Sześć godzin przed ślubem zniknęłam, zostawiając pierścionek i list — kiedy mój narzeczony przeczytał ostatnie zdanie, pobladł

Sześć godzin przed ceremonią mój narzeczony wrócił do Rzymu z kochanką, a w kościele czekało na niego dwustu czternastu gości.

Białe róże zasłaniały kamienne kolumny kościoła Santa Lucia. Na ołtarzu płonęły świece, kwartet smyczkowy sprawdzał nuty, a moja ciotka powtarzała kelnerom, że panna młoda zaraz przyjedzie. Tylko że moja suknia zniknęła. Telefon leżał wyłączony w szufladzie. Strażnicy nie wiedzieli, dokąd pojechałam.

Na stole w apartamencie czekały trzy rzeczy: pierścionek zaręczynowy, czarna aksamitna szkatułka i kartka z jednym zdaniem: „Miałeś siedemdziesiąt dwie godziny, żeby zdecydować, którą kobietę chcesz poślubić”.

Ale zanim Alessandro Vitale zobaczył ten list, przez trzynaście lat wierzyłam, że właśnie jego wybiorę bez wahania.

Poznałam go, zanim Rzym zaczął szeptać jego nazwisko przyciszonym głosem. Wtedy był po prostu Alexem, chłopakiem, który kupował mi kasztany przy moście i udawał, że nie boi się przyszłości. Zostałam przy nim, gdy zamordowano jego ojca. Zostałam, gdy w wieku trzydziestu lat odziedziczył rodzinne imperium i wszyscy przestali mówić do niego Alessandro.

Zaczęli mówić: Don Vitale.

Dla mnie wciąż był Alexem.

Przez dwanaście lat czekałam na oświadczyny. Powtarzał, że chce zapewnić mi bezpieczne życie. Czterysta siedemnaście dni przed ślubem uklęknął w oranżerii swojej willi.

— Jesteś pewien? — zapytałam, płacząc.

— Zajęło mi to dwanaście lat — odpowiedział. — Teraz jestem.

Uwierzyłam mu.

Nie wiedziałam, że dwa miesiące później rozpoczął romans z Biancą Moretti, córką rodziny sprzymierzonej z Vitale. Przez pięć miesięcy znajdowałam drobiazgi, których nie chciałam rozumieć: obcy klucz przy jego zegarku, rachunek z hotelu, srebrną spinkę przy mankiecie. Za każdym razem pytałam siebie, czy warto niszczyć trzynaście lat z powodu podejrzeń.

Trzy dni przed ślubem Alex oznajmił przy śniadaniu, że musi jechać do Wenecji.

— Mamy problem z Morettimi — powiedział.

Łyżeczka uderzyła o porcelanę.

— Alex, ślub jest za trzy dni.

— Wrócę.

— Obiecujesz?

Pochylił się i dotknął mojego policzka.

— Czekałem na ten dzień trzynaście lat.

Spojrzałam mu w oczy.

— Więc nie rób niczego, przez co będę żałować, że czekałam.

Pocałował mnie i odjechał.

Tego samego wieczoru kupiłam bilet do Wenecji. Przygotowałam dla niego prezent: zabytkowy zegarek, którego szukał od prawie dziesięciu lat. Na odwrocie kazałam wygrawerować: „Trzynaście lat za nami. Całe życie przed nami”.

O dwudziestej trzeciej sześć stałam pod drzwiami jego hotelowego apartamentu. Usłyszałam głos Bianki.

— Naprawdę zamierzasz ją poślubić?

— Znasz odpowiedź — odparł Alex.

— Kochasz ją?

— Tak.

— Więc dlaczego tu jesteś?

Zapadła cisza. Potem Bianca szepnęła:

— Przestań myśleć.

Usłyszałam pocałunek. Pudełko wypadło mi z dłoni i uderzyło o marmurową posadzkę.

Drzwi otworzyły się natychmiast. Alex pobladł.

— Serena?

Za jego plecami widziałam dwa kieliszki, jej buty i jego marynarkę przy łóżku. Nie potrzebowałam wyjaśnień, ale i tak zapytałam:

— Od jak dawna?

— Serena, proszę…

— Od jak dawna, Alessandro?

— Jedenaście miesięcy.

Zaśmiałam się cicho, choć coś we mnie właśnie pękło.

— Jesteśmy zaręczeni od trzynastu.

Chwycił mnie za nadgarstek, gdy odwróciłam się do wyjścia.

— Nie odchodź.

— Puść mnie, Alex.

Jego palce rozluźniły się. Podniosłam szkatułkę, a on rozpoznał ją od razu.

— Znalazłaś ten zegarek?

Otworzyłam wieczko i pokazałam mu napis. W jego oczach pojawiły się łzy.

— Miałam ci go dać przed ślubem — powiedziałam.

Odłożyłam pudełko na stolik.

— Teraz nie wiem, co znaczy „całe życie przed nami”.

Wyszłam o północy i dwie minuty. Alex został w Wenecji. Przez dziewięć kolejnych godzin…

CZĘŚĆ 2

…nie próbował mnie dogonić.

