CZĘŚĆ 4
Wniosek złożono z urządzenia należącego do kancelarii notarialnej.
Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Nawet Natalia przestała oddychać tak głośno.
— Jakiego urządzenia? — zapytałam.
Sergiej wyciągnął rękę po mój telefon.
— Daj mi to zobaczyć.
Cofnęłam się.
— Nie dotykaj go.
— Leno, nie rozumiesz. To może być błąd.
— W takim razie wyjaśnisz go przy wszystkich.
Wiktor spojrzał na syna. W jego oczach nie było już złości, tylko ciężkie, zmęczone rozczarowanie.
— Powiedziałeś, że chodzi wyłącznie o pełnomocnictwo — rzucił.
Sergiej zacisnął szczękę.
— Chodziło.
— Nie kłam teraz — odezwała się Zofia. — Za dużo już zjadłeś przy tym stole, żeby udawać, że nie widzisz rachunku.
To zdanie uderzyło mnie mocniej niż wszystko, co usłyszałam wcześniej.
— Jaki rachunek?
Zofia usiadła na krześle. Jej palce drżały na kolanach.
— Rachunek za długi Sergieja. Miał pożyczki, o których nie wiedziałam. Najpierw pożyczał od kolegów, potem od firmy, a na końcu zaczął brać pieniądze z waszego wspólnego konta.
— Nie brałem dla siebie — zaprotestował.
— A dla kogo?
— Dla Natalii. Dla leczenia mamy. Dla wszystkiego, co musiałem załatwić.
Wyjęłam z torebki własną kartę bankową. Była porysowana przy chipie. Od tygodni obwiniałam siebie, że zbyt często wkładam ją do portfela razem z kluczami.
— W zeszłym miesiącu z mojego konta zniknęło sześć tysięcy złotych — powiedziałam. — Bank twierdził, że płatność została wykonana przez dostęp internetowy. Zapytałam cię, a ty powiedziałeś, że pewnie pomyliłam rachunki.
Sergiej odwrócił twarz.
Natalia patrzyła na niego z przerażeniem.
— Tato?
— Nie chciałem jej skrzywdzić — powiedział.
— Ale skrzywdziłeś — odpowiedziałam. — I wykorzystałeś mnie jako źródło pieniędzy, a własną córkę jako usprawiedliwienie.
Wiktor poderwał się z krzesła.
— Sergiej, oddaj jej wszystko.
— Nie mam z czego.
— Masz mieszkanie.
— Mieszkanie nie jest moje!
— Właśnie dlatego chciałeś podsunąć jej dokumenty do podpisu — powiedziałam.
W powietrzu zrobiło się ciężko.
Sergiej spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
— Kto ci powiedział?
— Sama przeczytałam. Pełnomocnictwo miało pozwolić ci zarządzać moją częścią oszczędności. A umowa dotycząca mieszkania była tylko zasłoną. Chciałeś przenieść pieniądze z rachunku wspólnego, zanim dowiem się o długu.
— Chciałem zabezpieczyć Natalię.
— Nie. Chciałeś, żeby po twoim błędzie ktoś inny zapłacił.
Dziewczyna podeszła do stołu. Wzięła teczkę i zaczęła przewracać kartki. Przy ostatniej stronie zatrzymała się nagle.
— To nie jest mój podpis — powiedziała.
Sergiej zesztywniał.
— Jaki podpis?
Natalia wskazała na formularz zgody na pobyt w ośrodku opiekuńczym. Pod nazwiskiem widniała krzywa parafka.
— Ja tego nie podpisywałam. Bałam się ośrodka, ale nie podpisałam niczego.
Zofia pobladła.
— Sergiej, ty powiedziałeś, że Natalia się zgodziła.
— Musiałem coś wpisać, żeby ją przyjęli — mruknął.
— Sfałszowałeś jej podpis? — zapytałam.
— Chciałem ją tam wysłać, bo nie mogła zostać tutaj.
— A potem przepisać na nią moje pieniądze.
— To miało być rozwiązanie!
— To był plan, w którym każdy miał stracić coś oprócz ciebie.
Wtedy Natalia wyjęła z kieszeni mały telefon z pękniętym ekranem.
— Mam jeszcze jedną rzecz — powiedziała.
Sergiej zrobił krok w jej stronę.
— Natalia, odłóż to.
— Nie.
Dziewczyna odblokowała urządzenie i podała je Wiktorowi. Na ekranie widniały wiadomości Sergieja z kancelarią. Nie było nagrania ani wielkich wyznań. Były za to krótkie zdania: „Potrzebuję dostępu przed piątkiem”, „Lena niczego nie podpisze, jeśli dowie się o długu”, „Rodzice mają klucz, więc jedzenie nie będzie problemem”.
Wiktor przeczytał je dwa razy.
Potem odłożył telefon na stół, obok pustego słoika po ikrze.
— To ty kazałeś nam zabierać jedzenie — powiedział.
Sergiej nie odpowiedział.
— Powiedziałeś, że Lena i tak nie zauważy — dodała Zofia. — Że jeśli zacznie podejrzewać siebie, łatwiej będzie ją przekonać do podpisania dokumentów.
Poczułam, jak gniew ustępuje miejsca czemuś zimniejszemu.
Nie chodziło o rybę.
