przejęłam jednak stanowiska prezesa.
Zaproponowałam niezależny zarząd i fundusz naprawczy dla pracowników, których pensje mogły ucierpieć przez oszustwa. Część pieniędzy odzyskano ze sprzedaży mieszkania Pawła. Resztę zabezpieczono z majątku Wiktorii.
Ona straciła samochód, mieszkanie i wszystkie udziały, o które walczyła. Straciła też Pawła, który podczas pierwszego przesłuchania próbował zrzucić wszystko na nią. Nie broniłam go ani jej.
Wiktoria przyszła do mnie tydzień później do kliniki rehabilitacyjnej. Miała na sobie prosty płaszcz, bez biżuterii i bez makijażu. Trzymała kopertę, ale nie podała mi jej.
— To zwrot pierwszej raty — powiedziała. — Sprzedałam mieszkanie.
— Nie musiałaś przynosić tego osobiście.
— Musiałam. Bo kiedyś myślałam, że pieniądze są jedyną rzeczą, która może mnie uratować.
Usiadła naprzeciwko mnie. Fizjoterapeuta właśnie przyniósł gumową taśmę do ćwiczeń, a moja prawa dłoń zacisnęła się na niej niepewnie.
— Czy kierowca naprawdę powiedział prawdę? — spytała.
— Tak.
— Bałam się, że jeśli kontrola wykaże wszystko, tata odda firmę tobie.
— Nie chciałam firmy.
— Wiem. To było najgorsze.
Spojrzałam na jej twarz. Była zmęczona, ale nie prosiła o przebaczenie. Położyła kopertę na stoliku i wstała.
— W sobotę Teresa ma kolejną wizytę z mężem. Opłaciłam jej leczenie z własnego konta. Nie z firmowych pieniędzy.
To był pierwszy czyn, który nie miał na celu zdobycia przewagi.
— Dziękuję — powiedziałam.
Wiktoria skinęła głową.
— Nie wiem, co będzie dalej.
— Ja też nie.
Nie przytuliłyśmy się. Nie naprawiałyśmy czterech lat kłamstw jednym gestem. Ale kiedy wychodziła, zatrzymała się przy tablicy z planem rehabilitacji.
— Nadal boli? — zapytała.
— Tak.
— Mogę kiedyś przyjść i pomóc ci z ćwiczeniami?
Popatrzyłam na gumową taśmę między palcami.
— Możesz przyjść. Ale będziesz robić dokładnie to, co powie fizjoterapeuta.
Po raz pierwszy od bardzo dawna Wiktoria nie próbowała negocjować.
Trzy dni później podpisałam dokument powołujący nowy zarząd Bellamy Development. Ojciec przekazał mi starą spinkę z kotwicą.
— Dziadek chciał, żebyś ją miała — powiedział.
— Ty ją dostałeś.
— Ja miałem ją nosić. Ty masz pamiętać, co utrzymało nas na powierzchni.
Wsunęłam spinkę do szuflady, nie do marynarki. Nie potrzebowałam symbolu podczas spotkań. Potrzebowałam sprawnych liczb, uczciwych podpisów i ludzi, którzy nie odwracają wzroku, gdy ktoś tonie.
Tego samego popołudnia przyszła wiadomość od Teresy. Napisała, że jej mąż dostał zgodę na leczenie, bo fundusz pracowniczy zaczął działać.
Pod spodem dodała jedno zdanie: „Dziękuję, że zobaczyła pani nie tylko liczby”.
Przeczytałam je dwa razy.
Potem wzięłam do ręki gumową taśmę. Ramię nadal bolało, ale pozwoliło mi unieść ją wyżej niż wczoraj.
Na korytarzu kliniki Wiktoria czekała z instrukcją ćwiczeń i kubkiem wody. Nie weszła bez pytania.
— Gotowa? — zapytała.
Spojrzałam na jej dłonie, na kopię umowy naprawczej i na cienką gumę, którą miałyśmy za chwilę rozciągać razem.
— Czytaj polecenia — powiedziałam. — Tym razem nie improwizuj.
Wiktoria skinęła głową, a ja zaczęłam unosić obolałe ramię, centymetr po centymetrze.
Przegapiłeś początek?
