CZĘŚĆ 4
…W kawiarni zgasła lampa nad naszym stolikiem.
Ktoś wszedł od strony zaplecza.
Alessandro pchnął mnie za ciężki drewniany bufet.
— Nie ruszaj się — szepnął.
— Nie mów do mnie jak do zakładniczki.
— Serena, proszę.
To „proszę” zabrzmiało inaczej niż wszystkie rozkazy, które słyszałam przez lata. Nie było w nim władzy. Był strach.
Bianca wyjęła z torebki mały metalowy klucz.
— Jest tylne wyjście przez piwnicę.
— A ty? — zapytałam.
— Ja zostanę.
— Nie po tym wszystkim.
— Jeśli wyjdziemy razem, będą wiedzieli, że księga jest z nami.
Alex chwycił ją za ramię.
— Idziesz z nami.
— Nie po tym, co zrobiłeś, Alessandro. Nie wydajesz mi już żadnych poleceń.
Z ulicy dobiegły kroki. Matteo wszedł do kawiarni od frontu, trzymając metalową latarkę.
— Są trzy samochody — powiedział. — I mężczyźni przy drodze.
— Znasz piwnicę? — zapytałam Biankę.
— Znam drogę, której nie znają oni.
Pobiegliśmy za nią w dół po kamiennych schodach. W piwnicy pachniało winem, kurzem i mokrym drewnem. Alex szedł ostatni. Kiedy usłyszałam uderzenie drzwi nad nami, odwróciłam się.
— Co z nimi?
— Zajmą się sobą — odpowiedział Matteo.
— Nie chcę, żeby ktoś zginął.
Alex spojrzał na mnie.
— Ja też nie.
— Przez trzynaście lat mówiłeś, że właśnie dlatego robisz te wszystkie rzeczy.
Zatrzymał się na ostatnim stopniu.
— Wiem.
— I co się zmieniło?
— Ty.
— Nie używaj mnie jako wymówki.
— Nie używam. Przyznaję, że chroniłem własne imperium, nazywając to ochroną ciebie.
Te słowa nie przyniosły ulgi. Przyniosły coś cięższego: dokładny kształt prawdy.
Wyszliśmy przez tunel do opuszczonego ogrodu. Matteo zadzwonił do kilku ludzi, których Alex od lat trzymał z dala od rodzinnych interesów. Nie wzywał policji. Nie dlatego, że prawo nie miało znaczenia, lecz dlatego, że wojna między rodzinami nie kończyła się od jednego telefonu na numer alarmowy.
Alex zadzwonił do swojego kuzyna Vittoria.
— Od tej chwili wszystkie transporty Morettich są wstrzymane — powiedział.
Vittorio odpowiedział coś ostro.
— Nie pytam o zdanie — odparł Alex. — Oddaję udziały w porcie, magazynach i kasynie. Wszystko. Moretti nie będzie już miał powodu, żeby ścigać Serenę.
Zabrałam mu telefon z ręki.
— Nie możesz oddać całego majątku za moje bezpieczeństwo.
— Mogę oddać to, co zbudowałem, bo zbudowałem to kosztem ciebie.
— A ludzie, którzy dla ciebie pracują?
— Dostaną odprawy. Legalne firmy zostaną przekazane zarządcom. Reszta zostanie zamknięta.
Bianca patrzyła na niego z niedowierzaniem.
— Twój ojciec zabiłby cię za to.
— Mój ojciec nie żyje. A ja nie będę powtarzał jego życia tylko dlatego, że odziedziczyłem jego nazwisko.
Pojechaliśmy do kościoła Santa Lucia. Była dwudziesta pierwsza czterdzieści. Białe róże zaczynały więdnąć pod ciężarem gorąca, a na ławkach wciąż leżały programy ceremonii z moim imieniem.
W zakrystii czekał ksiądz Matteo, blady i zdezorientowany.
— Powiedziano mi, że ślub został odwołany — wyszeptał.
— Został — odpowiedziałam. — Ale muszę odzyskać jedną rzecz.
Weszłam do apartamentu panny młodej. Na stole wciąż leżał pierścionek. Obok niego czarna szkatułka z zegarkiem, którego nie zabrałam z Wenecji. Alex musiał przywieźć go z hotelu.
— Myślałem, że go nie chcesz — powiedział zza moich pleców.
— Nie chciałam, żebyś go miał.
— Dlatego go przyniosłem.
Otworzyłam wieczko. Wskazówki zatrzymały się o jedenastej sześć, dokładnie w chwili, gdy spadło na podłogę.
— Zegarek stanął wtedy, kiedy zobaczyłam ciebie z Biancą — powiedziałam.
— Pamiętam.
— A ty mimo to zostałeś z nią dziewięć godzin.
Alex oparł dłonie o stół.
— Chciałem zdobyć księgę. To prawda. Chciałem też, żebyś nie odeszła. To druga prawda. Obie były tchórzliwe.
— Kochasz mnie?
— Tak.
— To nie wystarczy.
— Wiem.
— Czy kochałeś Biancę?
