CZĘŚĆ 4
Telefon wciąż trzymałam przy uchu.
— Proszę zablokować każdą dyspozycję podpisaną po godzinie dwunastej — powiedziałam do dyrektora banku. — I proszę przesłać mi dokładną godzinę oraz adres urządzenia, z którego ją wysłano.
— Pani Maju, to może sparaliżować kilka rachunków.
— Lepiej kilka rachunków niż całą firmę.
— Rozumiem. Zaczynamy procedurę.
Rozłączyłam się.
Etan stał naprzeciw mnie, a czerwone płatki wosku na jego mankiecie wyglądały jak ślady po pożarze.
— Nie możesz tego zrobić — powiedział.
— Mogę. Jestem przewodniczącą rady powierniczej od chwili, gdy skończyłam dwadzieścia pięć lat.
W sali zaszemrało.
Etan spojrzał na mojego ojca.
— Mówiłeś, że nie przekazałeś jej pełnych uprawnień.
— Powiedziałem ci, że moja córka nie interesuje się zarządzaniem. Nie powiedziałem, że nie potrafi tego robić.
To był moment, którego nie przewidziałam. Ojciec przez całe lata chronił mnie przed rozmowami o firmie, umowach i udziałach. Sądziłam, że uważa mnie za zbyt delikatną. Tymczasem obserwował mnie i czekał, aż sama zdecyduję, co chcę przejąć.
Etan wyciągnął rękę.
— Maja, oddaj mi telefon.
— Nie.
— Jesteśmy małżeństwem.
— Dlatego właśnie próbowałeś użyć mojego nazwiska.
Wanessa podeszła do stołu i wyjęła z koperty kolejną kartkę.
— Jest tu jeszcze adres poczty elektronicznej, na który Etan wysłał projekt przelewu. Miałeś przenieść pieniądze do spółki należącej do twojego brata.
— Nie dotykaj tego — warknął.
— Przez trzy lata dotykałam wszystkiego, czego ode mnie potrzebowałeś. Twoich rachunków. Twoich wymówek. Twoich obietnic. Dziś dotykam prawdy.
Położyła papier przed moim ojcem.
— I nie jestem świadkiem. Jestem współdłużniczką. Podpisał moje nazwisko pod pożyczką na samochód, który rzekomo miał być prezentem.
Etan odwrócił się ku niej.
— To ty chciałaś pieniędzy.
— Chciałam, żebyś przestał mnie szantażować przeszłością.
— Jaką przeszłością? — zapytałam.
Wanessa spojrzała na mnie z poczuciem winy.
— Zanim poznał ciebie, Etan prowadził małą firmę przewozową. Zbankrutował przez złe umowy. Ja podpisałam za niego część zobowiązań, bo obiecał, że zacznie od nowa. Kiedy dowiedział się o twojej rodzinie, przestał szukać pracy. Zaczął szukać wejścia.
Etan ruszył do wyjścia, lecz ochroniarz zagrodził mu drogę.
— Proszę oddać kartę dostępu do apartamentu i kluczyki do samochodu — powiedział Karol.
— Nie będziesz mnie wyrzucał z własnego wesela.
— To nie jest twoje wesele. Rachunki opłaciła moja rodzina, a sala należy do mojej spółki.
Etan roześmiał się ostro.
— Myślisz, że to koniec? Mamyłżeństwa nie anulujesz jednym dokumentem.
— Nie zamierzam go anulować jednym dokumentem — odpowiedziałam. — Zamierzam je zakończyć zgodnie z umową, którą podpisałeś rano.
Wyjęłam z teczki kartkę, której wcześniej nie zauważyłam. Na dole znajdował się jego podpis. Nie dotyczył udziałów. Była to intercyza przygotowana przez ojca, a Etan podpisał ją w pośpiechu podczas porannego spotkania, przekonany, że zawiera listę usług weselnych.
— Podpisałeś rozdzielność majątkową, zakaz korzystania z aktywów rodzinnej firmy oraz zwrot wszystkich kosztów, jeśli spróbujesz uzyskać dostęp do majątku przez małżeństwo — powiedziałam.
Jego twarz straciła kolor.
— To niemożliwe.
— Twoja podpisana kopia jest w kancelarii notarialnej.
— Nie czytałem.
— Właśnie na to liczyłeś, kiedy chciałeś, żebym podpisała dokument, którego nie czytałam ja.
Karol przysunął sobie krzesło.
— Etan, możesz wyjść sam albo zostać do chwili, aż księgowa obliczy kwotę, którą jesteś winien za dzisiejsze próby obciążenia rachunków.
— Nie macie prawa mnie upokarzać.
— Nie upokarzam cię — powiedziałam. — Pokazuję ludziom, kogo poślubiłam.
Wtedy wydarzyło się coś, czego nie przewidziałam.
Etan uklęknął.
Nie przede mną, lecz przed Wanessą.
