Odmówiłam małżeństwa, więc wyrzucono mnie podczas ulewy, a chwilę później ranny nieznajomy sprawił, że mój wuj pobladł

— Albo poślubisz Dionisia Falcóna, albo wyjdziesz stąd bez prawa powrotu.

Mój wuj wypowiedział te słowa przy kolacji, jakby proponował mi wybór między dwiema sukienkami. Na stole leżał kontrakt małżeński, obok rachunków za zboże i zastawy, które od miesięcy znikały z dworu. Miałam dwadzieścia jeden lat. Dionisio kończył czterdzieści.

— W takim razie odejdę — odpowiedziałam.

Don Leandro Villaseca upuścił filiżankę. Porcelana rozprysła się po posadzce, a Dolores, jego żona, odwróciła twarz ku oknu. Zobaczyłam w szybie jej odbicie: zaciśnięte usta, palce wbite w koronkowy mankiet.

— Kiedy zgłodniejesz, przypomnisz sobie, kto cię karmił — syknął wuj.

— Pamiętam również, kto zabrał dom po moim ojcu.

Jego policzki pociemniały.

Nie czekałam na odpowiedź. W pokoju na piętrze spakowałam do małej walizki dwie sukienki, księgi rachunkowe po ojcu i srebrną spinkę z wygrawerowanym liściem agawy. Matka podarowała mi ją przed śmiercią i powiedziała, że człowiek powinien mieć przy sobie coś, co przypomina mu, kim był, zanim inni nadali mu cenę.

Natividad, stara ochmistrzyni, wsunęła mi za pazuchę zawinięty w płótno chleb.

— Nie mogę cię przytulić — szepnęła, patrząc na korytarz. — On kazałby mnie wyrzucić razem z tobą.

— Już mnie wyrzucił.

— Nie, dziecko. On tylko zatrzasnął drzwi. To nie to samo.

Nie zrozumiałam wtedy jej słów. Deszcz bębnił o dach, a ja byłam zbyt dumna, zbyt przerażona i zbyt zmęczona, żeby myśleć o czymkolwiek poza nocą.

Listopad tysiąc osiemset osiemdziesiątego pierwszego roku zamienił górską drogę w czarne bagno. Najbliższa miejscowość znajdowała się kilka godzin marszu, a po zmroku las wyglądał jak ściana bez końca. Przeszłam przez dziedziniec stajni i schowałam się pod kamiennym łukiem.

Stał tam niebieski powóz, od miesięcy wystawiony na sprzedaż. Jedno koło było pęknięte, ciężkie zasłony pachniały wilgocią, a na drzwiczkach ledwie dało się rozpoznać zatarty herb. Otworzyłam je, wsunęłam walizkę do środka i zamknęłam się od deszczu.

Wtedy usłyszałam oddech.

— Proszę nie krzyczeć.

Sięgnęłam do klamki. Na przeciwnej ławce leżał mężczyzna z zakrwawioną koszulą i brudną chustką zasłaniającą część twarzy. Jego palce drżały z zimna.

— Jest pan uzbrojony?

Powoli odsunął płaszcz. Nie miał pistoletu.

— Potrzebuję tylko chwili odpoczynku.

— Ludzie, którzy proszą o chwilę, zwykle zabierają całą noc.

Kącik jego ust poruszył się, lecz zaraz skrzywił się z bólu.

— W takim razie będę oszczędnym gościem.

Krew przesiąkała mu przez palce. Mogłam wyjść i pobiec w stronę drogi. Zamiast tego otworzyłam walizkę, wyjęłam najczystszą koszulę i przycisnęłam ją do jego ramienia.

— Proszę mocno trzymać.

— To pani koszula.

— Wiem. Dlatego jest czysta.

Posłuchał. Pod jego drogimi butami zbierała się woda, a z płaszcza unosił się zapach mokrej skóry i dymu. Podałam mu manierkę.

— Jak się pan nazywa?

Zawahał się o sekundę za długo.

— Tomás Ríos.

Miał zadbane dłonie i głos człowieka przyzwyczajonego do tego, że inni czekają na jego odpowiedź. Znałam tę miękką intonację. Przez chwilę przypominała mi Gabriela de la Sernę, którego spotykałam jako czternastoletnia dziewczynka, gdy odwiedzał dwór ze swoim wujem, hiszpańskim księciem osiadłym w Morelii. Gabriel był starszy o siedem lat, studiował architekturę i śmiał się nawet wtedy, gdy trzymał książkę do góry nogami.