Bianca stała w drzwiach. Nie uciekła.
Alex spojrzał na nią, zanim odpowiedział.
— Byłem jej potrzebny. Ona była potrzebna mnie. Pomyliłem zależność z uczuciem, a potem zraniłem dwie kobiety, żeby nie przyznać, że nie umiem wybrać uczciwie.
Bianca spuściła wzrok.
— Przynajmniej raz powiedziałeś prawdę bez kalkulowania.
Podniosła księgę rachunkową i podała ją Matteo.
— Jutro złożę zeznania w sprawie mojego ojca. Nie proszę o ochronę od Alessandra. Chcę, żeby wszystko zostało ujawnione.
Alex skinął głową.
— Dostaniesz ochronę niezależną ode mnie.
— I pieniądze?
— Żadnych pieniędzy za milczenie.
— Dobrze.
Wyszła, zostawiając nas samych w pokoju pełnym zwiędłych róż.
Nie wybaczyłam mu tamtej nocy.
Nie założyłam pierścionka.
Zrobiłam coś trudniejszego: zabrałam księgę i własne nazwisko z miejsca, w którym przez lata traktowano je jak cudzą własność.
Siedem dni później Alessandro podpisał dokumenty rozwiązujące rodzinne imperium. Stracił port, kasyno, magazyny i ludzi, którzy nazywali go Don Vitale tylko dlatego, że bali się konsekwencji. Część pracowników przeszła do legalnych przedsiębiorstw. Część odeszła. Nikt nie dostał obietnicy, że dawny świat jeszcze wróci.
Mój ojciec nie został wybielony. Okazało się, że rzeczywiście podpisał umowę z rodziną Vitale. Zrobił to, by zapłacić za moje leczenie po wypadku, gdy miałam dziewiętnaście lat. Potem próbował zerwać układ, lecz za późno. Ta prawda bolała, ale była prawdziwa. Nie odzyskałam niewinnego ojca. Odzyskałam jego historię.
Matteo złożył dokumenty w archiwum pod moim nazwiskiem. Bianca wyjechała z Rzymu, żeby zeznawać przeciwko własnemu ojcu. Alessandro nie pojechał za nią i nie wysłał jej żadnego listu. Po raz pierwszy jego decyzja nie służyła utrzymaniu pozorów.
Czterdzieści siedem dni po odwołanym ślubie spotkałam się z nim w małym domu nad jeziorem Bracciano. Przyjechał sam. Bez ochroniarzy, bez kierowcy, bez ludzi, którzy mieli wykonywać jego polecenia.
Położył na stole zabytkowy zegarek.
— Czy całe życie przed nami naprawdę się skończyło? — zapytał.
Dotknęłam wygrawerowanych słów.
— Odpowiedz mi na jedno pytanie. Kiedy wyszłam z hotelu, dlaczego zostałeś?
Alex długo patrzył na nieruchome wskazówki.
— Bo byłem przekonany, że jeśli zdobędę księgę, uratuję ciebie i zachowam wszystko, co zbudowałem. Nie rozumiałem, że już wtedy wybierałem własne wygodne kłamstwo.
— A teraz?
— Teraz nie mam imperium, które mógłbym zasłonić przed tobą. Mam tylko to, co zrobiłem.
— I myślisz, że to wystarczy?
— Nie. Myślę, że to jedyne, co mogę ci dać.
Wzięłam pierścionek z kieszeni. Położyłam go obok zegarka, lecz nie wsunęłam na palec.
— Nie wrócę do tamtego ślubu — powiedziałam.
— Wiem.
— Nie będę żoną Dona Vitale.
— Nie chcę już być Donem Vitale.
— To nie jest obietnica dla mnie. To twoja decyzja.
— Właśnie dlatego ją podjąłem.
Przez chwilę słyszeliśmy tylko mechanizm zegarka, który Matteo naprawił kilka dni wcześniej. Wskazówki znów zaczęły się przesuwać.
Alex nie próbował mnie dotknąć.
To miało znaczenie.
Wstałam, ale nie zabrałam pierścionka. Zabrałam zegarek i księgę, które leżały obok siebie jak dwa dowody tej samej historii: jednego życia uratowanego przez kłamstwo i jednego małżeństwa zniszczonego przez milczenie.
Przy samochodzie Alex zawołał:
— Serena.
Odwróciłam się.
— Jeśli kiedyś zapytasz mnie ponownie, odpowiedź nie będzie zależała od tego, czy nadal mnie kochasz. Będzie zależała od tego, czy potrafisz żyć tak, żeby nie musieć wybierać między prawdą a mną.
— Rozumiem.
Tym razem nie powiedziałam, że mu wierzę.
Położyłam zegarek na desce rozdzielczej. Jego wskazówki przesuwały się spokojnie, mijając godzinę, w której wszystko się skończyło.
Na odwrocie wciąż widniał grawer: „Trzynaście lat za nami. Całe życie przed nami”.
A ja zostawiłam pierścionek na stole, między pustym tronem Dona Vitale a podpisaną księgą jego ojca.
Przegapiłeś początek?