Chodziło o to, że przez wiele dni próbował wmówić mi, że nie ufam własnej pamięci.
Zadzwoniłam do banku i zablokowałam dostęp do rachunku wspólnego. Potem zrobiłam zdjęcia każdej kartki, każdego przelewu i każdej wiadomości. Nie chciałam krzyczeć. Chciałam, żeby nic nie zniknęło.
Sergiej stał przy stole, a jego ręce opadły wzdłuż ciała.
— Leno, ja naprawdę chciałem ją ocalić.
— Mogłeś powiedzieć prawdę.
— Bałem się, że mnie znienawidzisz.
— Nie znienawidziłam cię za Natalię. Zaczęłam cię tracić, kiedy uznałeś, że kłamstwo jest dla nas bezpieczniejsze od prawdy.
Natalia rozpłakała się cicho.
— Nie chcę, żebyście się przeze mnie rozstawali.
Podeszłam do niej i przykucnęłam, zachowując dystans.
— To nie przez ciebie. Ty byłaś dzieckiem, które dorośli ukryli przed sobą.
— Czy mogę zostać gdzie indziej?
— Tak.
Spojrzałam na Zofię i Wiktora.
— Ale nie w schowku. I nie za pieniądze zabrane z mojego konta.
Wiktor skinął głową.
— Zabierzemy ją do siebie. Sprzedam samochód, jeśli będzie trzeba.
— Nie sprzedasz — powiedziała Zofia. — Jutro zgłoszę się do ośrodka pomocy. Tym razem oficjalnie.
Sergiej usiadł na brzegu krzesła.
— A co ze mną?
— Ty oddasz pieniądze, wyjaśnisz bankowi każdy przelew i podpiszesz dokument, że nie masz prawa korzystać z mojego rachunku ani mieszkania.
— A jeśli nie mam z czego oddać?
— Sprzedasz samochód. Podejmiesz drugą pracę. Poprosisz tych, których oszukałeś, o czas. Ale nie zabierzesz już niczego po cichu.
Wiktor wyjął z kieszeni czerwony klucz i położył go przede mną.
— Ten pasuje do schowka. Drugi jest od skrzynki na dokumenty w garażu. Sergiej trzymał go od lat.
Wzięłam klucz, ale nie schowałam go do kieszeni.
— Zatrzymasz go, Wiktorze.
— Dlaczego?
— Bo jeśli Natalia ma mieć rodzinę, nie może zaczynać od kolejnej tajemnicy.
Sergiej podniósł na mnie wzrok.
— Chcesz się rozwieść?
To pytanie zawisło między nami razem z zapachem kawy i ostrym aromatem sera, którego brakowało w lodówce.
— Nie podejmę tej decyzji dzisiaj — powiedziałam. — Ale jutro nie będziesz już mieszkał tutaj.
— Leno…
— Wyjdź.
Tym razem nie próbował mnie zatrzymać.
Przy drzwiach Natalia zawołała go cicho.
— Tato.
Sergiej odwrócił się.
— Czy naprawdę myślałeś, że jestem warta tylko wtedy, kiedy możesz za mnie zapłacić?
Zrobił ruch, jakby chciał podejść, ale zatrzymał się w połowie kroku.
— Nie. Myślałem, że jeśli wszystko naprawię pieniędzmi, nie będziesz musiała wiedzieć, jak bardzo zawiodłem.
— Już wiem — powiedziała Natalia. — Teraz napraw to inaczej.
Wyszedł z mieszkania bez torby z jedzeniem.
Następnego ranka pojechałam do banku, a potem do kancelarii. Pełnomocnictwo zostało unieważnione. Wniosek o zmianę właściciela rachunku cofnięto. Dokument z podpisem Natalii trafił do wyjaśnienia, a ośrodek pomocy przyjął ją pod opiekę Zofii i Wiktora do czasu znalezienia bezpiecznego miejsca.
Nie pozwoliłam, żeby Natalia odpowiadała za cudze długi.
Nie oddałam też Sergiejowi mieszkania.
Nie dlatego, że chciałam go ukarać. Po prostu nie mogłam pozwolić, by jego strach stał się moim adresem.
Wieczorem otworzyłam lodówkę. Kupiłam świeżego łososia, awokado i trzy brzoskwinie. Ułożyłam je na półce i przez chwilę patrzyłam na puste miejsce po ikrze.
Telefon zawibrował.
Wiadomość była od Natalii.
„Babcia pyta, czy może jutro przywieźć własne jedzenie. Nie chce już brać niczego bez pytania”.
Odpisałam: „Niech przywiezie. A ty wybierz deser”.
Po chwili przyszła odpowiedź.
„Sernik. Tata zawsze mówił, że nie lubi słodkiego”.
Uśmiechnęłam się mimo wszystko.
Potem wyjęłam z szuflady czerwony klucz i położyłam go na stole obok listy zakupów. Nie był już dowodem czyjegoś kłamstwa. Był przypomnieniem, że Natalia ma od tej pory wejście, którego nikt nie będzie przed nią zamykał.
A następnego dnia, kiedy zadzwonił domofon, usłyszałam jej nieśmiały głos:
— Leno, przywiozłam sernik. Tym razem zapytałam, zanim go otworzyłam.
Przegapiłeś początek?