Wysiadłam z pociągu w Rzymie o czwartej nad ranem. Na peronie pachniało mokrym kamieniem i kawą z automatu. Mój kierowca czekał przy wyjściu, ale odprawiłam go ruchem ręki.

— Dokąd mam pojechać, pani Bellini? — zapytał.

Spojrzałam na telefon. Miałam dwadzieścia trzy nieodebrane połączenia od Alexa.

— Nigdzie — odpowiedziałam. — Dzisiaj nie chcę, żeby ktokolwiek wiedział, gdzie jestem.

Zatrzymałam się w małym pensjonacie na Zatybrzu, którego właścicielka, signora Marta, nie zadawała pytań. Dała mi pokój z żółtą narzutą i klucz zawieszony na porcelanowej rybce. Usiadłam na łóżku w sukience podróżnej i patrzyłam na pusty palec.

O ósmej czternaście Alex wrócił do willi. Wiedziałam o tym, bo jego ochroniarz, Carlo, zadzwonił do mojej kuzynki, a kuzynka zadzwoniła do mnie.

— Serena, on oszalał — powiedziała przez telefon. — Kazał przeszukać wszystkie drogi prowadzące z Rzymu.

— Niech przeszukuje.

— Powiedział, że ślub się odbędzie.

— Ślub skończył się w Wenecji.

— A jeśli cię znajdzie?

Przycisnęłam porcelanową rybkę do dłoni, aż jej ogon wbił mi się w skórę.

— Wtedy usłyszy to, co powinien usłyszeć już dawno.

O trzynastej trzydzieści mój prawnik, Matteo Rinaldi, wszedł do kościoła z kopertą z kancelaryjną pieczęcią. W środku znajdował się film trwający trzynaście minut. Nie nagrałam go w pensjonacie. Zrobiłam to poprzedniej nocy, w pustym pokoju hotelowym, zanim wsiadłam do pociągu.

Matteo podał komputer Alexowi przy świadkach: jego matce, dwóch kuzynom, księdzu i Biance, która pojawiła się przy wejściu w białym płaszczu.

Na nagraniu siedziałam przy stole. Włosy miałam związane, a obok leżał pierścionek.

— Przez chwilę chciałam wrócić do Rzymu i przejść przez ten kościół — powiedziałam do kamery. — Wyobrażałam sobie, że przeprosisz, że powiesz, iż Bianca nic dla ciebie nie znaczy. Ale nie chcę zaczynać małżeństwa od wybaczania panu młodemu zdrady.

Zrobiłam przerwę.

— Najgorsze nie było to, że ją pocałowałeś, Alex. Najgorsze było to, że kiedy zobaczyłeś moją twarz, kiedy wiedziałeś, że już wszystko wiem, zostałeś z nią jeszcze dziewięć godzin.

W kościele nikt się nie poruszył.

— Nie muszę wiedzieć, którą z nas kochasz bardziej — mówiłam dalej. — Muszę wiedzieć, którą wybierasz, kiedy wybór naprawdę coś kosztuje.

Film się skończył.

Alex natychmiast zadzwonił do mnie. Odebrałam po raz pierwszy.

— Serena, wróć. To nie wygląda tak, jak myślisz.

— Widziałam, jak wygląda.

— Bianca miała informacje dotyczące mojego ojca.

— I dlatego spędziłeś z nią noc?

— Musiałem ją powstrzymać.

— Przed czym?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Nie mogę rozmawiać przez telefon.

— Możesz. Po prostu nie chcesz.

— Ona zagroziła tobie.

Zamknęłam oczy. Przez pięć miesięcy podejrzeń szukałam w nim niewinności. Teraz on próbował zbudować ją z kolejnych tajemnic.

— Alex, miałeś jedenaście miesięcy, żeby powiedzieć mi prawdę.

— Chciałem cię ochronić.

— Nie. Chciałeś ochronić wszystko naraz.

Wtedy usłyszałam w słuchawce trzask, jakby ktoś upuścił metalowy przedmiot.

— Serena — powiedział ściszonym głosem. — Gdzie jesteś?

— Nie twoja sprawa.

— Posłuchaj mnie. Jeśli Bianca wie, że nagrałaś ten film, nie jesteś już tylko kobietą, która odwołała ślub.

— A kim jestem?

Odpowiedź padła zbyt szybko.

— Świadkiem.

Rozłączyłam się, ale jego słowo zostało we mnie jak drzazga. Wieczorem Matteo przyjechał do pensjonatu z teczką. Położył ją na stole, lecz nie otworzył.

— Ktoś zostawił to dziś w kancelarii — powiedział.

— Od kogo?

— Od Bianki.

Na wierzchu widniało moje nazwisko, a pod nim godzina spotkania: dziewiętnasta trzydzieści, stara przystań nad jeziorem Bracciano. Matteo spojrzał na mnie poważnie.

— Jeśli tam pojedziesz, nie jedź sama.

