CZĘŚĆ 4
Właściciel budynku czekał na nas w piwnicy o dziesiątej trzydzieści. Nazywał się pan Wysocki i zwykle widywałem go tylko przy podpisywaniu dokumentów. Tego dnia trzymał w ręku pęk kluczy, a na jego nadgarstku wisiał zegarek z pękniętym szkłem.
— Schowek jest za kotłownią — powiedział. — Pracownik znalazł go, kiedy sprawdzał instalację.
Brenna zatrzymała się przy schodach.
— To pomyłka.
— Jeszcze nie wiemy — odparł Wysocki.
— Nie ma tam nic mojego.
Spojrzałem na nią.
— Skąd wiesz, skoro nie wiesz, co tam jest?
Nie odpowiedziała.
Schowek miał małe drzwi pomalowane tą samą zieloną farbą co rury grzewcze. Zamek ustąpił po drugim kluczu. W środku stało kilka kartonów, plastikowa skrzynka i torba z czerwonym paskiem.
Znałem tę torbę.
Brenna używała jej latem, kiedy wyjeżdżała do rodziców. Na pasku miała naszyty haftowany księżyc, który odpruł się z jednej strony i wisiał jak cienki uśmiech.
Brenna rzuciła się do środka.
— Nie dotykaj tego!
Wysocki zagrodził jej drogę.
— Proszę się odsunąć.
Wziąłem torbę. Była cięższa, niż powinna. W środku znalazłem koperty z rachunkami, wydruki przelewów, mój stary dowód wpłaty kaucji i kilka kartek, których nigdy wcześniej nie widziałem.
Pierwsza była listą wydatków. Przy każdej pozycji Brenna dopisała, ile „odzyska” po moim wyprowadzaniu się. Kaucja. Meble. Telewizor. Nawet połowa ceny ekspresu do kawy.
Druga kartka była projektem wiadomości do administracji.
„Michał dobrowolnie opuszcza lokal i zostawia wszystkie rzeczy. Proszę przygotować nową umowę wyłącznie na mnie.”
Pod spodem znajdowała się kopia mojego podpisu wycięta z dawnego formularza i przyklejona w miejscu, gdzie powinienem podpisać zgodę.
Poczułem, że dłonie robią mi się zimne.
— Chciałaś to wysłać jako mój podpis?
Brenna zaczęła płakać, ale łzy nie pojawiły się od razu. Najpierw zacisnęła pięści, jakby złość mogła zatrzymać to, co już zobaczyłem.
— Nie miałam wyboru.
— Miałaś. Mogłaś ze mną porozmawiać.
— Ty zawsze wszystko kontrolowałeś! Umowę, pieniądze, rachunki. Wszyscy myśleli, że to ja mam mieszkanie, a ty tylko się do mnie przykleiłeś.
— To dlatego wyrzuciłaś mnie przy przyjaciołach?
— Chciałam, żebyś się przestraszył.
— A potem?
— Miałeś mnie błagać. Miałeś powiedzieć, że nie możesz odejść.
Corinne stała przy ścianie, blada jak papier. Wysocki wyjął telefon i zaczął fotografować dokumenty.
— Pani Brenno, ten podpis nie jest zgodny z dokumentami. Jeśli zostanie wykorzystany, sprawa będzie znacznie poważniejsza niż zwykłe rozstanie.
— Nie wykorzystałam go! — krzyknęła.
— Jeszcze nie — powiedziałem.
To ją zatrzymało.
Nagle zrozumiałem coś, czego wcześniej nie chciałem przyjąć. Brenna nie planowała tylko zmusić mnie do przeprosin. Chciała, żebym wyszedł bez śladu, bez kaucji, bez prawa do czegokolwiek, a ona mogła opowiedzieć wszystkim, że sama utrzymywała nasze mieszkanie.
Pan Wysocki wrócił z kopią umowy i położył ją na kartonie.
— Pani może zostać do końca dnia, żeby zabrać swoje rzeczy. Potem lokal zostanie zdany. Jeśli chce pani go przejąć, musi pani podpisać nową umowę i zapłacić pełną kaucję oraz czynsz.
Brenna spojrzała na mnie.
— Nie możesz mi tego zrobić.
— To ty powiedziałaś, że jutro mam zniknąć.
— Nie wiedziałam, że naprawdę odejdziesz.
— Właśnie na tym polegał problem.
Po południu wróciliśmy do mieszkania. Przyjaciele Brenny pojawili się niemal wszyscy. Stali w salonie, który poprzedniej nocy służył im za widownię. Teraz na stole leżały talerze z zaschniętym sosem, a przy świecy sterczał telefon Paige.
— Chcę, żebyście wszyscy wysłuchali jednej rzeczy — powiedziała Brenna.
— Nie musisz — odparłem.
— Muszę.
Spojrzała na Corinne.
— Powiedziałam wam, że Michał mieszka u mnie za darmo. To nie była prawda.
Nikt się nie odezwał.
— Płacił całość. Od początku. Ja przelewałam mu pieniądze tylko czasami, a potem przestałam, kiedy uznałam, że i tak powinien to robić.