— Pomóż mi. Proszę. Jeśli odejdziesz, zostanę z niczym.
Wanessa długo patrzyła na jego wyciągniętą dłoń.
— Już zostałeś z niczym. Tylko jeszcze tego nie rozumiesz.
Położyła przed nim kluczyki do czerwonego samochodu.
— To auto nie jest twoje. Kupiłam je na własne nazwisko.
Etan spojrzał na mnie, jakby oczekiwał, że właśnie teraz zlituję się nad nim z powodu obrączki.
Zdjęłam ją z palca.
Metal uderzył o srebrną tacę z krótkim, ostrym dźwiękiem.
— Alicjo, proszę wezwać notariusza. Nie jutro. Dziś.
— Oczywiście.
— I niech księgowa wyśle Etanowi rachunek za limuzynę.
Alicja uniosła brwi.
— Za limuzynę?
— Za miejsce, które kazał mi ustąpić Wanessie.
Po raz pierwszy tego wieczoru kilka osób parsknęło śmiechem. Nie był to śmiech radosny. Raczej ulga po zbyt długim wstrzymywaniu oddechu.
Etan podniósł się z kolan.
— Maju, kochałem cię.
— Kochałeś to, co myślałeś, że posiadam.
— To niesprawiedliwe.
— Niesprawiedliwe było to, że powiedziałeś mi, żebym wysiadła z własnego ślubu, żeby zrobić miejsce kobiecie, z którą planowałeś okraść moją rodzinę.
Wanessa spuściła wzrok.
— Maja… przepraszam.
— Za co dokładnie?
— Za to, że weszłam do tej limuzyny. Wiedziałam, że chce cię sprowokować. Nie wiedziałam, czy się odważę powiedzieć prawdę.
Podeszłam do niej. Czerwona jedwabna tkanina połyskiwała przy każdym ruchu.
— Odważyłaś się, kiedy mogłaś stracić najwięcej.
— Ty też.
Przez chwilę stałyśmy naprzeciw siebie, po dwóch stronach mężczyzny, który próbował zrobić z nas rywalki. Potem Wanessa wyciągnęła do mnie kopertę.
— To wszystko, co mam. Wiadomości, przelewy, nazwiska.
Nie była to nagroda. Była ceną jej decyzji.
— Zostaw sobie kopię — powiedziałam. — Będziesz jej potrzebować.
— Wiem.
Ojciec poprosił orkiestrę, żeby przestała grać przypadkowe akordy. Fotograf podszedł do mnie niepewnie.
— Co robimy z przyjęciem?
Spojrzałam na ogromny tort, który miał przedstawiać trzy piętra naszego wspólnego życia. Na szczycie cukiernik ustawił figurki młodej pary. Etan trzymał pannę młodą za talię, a ona uśmiechała się do niego z zamkniętymi oczami.
Wzięłam nóż do tortu.
— Zdejmijcie te figurki.
— Pani Maju?
— Nie będę kroić deseru z człowiekiem, którego już tu nie ma.
Cukiernik zdjął figurki. Na ich miejscu położył białą piwonię, taką samą jak ta, którą zgubiłam przy limuzynie.
Goście nie wiedzieli, czy powinni zostać. Nikt nie miał odwagi wyjść pierwszy.
Stanęłam przy mikrofonie.
— To przyjęcie zostało opłacone przez moją rodzinę. Chciałam świętować małżeństwo, ale małżeństwa nie będzie. Mimo to nie pozwolę, żeby człowiek, który próbował mnie wykorzystać, odebrał mi cały dzień.
Spojrzałam na Wanessę.
— Kto chce zostać, niech zostanie na kolację. Kto chce wyjść, niech wyjdzie bez wstydu.
Ciotka podniosła kieliszek.
— Za Maję.
Tym razem ludzie odpowiedzieli bez wahania.
Etan wyszedł z sali z rachunkiem w kieszeni, a Wanessa została przy stole, przy którym miała być tylko nieproszonym gościem. Ojciec podał mi ramię, lecz nie oparłam się na nim. Sama podeszłam do tortu.
Wzięłam nóż i przecięłam środek białej piwonii.
Płatki rozsypały się na kremie, a orkiestra zagrała pierwszy czysty akord wieczoru.
— Maju — szepnął ojciec — co zrobisz z salą?
Popatrzyłam na puste miejsce po cukrowej figurce pana młodego.
— Zostanie otwarta do północy. Niech wszyscy zobaczą, ile kosztuje próba wyrzucenia żony z własnej limuzyny.
I wtedy kierowca, który czekał pod hotelem, przysłał mi wiadomość: „Pani Maju, czerwony płatek nadal leży na siedzeniu. Mam go wyrzucić?”
Odpisałam: „Nie. Proszę odłożyć go na stole przy wejściu”.
Bo tej nocy każdy, kto przekraczał próg sali, miał zobaczyć mały czerwony ślad po kobiecie, która próbowała zająć moje miejsce.