Minęło pięć lat, odkąd wyjechał do Europy.

— Został pan napadnięty? — spytałam.

— Założono na mnie zasadzkę.

— Szuka pana policja?

— Nie.

— Więc ktoś gorszy.

Zamknął oczy.

— Tak.

Na zewnątrz zagrzmiało. Nagle w błocie rozległy się kroki.

— Sprawdź za stajnią! — krzyknął ktoś.

Rozpoznałam głos zarządcy mojego wuja. Tomás spróbował usiąść, ale ból wykrzywił mu twarz. Przyłożyłam dłoń do jego piersi i poczułam gwałtowne bicie serca.

— Nie ruszaj się.

— Jeśli mnie znajdą, pani również będzie miała kłopoty.

— Już je mam.

Cienie przesunęły się po zasłonie powozu. Ktoś szarpnął za klamkę. Tomás spojrzał na mnie, a w jego oczach pojawiło się coś więcej niż strach.

— Gdy zapytają, proszę powiedzieć, że nikogo tu nie ma.

— A jeśli zapytają, dlaczego pańska krew jest na mojej koszuli?

Za drzwiami zabrzmiał metal ostrogi uderzającej o kamień. Ręka zarządcy uniosła się do zasłony, a ja zrozumiałam, że następne słowo zdecyduje o losie nas obojga…

CZĘŚĆ 2

Ręka zarządcy zatrzymała się tuż przy zasłonie. Przez szparę widziałam jego mokre palce i błoto spływające po mankiecie.

— Panno Esperanzo? — zawołał. — Don Leandro chce wiedzieć, czy jest pani w stajni.

Tomás oddychał płytko. Czułam na dłoni ciepło jego krwi, a pod nim napięcie mięśni człowieka, który był gotów rzucić się na napastnika mimo rany.

— Nie jestem — odpowiedziałam.

— To dziwne. Widziano panią tutaj.

— W takim deszczu można zobaczyć nawet ducha.

Zarządca prychnął. Klamka drgnęła.

Tomás przyciągnął mnie za nadgarstek. Jego usta znalazły się przy moim uchu.

— Jeśli otworzy, proszę powiedzieć, że znalazła mnie pani już martwego.

— Nie zamierzam kłamać za kogoś, kto nie podał mi prawdziwego nazwiska.

Jego spojrzenie stwardniało.

— W tej chwili oboje potrzebujemy kłamstwa.

— Ja potrzebuję prawdy.

— Prawda może poczekać do rana.

— Pańska rana chyba nie.

Na zewnątrz rozległ się głos drugiego mężczyzny.

— Zostaw powóz. Don Leandro kazał przeszukać dom.

Zarządca odsunął się od drzwi. Kroki oddaliły się ku głównemu budynkowi, lecz nie zniknęły. Tomás wypuścił powietrze.

— Dlaczego wuj panią wyrzucił? — spytał.

— Ponieważ odmówiłam małżeństwa z człowiekiem, któremu jest winien pieniądze.

— Falcón?

Podniosłam głowę.

— Zna go pan?

— Znam jego reputację.

— A ja znam jego księgi. Pożyczał wujowi pieniądze pod zastaw ziemi, młyna i zapasów zboża. Tyle że część dokumentów została sfałszowana.

Tomás popatrzył na moją małą walizkę.

— Ma pani dowody?

— Mam kopię rejestru, którego wuj nie zdążył znaleźć.

Nie wspomniałam, że schowałam ją między stronami modlitewnika. Nauczyłam się ostrożności, prowadząc rachunki dla ludzi, którzy myśleli, że kobieta widzi tylko sumy, nie ich znaczenie.

Deszcz przybrał na sile. Powóz kołysał się na uszkodzonym kole, a z sufitu kapała woda. Tomás zaczął blednąć.

— Muszę oczyścić ranę — powiedziałam.

— Nie ma pani czym.

— Mam spirytus w apteczce Natividad.

— Jeśli go użyje pani, będę krzyczał.

— W takim razie zatkam panu usta chlebem.