Dotknęłam koperty. Papier był ciepły, jakby ktoś trzymał go przed chwilą w dłoni.

— Właśnie dlatego muszę pojechać.

Kiedy rozsunęłam klapę, z teczki wypadła pojedyncza kartka. Na dole widniał podpis, który znałam od dzieciństwa…

CZĘŚĆ 3

…podpis mojego ojca.

Pojechaliśmy nad jezioro o dziewiętnastej dwadzieścia. Nie do samej przystani, lecz do starej kawiarni po drugiej stronie drogi. Matteo został przy samochodzie, a ja weszłam do środka z kartką schowaną pod płaszczem.

Bianca siedziała przy stoliku pod lampą z popękanym kloszem. Nie miała ochrony ani makijażu. Na jej nadgarstku widniał czerwony ślad po zegarku, jakby zbyt długo nosiła coś ciężkiego.

— Przyszłaś — powiedziała.

— Chciałaś, żebym zobaczyła podpis.

Bianca przesunęła w moją stronę grubą księgę rachunkową.

— Twój ojciec podpisał umowę z ojcem Alessandra jedenaście lat temu. Miał dostarczyć informacje o trasach transportu Morettich. W zamian miał dostać pieniądze i ochronę.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po karku.

— Mój ojciec zginął w wypadku dziewięć lat temu.

— To nie był wypadek — odparła. — Chciał się wycofać.

Otworzyła księgę na zaznaczonej stronie. Pod datą widniał podpis mojego ojca oraz drugi, należący do ojca Alexa. Obok zapisano kwotę i krótką uwagę: „Córka pozostaje poza sprawą”.

— Dlaczego pokazujesz to mnie?

— Bo Alessandro nie powiedział ci prawdy. Ani o tym, ani o mnie.

— O tobie wiem wystarczająco dużo.

Bianca zacisnęła palce na filiżance.

— Nie zaczęłam tego romansu, żeby go zdobyć. Zostałam przy nim, bo mój ojciec chciał użyć mnie do sprawdzenia, czy Alessandro odkrył księgę. Kiedy ją znalazłam, próbowałam się wycofać. Wtedy zagroził, że zabije ciebie.

— A ty uwierzyłaś?

— Widziałam listę ludzi, których kazał śledzić. Twoje nazwisko było na niej.

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło zgrzytnęło po podłodze.

— Przez jedenaście miesięcy pozwalałaś mu mnie oszukiwać, a teraz chcesz, żebym ci współczuła?

— Nie chcę współczucia. Chcę, żebyś przeżyła.

Drzwi kawiarni otworzyły się. Wszedł Alessandro. Miał rozpiętą koszulę, mokre włosy i twarz człowieka, który biegł, zamiast korzystać z samochodu.

— Bianca — powiedział. — Co ty zrobiłaś?

— To, czego ty nie potrafiłeś zrobić przez jedenaście miesięcy.

Alex spojrzał na księgę, potem na mnie.

— Serena, to prawda. Twój ojciec pracował dla mojego ojca. Kiedy chciał odejść, wydano rozkaz.

— Wiedziałeś?

— Dowiedziałem się trzy miesiące po oświadczynach.

— I wtedy zacząłeś spotykać się z Bianką?

Jego twarz napięła się.

— Ona miała księgę. Musiałem ją znaleźć.

— Ale spałeś z nią.

Nie zaprzeczył.

— Tak.

Bianca odsunęła od siebie filiżankę.

— Powiedz jej również, dlaczego zostałeś ze mną po tym, jak przyszła do hotelu.

Alex spojrzał na mnie. W jego oczach nie było już gniewu, tylko zmęczenie.

— Bo Bianca powiedziała, że jeśli wyjdę za tobą, jej ojciec uzna to za wypowiedzenie wojny. Chciałem zdobyć księgę i zakończyć sprawę, zanim cię wciągną.

— Mogłeś mi powiedzieć.

— Bałem się, że odejdziesz.

— Więc zatrzymałeś mnie kłamstwem.

Jego milczenie bolało bardziej niż przyznanie się do romansu.

Wtedy na stół spadła druga kartka. Bianca wyjęła ją z kieszeni płaszcza.

— Jest jeszcze coś — powiedziała. — Mój ojciec wie, że księga zniknęła. Dzisiaj rano wydał rozkaz. Nie przeciwko mnie. Przeciwko tobie.

Na dole kartki widniał adres kościoła Santa Lucia i godzina dwudziesta druga.

Alex chwycił ją, lecz z zewnątrz dobiegł dźwięk hamującego samochodu. Ktoś zatrzasnął drzwi. Potem drugi samochód zatrzymał się tuż za nim.

Bianca spojrzała na nas przez ramię.

— Przyjechali po księgę.

Alex zasłonił mnie własnym ciałem, ale ja już wiedziałam, że tym razem nie chodziło o odwołany ślub. Chodziło o to, czy zdążymy dotrzeć do kościoła, zanim ludzie Morettiego odnajdą tam wszystko, co mogło zniszczyć ich rodzinę…