Paige opuściła wzrok.
— Dlaczego nic nie powiedziałaś?
— Bo chciałam, żebyście myśleli, że to ja mam przewagę.
Corinne odłożyła szklankę.
— Urządziłaś przedstawienie, żeby poczuć się ważna.
Brenna popatrzyła na mnie.
— Przepraszam.
To słowo nie naprawiło kartki z podrobionym podpisem. Nie zwróciło mi dwóch lat pieniędzy. Nie usunęło śmiechu ludzi, którzy klaskali, gdy miałem odejść.
— Przyjmuję, że przepraszasz — powiedziałem. — Ale nie wrócę do tego związku.
— A mieszkanie?
— Umowa kończy się dzisiaj.
— Dokąd pójdę?
Przez chwilę chciałem odpowiedzieć tak, jak odpowiadałem przez całe trzy lata: uspokoić ją, zaproponować rozwiązanie, przejąć problem i udawać, że nic się nie stało.
Wtedy zauważyłem czerwoną torbę z haftowanym księżycem. Leżała otwarta na podłodze, a obok niej kartki z moim nazwiskiem.
— Do rodziców, do przyjaciół albo do nowego mieszkania — powiedziałem. — Tego wyboru dokonałaś wczoraj za nas oboje.
Brenna odwróciła głowę.
Wieczorem podpisałem protokół zdawczo-odbiorczy. Wysocki oddał mi potwierdzenie kaucji. Zgodnie z umową miała wrócić na mój rachunek po potrąceniu kosztów naprawy. Brenna próbowała wyrwać kartkę, lecz Corinne chwyciła ją za nadgarstek.
— Przestań — powiedziała. — Już wystarczy.
Brenna spojrzała na nią ze złością.
— Ty też jesteś po jego stronie?
— Nie. Jestem po stronie faktów.
To zabolało Brennę bardziej niż moje słowa.
Przy wyjściu oddałem Wysockiemu klucz. Nie zrobiłem tego teatralnie. Położyłem go na jego dłoni, obok małego mosiężnego numerka.
— Jeszcze jedna rzecz — powiedział właściciel. — Zostawił pan coś w szufladzie biurka.
Podał mi złożoną kartkę. Była to lista wspólnych celów, którą napisaliśmy z Brenną pierwszej zimy mieszkania: podróż, oszczędności, ślub, mały ogród na balkonie.
Na samym dole dopisałem wtedy: „Nie uciekamy przy pierwszym trudnym momencie”.
Przeczytałem zdanie i podarłem kartkę na pół.
Nie dlatego, że każdy trudny moment oznacza koniec. Tylko dlatego, że w tym związku od dawna uciekała już nie miłość, lecz prawda.
Na chodniku Corinne dogoniła mnie przed samochodem.
— Michał.
Odwróciłem się.
— Wczoraj nagrałam początek, ale nie opublikowałam filmu — powiedziała. — Dzisiaj usunęłam go przy wszystkich.
— Dziękuję.
— To nie wystarczy.
— Wiem.
Wyjęła z kieszeni mały klucz do schowka i podała mi go, choć nie był już potrzebny.
— Znalazłam go w torebce Brenny — powiedziała. — Dała mi go przed imprezą. Miałam sprawdzić, czy naprawdę wyjdziesz.
Popatrzyłem na metalowy klucz. Na jego ząbkach wciąż tkwił cienki osad z czerwonej farby.
— I sprawdziłaś?
Corinne potrząsnęła głową.
— Sprawdziłam coś ważniejszego. Kto tu naprawdę próbował mieć władzę.
Wsiadłem do samochodu, ale nie odjechałem od razu. Z budynku wyszła Brenna z czerwoną torbą przewieszoną przez ramię. Zatrzymała się przy krawężniku i spojrzała na mieszkanie, którego nie mogła już nazywać swoim.
W jej dłoni drżał jeden z papierów z mojej teczki.
— Michał! — zawołała.
Opuściłem szybę.
— Nie mam już pieniędzy na cały czynsz — powiedziała.
— Wiem.
— Naprawdę mnie zostawisz z tym wszystkim?
Spojrzałem na kartkę z jej własnym zdaniem: „Michał dobrowolnie opuszcza lokal”.
— Nie zostawiam cię. Po prostu przestaję udawać, że to moje życie.
Silnik pracował nierówno, bo od dawna powinienem był wymienić filtr. Brenna stała na chodniku, a czerwony pasek jej torby przesuwał się po kurtce jak znak ostrzegawczy.
Kiedy ruszyłem, usłyszałem jeszcze jej głos:
— A jeśli naprawdę chciałam, żebyś został?
Nie zatrzymałem samochodu.
Na siedzeniu obok leżał klucz do schowka i potwierdzenie kaucji. Dwa małe kawałki metalu i papieru, które udowodniły, że całe widowisko miało dekoracje, ale nie miało władzy nade mną.
W lusterku Brenna malała, aż została tylko czerwoną kreską przy wejściu do budynku.
A klucz do mieszkania, którego miała być królową, brzęczał samotnie w mojej dłoni.