Roześmiał się krótko, ale zaraz zacisnął zęby. Rozcięłam koszulę przy ramieniu i przemyłam ranę. Kula przeszła na wylot, lecz brzeg rany był poszarpany.

— Kto pana zaatakował?

— Ludzie, którzy chcieli, żebym podpisał pewien dokument.

— A pan odmówił?

— Podpis miał oddać im więcej niż moje pieniądze.

— Co?

Spojrzał na zatarty herb na drzwiach powozu.

— Pani wuj sprzedaje ten pojazd?

— Próbował. Nikt nie chciał go kupić.

— Powinien chcieć.

— Czy to ma znaczenie?

Tomás przymknął oczy.

— Większe, niż pani sądzi.

O północy odgłosy na dziedzińcu ucichły. Wyszłam po wodę do studni, zostawiając mu nóż kuchenny. Natividad czekała za drzwiami pralni z lampą osłoniętą fartuchem.

— Wiedziałam, że nie odejdziesz sama — szepnęła.

— Kim jest ten człowiek?

— Nie pytaj mnie o rzeczy, przez które można stracić głowę.

— Wuj kazał mnie śledzić. Czy wie o nim?

Natividad podała mi metalową puszkę.

— Twój ojciec zostawił to w archiwum. Leandro szukał jej przez trzy lata.

W środku leżał klucz i mały kawałek papieru z jednym zdaniem zapisanym ręką ojca: „Herb nie kłamie, ale ludzie pod nim tak”.

— Co otwiera ten klucz? — spytałam.

— Powóz.

Wróciłam pod łuk. Tomás nie spał. Gdy zobaczył klucz, jego twarz zmieniła się tak gwałtownie, że ścisnęłam puszkę.

— Skąd pani to ma?

— Od mojego ojca.

— Proszę mi powiedzieć, Esperanzo… czy pani ojciec nazywał się Mateo Rosales?

Serce uderzyło mi o żebra.

— Skąd zna pan jego imię?

Tomás spróbował wstać. Z kieszeni wyjął złożony list, lecz zanim zdążył mi go podać, na dziedzińcu zabrzmiał tętent koni.

Ktoś przyjechał.

Tomás spojrzał na mnie z nagłym przerażeniem.

— Jeśli to człowiek, którego podejrzewam, niech pani nie otwiera drzwi.

— A jeśli to ktoś, kto może nam pomóc?

— Wtedy będzie już za późno.

Z ciemności dobiegł głos, którego nie słyszałam od pięciu lat.

— Esperanzo! Jestem Gabriel de la Serna. Muszę z tobą porozmawiać…

CZĘŚĆ 3

Gabriel wypowiedział moje imię tak, jak robił to dawniej, kiedy spotykaliśmy się w sadzie pod czujnym okiem dorosłych. Tym razem jego głos nie niósł ciepła. Niósł rozkaz.

Tomás zacisnął dłoń na moim rękawie.

— Nie wpuszczaj go.

— Znasz go.

— Znam jego nazwisko.

— To nie jest odpowiedź.

— W tej chwili to jedyna, która może panią ocalić.

Za drzwiami powozu Gabriel zsiadł z konia. Usłyszałam ostrożne kroki na kamieniu.

— Esperanzo, wiem, że tam jesteś — powiedział. — Twój wuj wysłał po ciebie ludzi. Przyjechałem, żeby cię zabrać.

— Dokąd?

— Do Morelii. Wyjaśnię wszystko.

— Wszyscy mężczyźni, którzy coś ukrywają, mówią dokładnie to samo.

Zapadła chwila ciszy.

— Tomás Ríos jest ciężko ranny. Jeśli go ukrywasz, narażasz życie.

Tomás pobladł.

— Skąd on wie? — szepnęłam.

Gabriel położył dłoń na drzwiach.

— Otwórz, Esperanzo.

— Najpierw powiedz, kto napadł na twojego towarzysza.

— Nie mam towarzysza.

Tomás odsunął zasłonę o szerokość palca.

— Gabriel, przestań udawać.

Na dziedzińcu zapadła cisza tak nagła, że słyszałam kapanie wody z daszka.

— Tomás? — Gabriel powiedział to niemal bezgłośnie.

— Właśnie. Twój kuzyn nadal żyje.

Spojrzałam na rannego mężczyznę. Tomás powoli zdjął chustkę z twarzy, potem rozpiął płaszcz. Pod podartą koszulą miał kamizelkę z haftowanym herbem de la Serna. Przy mankiecie połyskiwał sygnet, identyczny z tym, który widywałam na dłoni Gabriela podczas letnich wizyt.

— Kim pan jest? — spytałam.

Tomás podniósł na mnie oczy.

— Nazywam się Gabriel de la Serna.

— To niemożliwe.

— Wiem, jak to wygląda.

— Nie. Wiem, jak wygląda kłamstwo. Od pięciu lat pamiętam pańską twarz.

— Wtedy byłem szczupły, miałem krótsze włosy i żadnej blizny po wypadku. Mój kuzyn Tomás umarł w dzieciństwie. Użyłem tego nazwiska, bo ludzie, którzy mnie ścigali, znali moje prawdziwe.

Poczułam, jak lodowacieją mi palce.

Gabriel wszedł do powozu i ukląkł przed nami.

— Twój ojciec odkrył, że Leandro i Falcón fałszowali księgi. Pieniądze przeznaczone dla robotników trafiały na konto mojego wuja. Mateo chciał wysłać dokumenty do Morelii, ale zginął, zanim zdołał to zrobić.

— Mój ojciec zmarł na gorączkę.

— Tak ci powiedziano.

Wyjął z kieszeni list. Papier był wilgotny, lecz podpis rozpoznałam natychmiast.

— Mateo zostawił ten list u mojego ojca — ciągnął Gabriel. — Prosił, żeby po jego śmierci dopilnować, abyś dostała dom i udziały w ziemi. Mój ojciec obiecał mu pomoc, ale zmarł, zanim ją przekazał. Leandro przejął wszystko.

Rozłożyłam kartkę na kolanach. Pod słowami ojca widniał drugi podpis: książę Esteban de la Serna.

— Dlaczego wróciłeś dopiero teraz?

Gabriel spuścił wzrok.

— Bo znalazłem rachunki. I dlatego, że mój wuj próbował zmusić mnie do podpisania sprzedaży całej doliny. To on wysłał ludzi za mną. Leandro współpracował z nim.

Z zewnątrz dobiegł trzask drzwi. Don Leandro pojawił się pod łukiem z pistoletem w dłoni. Za nim stał Dionisio Falcón.

— Oddajcie mi dokumenty — rozkazał wuj.

Gabriel wyprostował się mimo bólu.

— Nie masz już prawa niczego żądać.

— Mam prawo do tej posiadłości.

— Nie. Masz tylko długi.

Dionisio roześmiał się nerwowo.

— Dziewczyna niczego nie udowodni. A ty, książę, umrzesz, zanim dojedziesz do Morelii.

Wtedy Natividad wyszła z ciemności. W rękach trzymała księgę rachunkową oprawioną w czerwone płótno.

— Nie umrze, jeśli zeznają wszyscy, których okradliście — powiedziała.

Za nią stali stajenni i robotnicy z lampami. Każdy trzymał kopie stron, które od miesięcy przepisywałam.

Leandro spojrzał na tłum, potem na moją twarz.

— Ty to zrobiłaś?

— Nie. Ty zrobiłeś to sam. Ja tylko przestałam chować twoje liczby.

Dionisio wyrwał mu pistolet z ręki i cofnął się ku koniom.

— Jeśli te papiery trafią do Morelii, wszyscy pójdziemy na dno!

— Nie wszyscy — odparł Gabriel.

Falcón odwrócił się i krzyknął do ludzi stojących przy stajni:

— Przyprowadźcie konie! Spalimy archiwum!

Wtedy z drogi rozległ się odgłos wielu kopyt. Natividad spojrzała na mnie z lękiem.

— Esperanzo, to nie są nasi ludzie.

Na czele kolumny jechał mężczyzna w czerwonym płaszczu, trzymając zapieczętowany dokument.

Gabriel rozpoznał pieczęć i nagle przestał patrzeć na Falcóna.

— Mój wuj dowiedział się, że żyję — powiedział.

Jeździec uniósł papier.

— Książę Esteban de la Serna wzywa dziedzica do natychmiastowego powrotu. W przeciwnym razie posiadłość zostanie zajęta jeszcze przed świtem…